Καταπίεση και απελευθέρωση
Η Πάλη των Γυναικών: “Παλεύουμε, διεκδικούμε, απεργούμε”

Ανοιχτή σύσκεψη για την οργάνωση της 8 Μάρτη βρισκόταν σε εξέλιξη στον Πολυχώρο Ρομάντσο, την Τρίτη 4 Φλεβάρη, την ώρα που η Εργατική Αλληλεγγύη πήγαινε στο τυπογραφείο. Τη σύσκεψη καλούσε η “Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη”, που είχε πρωτοστατήσει για να μετατραπεί η περσινή Παγκόσμια Ημέρα Γυναικών για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε απεργία και έχει βάλει στόχο έναν ακόμα πιο μαχητικό και μαζικό απεργιακό εορτασμό φέτος.

Η σύσκεψη είχε επίσης τη στήριξη μιας σειράς σωματείων από το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, καθώς και γυναικείων και ΛΟΑΤΚΙ+ συλλογικοτήτων. Αγωνίστριες και αγωνιστές από πολλούς χώρους δουλειάς και νεολαίας, από σχολές, σχολεία και γειτονιές, συζητούσαν για ένα πρόγραμμα δράσης που μέχρι τις 8 Μάρτη θα φτάσει κυριολεκτικά παντού: σε κάθε συνδικάτο και εργατικό χώρο, σε κάθε φοιτητικό και μαθητικό σύλλογο, σε κάθε δήμο και περιοχή, σε κάθε στέκι και συλλογικότητα, ώστε όλες και όλοι να συμμετέχουν εκείνη τη μέρα στη συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος στις 12 το μεσημέρι.

Βασικό στοιχείο της συζήτησης ήταν η σημασία της κινητοποίησης ενάντια στις επιθέσεις στις γυναίκες και συνολικά στην εργατική τάξη που η κυβέρνηση της ΝΔ κλιμακώνει σε όλα τα επίπεδα. Το σύνθημα της Κίνησης “Παλεύουμε, Διεκδικούμε, Απεργούμε” εκφράζει τη διάθεση αντίστασης που υπάρχει σε κάθε χώρο. Το γράμμα που έστειλε στην Εργατική Αλληλεγγύη εργαζόμενη στην Εθνική Τράπεζα είναι χαρακτηριστικό:

«Οι εργασιακές σχέσεις στις τράπεζες έχουν αλλάξει ριζικά τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να χαθούν πολλά από τα κεκτημένα. Υπάρχουν πολλές κατηγορίες εργαζομένων και κάποιες δεν λαμβάνουν π.χ. επίδομα γάμου και βρεφονηπιακού σταθμού. 

Η τάση είναι να προσλαμβάνονται ελάχιστα άτομα με δημόσιο διαγωνισμό, τα οποία εντάσσονται στον κανονισμό εργασίας, ενώ έχει αυξηθεί δραματικά η ενοικιαζόμενη εργασία με καθεστώς ολιγόμηνων συμβάσεων. Οι ενοικιαζόμενοι συνάδελφοι μπορεί να εργάζονται πολλά χρόνια, να γνωρίζουν πολύ καλά το αντικείμενο εργασίας και να καλύπτουν πάγιες ανάγκες της τράπεζας, αλλά λαμβάνουν μικρότερους μισθούς, δεν προστατεύονται από τον κανονισμό, βιώνουν την εργασιακή ανασφάλεια και είναι οι πρώτοι που απολύονται όταν γίνονται μειώσεις προσωπικού.

Οι γυναίκες που εργάζονται με ελαστικές σχέσεις εργασίας είναι πιο ευάλωτες στις διακρίσεις και τις κάθε είδους παρενοχλήσεις καθώς η αντίδρασή τους πολλές φορές ισοδυναμεί με απόλυση. Τα γυναικεία κινήματα πρέπει να έρθουν ξανά στο προσκήνιο ειδικά τώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τα ακροδεξιά στελέχη της επιχειρεί να μας γυρίσει αιώνες πίσω».


Η ημέρα της Γυναίκας όπως συνηθιζόταν να αναφέρεται η 8 Μάρτη και εν πολλοίς εξακολουθεί, στους καιρούς που ζούμε, προφανώς δεν επιτρέπει συνάντηση για χαλαρό καφέ ή και φαγητό με τις φίλες μας. Μπορεί να επιτρέπει τριαντάφυλλα, μαζί όμως με το ψωμί και όλους τους συνειρμούς που γεννά το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα».

Ως γυναίκες σήμερα, οφείλουμε να βρισκόμαστε στις γραμμές των αγώνων και των διεκδικήσεων, ώστε να πάψει κάθε είδους διάκριση τόσο αντίκρυ σε εμάς τις ίδιες, όσο και σε κάθε άνθρωπο. Γιατί ο μη σεβασμός των δικαιωμάτων απέναντι σε οποιαδήποτε γυναίκα, συνεπάγεται μη σεβασμό στα δικαιώματα του ανθρώπου με απρόβλεπτες και αποτρόπαιες δυστυχώς συνέπειες. 

Ο τραγικός και φρικώδης θάνατος της φοιτήτριας που εκδικάζεται αυτές τις ημέρες επιβάλλεται να ξεσηκώσει τις αντιδράσεις και τις φωνές όλων μας, ώστε καμία γυναίκα ποτέ ξανά να μην βρεθεί σε αυτή τη θέση. Και ασφαλώς κατ’΄επέκταση κανένας άνθρωπος να μην πληρώνει το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και τη δημοκρατία με την ίδια του τη ζωή, κανενός ανθρώπου τα δικαιώματα (κοινωνικά, ατομικά και εργασιακά) να μην στραγγαλίζονται και καταπατούνται.

«Εμείς άλλον εχθρό δεν έχουμε παρά μονάχα κείνον που δεν σέβεται τον Άνθρωπο» θα πει ο μεγάλος μας Γιάννης Ρίτσος.

Στις 8 Μάρτη λοιπόν να βγούμε όλοι και όλες στο δρόμο, να φωνάξουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε για ν’ ακουστεί παντού, κανένας Άνθρωπος χωρίς δικαιώματα, χωρίς εργασιακή αξιοπρέπεια, χωρίς πρόσβαση στο σύστημα Υγείας, χωρίς δουλειά, χωρίς χαρτιά.

Να μπούμε ως γυναίκες στην πρώτη τη γραμμή και πίσω ας ακολουθήσουν και άλλοι πολλοί.

Μελίνα Πλαστή
εργαζόμενη στο νοσοκομείο Γεννηματάς