Η προετοιμασία της φετινής φεμινιστικής απεργίας μας βρίσκει κι άλλα βήματα πίσω σχετικά με τα γυναικεία δικαιώματα, τόσο στο επίπεδο του γενικότερου κοινωνικού βίου όσο και του εργασιακού.
Στο χώρο του υπερκερδοφόρου Ομίλου ΟΤΕ βρισκόμαστε σε περίοδο μεγάλων κινητοποιήσεων για την υπογραφή αξιοπρεπούς ΣΣΕ. Μιας σύμβασης, ωστόσο, που για μια ακόμα φορά δεν φαίνεται να οδεύει (μεταξύ άλλων) προς την εξασφάλιση και την εξομοίωση του προσωπικού «προς τα πάνω» των επισφαλών εργαζομένων στις ευέλικτες μορφές εργασίας, η πλειονότητα των οποίων είναι γυναίκες.
Οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις, οι σεξιστικές επιθέσεις, οι λιγότερες ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης, η υποτίμηση του γνωστικού υπόβαθρου των γυναικών σε μια εταιρεία τεχνολογίας, παράλληλα με τη μπουγάδα, τη φασίνα, τη φροντίδα παιδιών και ηλικιωμένων στο σπίτι, οι επιθέσεις στον δημόσιο χώρο, οι βιασμοί και οι γυναικοκτονίες, η συζήτηση για τις αμβλώσεις, διαμορφώνουν μια σχεδόν εφιαλτική καθημερινότητα για όλες μας.
Στο εργασιακό περιβάλλον, για τη διαρκή περιστολή των δικαιωμάτων μας, δεν μπορεί παρά να παίζει ρόλο και η ισχνή συμμετοχή των γυναικών στα συνδικάτα και τα κέντρα λήψης των αποφάσεων, αφού παρατηρείται μια προκατάληψη υπέρ των ανδρών, στην πλειονότητά τους ντόπιων και με πλήρη απασχόληση. Αποτέλεσμα αυτού η απουσία των γυναικών από τις συλλογικές εργατικές διαδικασίες τόσο ως άτομα όσο και από τις διεκδικήσεις με την οπτική του φύλου. Από το κάδρο των διεκδικήσεων δεν ξεχνάμε και τις υπόλοιπες ευάλωτες σε διακρίσεις και βία ομάδες όπως είναι τα άτομα με αναπηρία, οι μετανάστες/τριες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ , οι εργαζόμενοι/ες μετά από εργατικά ατυχήματα.
Δυναμικά στο δρόμο
Οι γυναίκες, ωστόσο, δεν το βάζουν κάτω. Τα φεμινιστικά κινήματα παγκοσμίως δυναμώνουν, βγαίνουν δυναμικά στο δρόμο, φέρνουν πίσω την αγωνιστικότητα, αναδεικνύουν σύγχρονες προβληματικές, αντιμάχονται ευθέως την ακροδεξιά, επανεξετάσουν τη δυναμική της εξουσίας και τον τρόπο που αυτή επιτελείται.
Στο πλαίσιο αυτό εκατοντάδες οργανώσεις ανά τον κόσμο απευθύνουν κοινό κάλεσμα τα τελευταία χρόνια για τη διοργάνωση φεμινιστικής απεργίας την 8η Μάρτη. Έτσι και στη χώρα μας πέρσι καταφέραμε την πρώτη φεμινιστική απεργία, με την κάλυψη των δύο μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων (ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ).
Δυστυχώς παρά τις εκκλήσεις της πλατφόρμας Working Class Women OTE -που έχουμε δημιουργήσει γυναίκες εργαζόμενες στο χώρο δουλειάς μας- η ΟΜΕ ΟΤΕ αγνόησε το αίτημά μας για την κάλυψη και ενημέρωση των εργαζομένων σχετικά με την απεργία.
Αυτό καταδεικνύει ότι έχουμε ακόμα δρόμο να διανύσουμε προκειμένου να πείσουμε τους συναδέλφους μας για την αναγκαιότητα και τη σπουδαιότητα των αιτημάτων μας. Φέτος ακόμα περισσότερες οφείλουμε να βγούμε στο δρόμο, με αλληλεγγύη η μια στην άλλη, να φωνάξουμε «Είμαστε εδώ, είμαστε ορατές, γυναίκες, εργαζόμενες, μαύρες, φτωχές, λεσβίες, ανάπηρες, τρανς» και σας το λέμε τόσο δυνατά ώστε να μη μπορείτε να το αγνοήσετε πια!