Από τα μεσαιωνικά βίντεο που πήγε η Κεραμέως στα μουλωχτά να προωθήσει στα Γυμνάσια για το «αγέννητο παιδί», μέχρι την απύθμενη βρώμα και δυσωδία του κυκλώματος πλούσιων μαστροπών, βιαστών και απατεώνων, οι επιθέσεις σε βάρος των γυναικών σε αυτό το σύστημα είναι όλο και πιο σκληρές. Το κάλεσμα της Κίνησης για μια Απεργιακή 8 Μάρτη για ανοιχτή σύσκεψη για την οργάνωση της φετινής απεργιακής κινητοποίησης για την παγκόσμια ημέρα των γυναικών είναι ένα σημαντικό βήμα στη μάχη ενάντια σε όλες αυτές τις επιθέσεις. Η σύσκεψη θα πραγματοποιηθεί στις 4 Φλεβάρη στο Ρομάντζο (Αναξαγόρα 3-5, Αθήνα) στις 6μμ.
Η Μαρία Χαρχαρίδου, νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο Γεννηματάς, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Εργαζόμενων και μέλος της Κίνησης, δήλωσε στην Εργατική Αλληλεγγύη: «Μόλις έγινε μια φοβερή κινητοποίηση της ΑΔΕΔΥ με αίτημα την ενίσχυση του ΕΣΥ. Απεργήσαμε και διαδηλώσαμε για να γίνουν προσλήψεις στα νοσοκομεία και να έχουμε ένα Σύστημα Υγείας αντάξιο των απαιτήσεων και των αναγκών όλων των ανθρώπων που πρέπει να νοσηλεύουμε.
Μέσα στην κινητοποίηση αυτή, η Κίνηση για μια Απεργιακή 8 Μάρτη είχε έντονη κινητικότητα. Ενημερώσαμε τους/τις απεργούς ώστε μαζί να οργανώσουμε την απεργιακή κινητοποίηση για την παγκόσμια ημέρα των γυναικών. Υπήρχε τεράστια ανταπόκριση, τόσο από τους εργαζόμενους των νοσοκομείων όσο και από τους υπόλοιπους χώρους. Εργαζόμενοι/ ες δήλωναν ότι θέλουν να προωθήσουν και να διεκδικήσουν από τα σωματεία τους να βγάλουν ψηφίσματα που να καλούν σε απεργία για τις 8 Μάρτη.
Στις 4 Φλεβάρη λοιπόν θα οργανώσουμε από τη μεριά μας σαν Κίνηση για την Απεργιακή 8 Μάρτη μια πρώτη σύσκεψη προκειμένου να φέρουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους κοντά και να δουλέψουμε μαζί για μια πολύ μεγαλύτερη απεργία, ποσοτικά και ποιοτικά. Μια απεργία απλωμένη σε πιο πολλούς εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους αλλά και αναβαθμισμένη στα αιτήματα που θα βάλει και στα ζητήματα που θα ανοίξει.
Έχουμε τις γυναικοκτονίες του τελευταίου διαστήματος, τους βιασμούς, το ελληνικό #metoo, αλλά έχουμε και την ολοένα μεγαλύτερη καταπίεση των γυναικών στον εργασιακό χώρο, όπου δουλεύουν με συμβάσεις ή και χωρίς καν αυτές. Έχουμε μικρότερους μισθούς και όλο το βάρος της φροντίδας, ένα βάρος που έχει αυξηθεί με την πανδημία. Στο νοσοκομείο που δουλεύω βλέπουμε φοβερές καταστάσεις, οι γυναίκες προσπαθούν να φροντίσουν τους νοσηλευόμενους, να μάθουν νέα τους, είναι υποχρεωμένες να πληρώνουν τα τεστ και μερικές φορές δεν έχουν καν να τα πληρώσουν.
Το να μετράμε κάθε μέρα πάνω από 100 νεκρούς – από την πανδημία, γιατί από τα υπόλοιπα νοσήματα θα το δούμε αργότερα – δεν είναι απλό πράγμα, ούτε η διάλυση της καθημερινής ζωής μας σε όλες της τις εκφάνσεις. Γι’ αυτό χρειάζεται η αναβάθμιση της απεργίας της 8 Μάρτη».