Η Αριστερά
Η εκλογή της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ: Καλλιστεία σελέμπριτις

«Ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία είναι πια ένα άλλο κόμμα» δήλωσε ο Τσίπρας μετά την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας για την ανάδειξη προέδρου και ΚΕ, την Κυριακή 15 Μάη. Με μιοα έννοια έχει δίκιο. Ο τρόπος εκλογής και η σύνθεση της νέας Κεντρικής Επιτροπής (ΚΕ) επιβεβαιώνουν την δεξιά κατρακύλα του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κόμμα – εκλογική λίστα με μία δεξιά ηγεσία που δεν ελέγχεται και δεν λογοδοτεί ούτε στα ίδια τα μέλη του.

Για πρώτη φορά η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ δεν εκλέχτηκε από Συνέδριο αλλά απ’ ευθείας από τα μέλη ένα μήνα σχεδόν μετά το Συνέδριο. Η αποδέσμευση της εκλογής της ηγεσίας ενός αριστερού κόμματος από το Συνέδριο, που θεωρητικά συζητάει και χαράζει την πολιτική κατεύθυνση, είναι ο ορισμός της απαξίωσης του ίδιου του Συνεδρίου και του ρόλου των μελών. 

Αν δούμε τα νούμερα συμμετοχής καταλαβαίνουμε ότι ένα μεγάλο (και το πιο αριστερό) κομμάτι, από τα προ του 2019 μέλη, εξαιτίας της απαξίωσης, δεν συμμετείχε ούτε στις προσυνεδριακές διαδικασίες αλλά ούτε και στον νέο τρόπο εκλογής της ΚΕ. Στο 2ο Συνέδριο, το 2016, τα μέλη ήταν 26.000. Το 2019 ήταν 30.000. Όταν έκλεισαν οι εγγραφές μελών για το 3ο Συνέδριο, στις 21 Μάρτη, ήταν 61.600. Από αυτά, πήραν μέρος στις προσυνεδριακές εκλογές, για την εκλογή των 5.000 συνέδρων, τα 40.500 μέλη. Για την ΚΕ πήγαν να ψηφίσουν 40.000 μέλη, σχεδόν όσα ψήφισαν και στις προσυνεδριακές διαδικασίες. 

Ο τρόπος εκλογής ήταν «κομμένος και ραμμένος» για να κυριαρχήσει ό,τι πιο δεξιό και προβεβλημένο από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τα καθεστωτικά ΜΜΕ υπήρχε. Μπορεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να πανηγυρίζει ότι η εκλογή της νέας ΚΕ «σηματοδοτεί την κοινωνική αντιστοίχιση του κόμματος και τη διεύρυνσή του με νέες και προοδευτικές εκφράσεις και δυνάμεις» αλλά στη πραγματικότητα αυτό που σηματοδοτεί είναι την οργανωτική αποκοπή του ΣΥΡΙΖΑ από τον κόσμο των κινημάτων και των αγώνων, το τσάκισμα και αυτής ακόμα της υποτονικής εσωτερικής αριστερής αντιπολίτευσης και τη διεύρυνση (και με ποσόστωση) προς τη σοσιαλδημοκρατία και την κεντροαριστερά. Είναι σημαδιακό ότι εκλέχτηκε πρώτη στην ΚΕ η πρώην υπουργός Εργασίας την ίδια στιγμή που δεν υπήρχαν στην ΚΕ συνδικαλιστές και αγωνιστές των κινημάτων. 

Γράφει η Μαργαρίτα Συγγενιώτου (συνδικαλίστρια στη ΠΟΘΑ και ενεργό μέλος στον αγώνα των εργαζόμενων στον πολιτισμό) στο λογαριασμό της στο Facebook: «Δεν ήμουν υποψήφια στην ΚΕ. Όχι γιατί αδιαφορώ, όχι γιατί δεν θέλω να προσφέρω.(...) Υπάρχουν στην νέα ΚΕ άνθρωποι "του πολιτισμού" που δεν τους είδαμε ποτέ στον δρόμο. Ή τους είδαμε μια φορά, ίσα για να βγουν φωτογραφία. Σε κάτι εκλογές τους είδαμε, σε κάτι φόρα να παραγοντίζουν, αλλά όχι στον δρόμο ή οπουδήποτε αλλού παράγονται πολιτικά γεγονότα. Δεν έχει αρκετούς ανθρώπους από τα κινήματα η ΚΕ... αν η ΚΕ δεν έχει κόσμο από τα κινήματα δεν μπορεί να γειωθεί το κόμμα στην κοινωνία... Εκπαιδεύουμε έναν κόσμο ότι δεν έχει καμία σημασία η πολιτική δουλειά, η προσωπική αξία, μόνο ο παραγοντισμός». Και η Στέλλα Μπελιά στο δικό της λογαριασμό: «Δεν εκλέχτηκα και δυστυχώς δεν εκλέχθηκε και κανένα άλλο μέλος που να ανήκει ανοιχτά και περήφανα στην ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Αυτό το γεγονός σηκώνει πολλές ερμηνείες και επειδή για εμάς που έχουμε "φάει" αποκλεισμούς όχι με το κουτάλι αλλά με την κουτάλα ήταν και μερικώς αναμενόμενο και γι' αυτό είχαμε ζητήσει με τροπολογία του καταστατικού στο συνέδριο μια ποσόστωση που να δίνει την δυνατότητα σε κάποια από εμάς να γίνουν η φωνή μας στα όργανα του κόμματος. Δεν έγινε οπότε για μια ακόμα φορά θα φτάνουν όσα θέλουμε να πούμε "μέσω αντιπροσώπου"… έχουμε κουραστεί να μιλάνε και να αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς..."».

Μπορεί τα μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας στο ΣΥΡΙΖΑ να έχουν την πίκρα ότι «φάγανε πόρτα» όταν ζήτησαν ποσόστωση για να μπορούν να εκπροσωπηθούν στην ΚΕ αλλά αυτό δεν ίσχυσε και για τις δεξιές συνεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ. Η ποσόστωση του 20% των "νέων μελών" ήταν ο σίγουρος τρόπος για να μπουν 60 μέλη στην ΚΕ, ανεξάρτητα ψήφων, από τη ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη μέχρι τη Λούκα Κατσέλη κι άλλες "προοδευτικές δυνάμεις".

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύει ότι ξεμπερδεύοντας από τα «εσωτερικά βαρίδια» της αριστεράς και των κοινωνικών αγώνων θα μπορέσει να «ανοιχτεί» σε νέα «κεντρώα ακροατήρια» που θα φέρουν την εκλογική νίκη απέναντι στη ΝΔ και την νέα «προοδευτική κυβέρνηση». Είναι συνταγή ήττας. Από τις απεργίες μέχρι τις διαδηλώσεις και τις πρόσφατες εκλογές στα συνδικάτα και στους φοιτητικούς συλλόγους το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η στροφή της εργατικής τάξης και της νεολαίας είναι μαζικά προς τα αριστερά. Μόνο η επαναστατική αριστερά μπορεί να οργανώσει αυτή τη στροφή για να είναι νικηφόρα.