Γνωρίζαμε ότι οι Δημοκρατικοί δεν θα το επέτρεπαν. Ή, αν είχαν αναγκαστεί να επιτρέψουν την υποψηφιότητα του Μπέρνι Σάντερς, θα χρειαζόταν ένα κίνημα στους δρόμους για να τον αναγκάσει να κάνει όσα υποσχέθηκε -η αντίδραση στο πλαίσιο του καπιταλιστικού κράτους θα ήταν αναπόφευκτη και θηριώδης. Αλλά η σεχταριστική απόρριψη του “φαινομένου Μπέρνι” είναι εντελώς άτοπη. Το “φαινόμενο Μπέρνι” είναι η πολιτική έκφραση του αντικαπιταλιστικού κινήματος που έχει την αφετηρία του στο Σιάτλ. Πριν το Σιάτλ ελάχιστοι εκτός αριστεράς αναφέρονταν στον Καπιταλισμό ως πρόβλημα και τον Σοσιαλισμό ως λύση. Τότε συνέβη κάτι τεράστιο. Και εξελίχθηκε στο κίνημα “Occupy Wall Street” και αποτέλεσε τον κινητήρα του “φαινομένου Μπέρνι”. Αυτοί που ξεκινούν επισημαίνοντας τα όρια της στρατηγικής του Σάντερς χάνουν την ουσία.
Βλέπω το “φαινόμενο Μπέρνι” σαν μέρος μιας πορείας που ξαναέφερε τον αντικαπιταλισμό “στην καρδιά του κτήνους”. Δεν είναι μικρό πράγμα. Κατά τραγική ειρωνεία, η ριζοσπαστική αριστερά που θα μπορούσε να καταλάβει αυτή τη δυναμική δεν υπάρχει πια, και επί της ουσίας δεν έχει “υπάρξει” εδώ και πολλά χρόνια. Και γι' αυτό κατέρρευσε. Τι σκοπό είχε, αν όχι να γίνει μέρος αυτής της ριζοσπαστικοποίησης; Αντιθέτως, το έριξε στην εσωστρέφεια και έγινε άκαμπτη, ανήμπορη να ανταποκριθεί στο “φαινόμενο Μπέρνι”. Στάθηκε ανίκανη να δει πέρα από τις εκλογικές παγίδες, βλέποντας το δέντρο και χάνοντας το δάσος. Ήταν επιεικής με τον ΣΥΡΙΖΑ και σεχταριστική με τον Σάντερς. Λανθασμένη στάση και στις δυο περιπτώσεις. Εγώ θα τον ψήφιζα τον Μπέρνι ρε γαμώτο. Όχι επειδή έχω καμία αυταπάτη μέσα στο καπιταλιστικό κράτος. Αλλά γιατί θα άξιζε να είμαι με τα εκατομμύρια κόσμου που ριζοσπαστικοποιήθηκαν, αντί να μυρηκάζω τα ίδια και τα ίδια μότο. Οι εκλογές δεν αλλάζουν τον κόσμο. Ούτε όμως ο σεχταρισμός και το να βάζουμε τις διαφορές μας πιο μπροστά από το τι έχουμε κοινό με τα εκατομμύρια που ήταν με τον Μπέρνι και με μια ασαφή ιδέα του σοσιαλισμού.
Για την ακρίβεια κι αυτό λανθασμένο είναι. Το έχουμε βέβαιο ότι αυτός ο κόσμος που θα ψήφιζε Σάντερς θα καθόταν σπίτι του μέχρι τις επόμενες εκλογές; Δεν νομίζω. Και συμφωνώ απόλυτα ότι είναι ένα κίνημα προς τη σωστή κατεύθυνση που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα συνεχιστεί. Και είμαι μαζί του 100%. Είναι στο χέρι της ριζοσπαστικής αριστεράς να βαθύνει αυτό το κίνημα και να το μπολιάσει με τις ιδέες για να νικήσει.
Γιάννης Δελατόλας, μέλος του Marx21 US
10/4/20