Εργατικό κίνημα
Η μάχη στους Δήμους: Υπόθεση όλης της τάξης μας

24/5, Απεργία ΠΟΕ-ΟΤΑ. Φωτό: Μάνος Νικολάου

Ο αγώνας των εργαζόμενων στους δήμους ενάντια στις απολύσεις των συμβασιούχων covid δεν αφορά μόνο τους 4.500 που πετιούνται αυτή τη στιγμή στην ανεργία. Είναι κεντρικός για όλη την εργατική τάξη σε όλους τους χώρους. Ανοίγει τον δρόμο για να παλέψουν και να κερδίσουν όλοι οι συμβασιούχοι μόνιμη και σταθερή δουλειά. Από τα νοσοκομεία και τα σχολεία μέχρι τα υπουργεία και τις εφορίες, παντού οι υπηρεσίες μπορούν να λειτουργούν χάρη στη δουλειά των συμβασιούχων, που ζουν κάτω από το καθεστώς της ομηρείας της κάθε τόσο ανανέωσης των συμβάσεων.

Είναι αγώνας κεντρικός για τους μόνιμους συναδέλφους τους. Η εντατικοποίηση λόγω της υποστελέχωσης έχει βαρέσει κόκκινο και η απότομη έλλειψη τόσο μεγάλου αριθμού εργαζομένων, που απέκτησε εμπειρία στην δουλειά τα τελευταία δύο χρόνια, θα σημάνει ασήκωτο βάρος για όσους και όσες μείνουν πίσω. Οι συμβασιούχοι covid δούλεψαν σε όλα τα πόστα, από την καθαριότητα μέχρι το Βοήθεια στο Σπίτι και τους παιδικούς σταθμούς. Η υπολειτουργία -που θα φτάσει μέχρι πλήρη διάλυση σε κάποιες περιπτώσεις- των υπηρεσιών των δήμων σημαίνει λιγότερες κοινωνικές παροχές, κάτι που θα επιβαρύνει όλους εργαζόμενους που έχουν ανάγκη τις κοινωνικές υπηρεσίες των Δήμων.

Είναι αγώνας ενάντια στην καρδιά της πολιτικής της κυβέρνησης του Μητσοτάκη και της εκστρατείας για περισσότερες περικοπές, ελαστική εργασία και ιδιωτικοποιήσεις. Το αίτημα «θέλουμε μονιμοποιήσεις και προσλήψεις, όχι απολύσεις» κοντράρει τις προτεραιότητες της κυβέρνησης, που σπαταλάει πολλά δισ. ευρώ για τον πόλεμο και τους εξοπλισμούς, ανοίγει όλες τις δυνατότητες για να κερδοσκοπούν οι «επενδυτές» και στο τέλος τα σπασμένα τα πληρώνουν οι εργάτες και οι εργάτριες. Οι απολύσεις θα ανοίξουν τον δρόμο στους εργολάβους για να μπουν στους δήμους να καλύψουν τα κενά. Και εργολάβοι σημαίνουν διπλό κόστος για τους δήμους, μισοί μισθοί για παραπάνω ώρες δουλειά μαζί με εργοδοτική τρομοκρατία για τους εργαζόμενους. Τα εργατικά ατυχήματα, θανατηφόρα και μη, εκτοξεύτηκαν στα συνεργεία των εργολάβων στις τεχνικές υπηρεσίες και στο Πράσινο. 

Είναι αγώνας που μπορούμε να τον κερδίσουμε. Η νίκη αυτή δεν περνάει μέσα από τις αίθουσες των δικαστηρίων. Είναι χρήσιμη κάθε παράταση που κερδίζεται με τα ασφαλιστικά μέτρα γιατί μας δίνει χρόνο. Αλλά ποτέ η «Δικαιοσύνη» του κράτους δεν ήταν με το μέρος των από τα κάτω, παρά μόνο όταν την αναγκάζαμε με μεγάλες κινητοποιήσεις. Εγγύηση για τη νίκη είναι η κλιμάκωση των κινητοποιήσεων με απεργία διαρκείας μόνιμων και συμβασιούχων. Ήταν σωστή η επιμονή του Παναττικού Συντονιστικού Συμβασιούχων Covid στους ΟΤΑ να κηρύξει απεργία η ΠΟΕ-ΟΤΑ και όχι ο περιορισμός σε κινητοποιήσεις μόνο των συμβασιούχων. Η απεργία διαρκείας θα δώσει στον αγώνα τις διαστάσεις που θα του επιτρέψουν να κερδίσει τη συμπαράσταση των υπόλοιπων εργατικών χώρων και να εμπνεύσει και άλλους να κατέβουν στη μάχη. 

Οι απεργίες των εργαζόμενων στους δήμους έχουν τεράστια δύναμη. Μόνο η υπηρεσία της καθαριότητας να απεργήσει σημαίνει ότι οι πόλεις θα γεμίσουν σκουπίδια. Είναι ψεύτικη η αφήγηση ότι αυτό στρέφει τον κόσμο ενάντια στην απεργία. Το αντίθετο. Θυμίζει τη δύναμη που έχουν οι απεργίες και παρακινεί όλους να πάρουν θέση. Και η τεράστια πλειοψηφία θα ταχθεί με τη συμπαράσταση στους απεργούς και κόντρα στην κυβέρνηση. Έχει αποδειχτεί σε κάθε μάχη το τελευταίο διάστημα, από τις γενικές απεργίες μέχρι τους κλαδικούς αγώνες. Γι’ αυτό τσακίζεται κάθε φορά ο νόμος Χατζηδάκη στην πράξη και δεν τολμούν να τον εφαρμόσουν με τη βία. Γιατί φοβούνται την αναμέτρηση των συσχετισμών. Είναι μπροστά μας η δυνατότητα να πάρει η συμπαράσταση διαστάσεις ενός γενικευμένου απεργιακού κινήματος διαρκείας. Και αυτό είναι που φοβάται περισσότερο ο Μητσοτάκης και τα αφεντικά. 

Οργανώνουμε από τώρα τα βήματα για να υπάρξει απεργιακή κλιμάκωση μετά την επιτυχία της απεργίας στις 24/5. Δήμο τον δήμο, με οργανωμένες παρεμβάσεις και συνελεύσεις, συμβασιούχοι μαζί με τους μόνιμους μπορούν να κερδίσουν αποφάσεις πρωτοβάθμιων σωματείων προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτές θα βάλουν την πίεση στην ομοσπονδία να μπει μπροστά και να οργανώσει αυτή τη συνέχεια, που θα εξασφαλίσει τη νικη.


Η εμπειρία του 2017

Ο αγώνας των εργαζόμενων των δήμων τον Μάη-Ιούνη του 2017 είναι πολύτιμη εμπειρία για το πώς να κερδίσουμε σήμερα. Οι ανυποχώρητες καταλήψεις και απεργίες, που κράτησαν πάνω από τρεις βδομάδες, έβαλαν φρένο στην απόφαση-σφαγείο του Ελεγκτικού Συμβουλίου, η οποία πέταγε στον δρόμο 15.000 συμβασιούχους στους ΟΤΑ, καθώς οι παρατάσεις των συμβάσεών τους κρίθηκαν αντισυνταγματικές. 

Όπως γράφαμε τότε στην Εργατική Αλληλεγγύη: «Από την Κυριακή 18/6, σχεδόν το σύνολο των δημοτικών αμαξοστάσιων σε όλη τη χώρα παραμένουν υπό κατάληψη και οι απεργοί έχουν ήδη γεμίσει δύο φορές τους δρόμους της Αθήνας, μία στην μαζική 24ωρη απεργία την Πέμπτη 22/6 και μία στη στάση εργασίας τη Δευτέρα 26/6… Το απεργιακό συλλαλητήριο της Πέμπτης 22/6, ξεπέρασε σε μαζικότητα κάθε προσδοκία. Πολλές χιλιάδες διαδηλωτές - η ομοσπονδία εκτιμάει ότι ξεπέρασαν τις 15.000 – αψηφώντας τον καυτό ήλιο, ξεκίνησαν από την πλατεία Καραϊσκάκη στο Μεταξουργείο κι έφτασαν μέχρι τη Βουλή. Παρόντα ήταν σωματεία από όλη την Ελλάδα, από την Ξάνθη μέχρι τη Σπάρτη και φυσικά δεκάδες σωματεία από δήμους της Αττικής. “Τσίπρα και Σκουρλέτη ακούστε το καλά – οι συμβασιούχοι θα μείνουν στη δουλειά” ήταν το σύνθημα που ακουγόταν συνεχώς, δίνοντας παλμό σε όλη την πορεία… 

Εν τω μεταξύ οι καταλήψεις όλο αυτό το δεκαήμερο, έχουν τη δικιά τους ζωή -εμπειρία ανεκτίμητη για τον κόσμο που παλεύει για τη δουλειά του. Έχοντας να αντιμετωπίσουν προσπάθειες απεργοσπασίας από αφεντικά και δημάρχους, αλλά και τόνους λάσπης και αρνητικής προπαγάνδας από τα μνημονιακά ΜΜΕ, οι αγωνιζόμενοι εργάτες πραγματοποιούν καθημερινά συζητήσεις και συνελεύσεις, εξορμήσεις και τοπικές διαδηλώσεις και παλεύουν για το κέρδισμα συμπαράστασης σε κάθε γειτονιά» (Στέλιος Μιχαηλίδης, ΕΑ Νο1280).

Κόντρα σε όλους -κυβέρνηση, αντιπολίτευση, δημάρχους, δικαιοσύνη και ΜΜΕ-, ο αγώνας διαρκείας μόνιμων και συμβασιούχων κατάφερε να μην απολυθούν άμεσα οι συμβασιούχοι, αλλά να κερδίσουν επιπλέον παράταση των συμβάσεών τους και να βάλουν φρένο στους εργολάβους που καραδοκούσαν. Αποδείχτηκε στην πράξη ότι οι απεργοί μπορούν να τσακίσουν αποφάσεις δικαστηρίων, ακόμα και του Ελεγκτικού Συμβουλίου, αλλά και τις επιταγές των μνημονιακών δεσμεύσεων.