Καταπίεση και απελευθέρωση
Πάμε για πανεργατική αντισεξιστική 8 Μάρτη

Απεργιακή 8 Μάρτη 2021, Αθήνα. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλιδης

Τιάνα Ανδρέου

 

Η Τιάνα Ανδρέου είναι αναπληρωματικό μέλος ΔΣ του Συλλόγου Εργαζομένων της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς και μέλος της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη. Μίλησε στη Λένα Βερδέ

 

Γιατί η φετινή 8 Μάρτη των Γυναικών έχει ξεχωριστή σημασία;

Πάμε για να κερδίσουμε ότι η φετινή 8Μ θα είναι η πιο μεγάλη, μαζική, ενωτική, αντικυβερνητική αντισεξιστική πανεργατική απεργία, η πέμπτη στην σειρά για την Παγκόσμια Ημέρα Γυναικών. Για το λόγο αυτό, η Κίνηση καλεί ανοιχτή σύσκεψη την Τρίτη 7 Φεβρουαρίου στο Ρομάντζο, για να συζητήσουμε πως θα την οργανώσουμε. Έχουμε ήδη καταθέσει το σχετικό ψήφισμα στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ που έγινε το Δεκέμβριο και θα προχωρήσουμε την καμπάνια με ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων σε εργατικούς χώρους, σχολές και γειτονιές που θα ξεσηκώσει σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους, κινήσεις, συλλογικότητες.

Οι δυνατότητες για κάτι τέτοιο είναι πολύ αυξημένες γιατί και το ακροατήριο για τις αντισεξιστικές ιδέες έχει μεγαλώσει αλλά και γιατί η αντικαπιταλιστική αριστερά έχει ήδη κάνει μεγαλύτερα βήματα συγκρότησης και συνεργασίας. Και στα σωματεία αλλά και μέσα από την κεντρική Πρωτοβουλία για την Ενωτική Κίνηση της Αντικαπιταλιστικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς, απευθυνόμαστε και συνεργαζόμαστε με πολύ περισσότερα άτομα και δυνάμεις που παίζουν ρόλο ώστε να φτάσουμε σε μία απεργιακή 8Μ σεισμό.

Αυτό είναι το δικό μας προεκλογικό και μετεκλογικό σύνθημα: Κάτω τα χέρια από τα δικαιώματά μας – κάτω τα χέρια από τα σώματά μας.

Γιατί μπαίνουν αυτοί οι στόχοι;

Ξεκινάμε την καμπάνια για τη φετινή 8Μ μέσα σε εκρηκτικές συνθήκες. Η κυβέρνηση της ΝΔ καταρρέει κάτω από το βάρος των σκανδάλων, των υποκλοπών, των συνεχιζόμενων αποκαλύψεων για τη συμμετοχή στελεχών της σε κάθε είδους παρανομία με κορυφαία παραδείγματα αυτό του παιδοβιαστή Μίχου, της υπόθεσης Greek Mafia και του Qatargate. Το τρίπτυχο «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» μεταφράζεται σε απλά ελληνικά:

Πετάνε στο δρόμο τις γυναίκες και τα παιδιά είτε είναι ντόπιες (εξώσεις για 880 ευρώ απλήρωτα κοινόχρηστα), είτε μετανάστριες (εκκένωση Ελαιώνα, διακοπή προγράμματος «Εστία»). 

Οι ρασοφόροι μπορούν να κακοποιούν ψυχικά, σωματικά, σεξουαλικά, ανήλικα και απροστάτευτα παιδιά μέσα στις δομές αλλά και μέσα στις εκκλησίες και να καταχράζονται και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ όπως ο πάτερ Αντώνιος της Κιβωτού. 

Οι οικογενειάρχες νεοδημοκράτες -περίπτωση trafficking Ηλιούπολης- μπορούν να εκδίδουν τις κόρες τους (και τους γιους τους ενίοτε) χωρίς να κινδυνεύουν να καταδικαστούν.

Δυστυχώς επιβεβαιώνεται καθημερινά αυτό που υποστηρίζουμε και σαν Κίνηση για την Aπεργιακή 8Μ, ότι οι περικοπές και η διάλυση του κράτους πρόνοιας με ταυτόχρονη παραχώρηση, παράδοση ουσιαστικά, αυτών των υπηρεσιών στα χέρια των ιδιωτών και των “φιλάνθρωπων”, κοστίζει κυριολεκτικά ανθρώπινες ζωές. Οι γυναίκες έχουν πληρώσει δυσανάλογα πολύ σκληρά το κόστος αυτών των επιθέσεων.

Ακόμα και τώρα που μιλάμε μία νέα γυναικοκτονία στη Νίκαια ήρθε να μας θυμίσει με τον πιο οδυνηρό τρόπο τι σημαίνουν οι καταστροφικές επιλογές της κυβέρνησης της ΝΔ για τις ζωές των γυναικών που τις περισσότερες φορές η ίδια η αστυνομία τις αποτρέπει από το να καταγγείλουν την κακοποίησή τους ή ακόμα και κάνει πλάτες στους κακοποιητές. 

Πριν από λίγες μέρες, έχασε τη ζωή της σε ένα ακόμα εργατικό ατύχημα – δολοφονία, μία γυναίκα Ρομά μητέρα τριών παιδιών, εργαζόμενη στην καθαριότητα στο Δήμο Ξυλοκάστρου, που δούλευε μαύρα γιατί δεν είχε ανανεωθεί η σύμβασή της, η οποία ανανεώθηκε μετά το θάνατό της και μία ημέρα πριν τη κηδεία της για να καλυφθεί το αίσχος του εργασιακού μεσαίωνα που επικρατεί στον τομέα της καθαριότητας αλλά και σε όλες τις υπηρεσίες των δήμων.

Νομίζω ότι η προκλητική δήλωση του Πέτρου Φιλιππίδη «δεν είχα ανάγκη να γίνω βιαστής» και η ακόμα πιο προκλητική εισαγγελική πρόταση για αθώωσή του «λόγω αμφιβολιών» για την κατηγορία του βιασμού κατ’ εξακολούθηση σε βάρος της πρώτης μηνύτριάς του τα λέει όλα. Αυτό δε γίνεται σε μία τυχαία χρονικά στιγμή, αλλά την ώρα που η κυβέρνηση της Ν.Δ. με Προεδρικό Διάταγμα διέγραψε μέσα σε μία νύχτα τα επαγγελματικά δικαιώματα των εργατών της Τέχνης εξισώνοντας τα πτυχία τους με το απολυτήριο Λυκείου. Είναι μία άμεση επίθεση σε έναν κλάδο που μπήκε στο μάτι της κυβέρνησης με την υπόθεση Λιγνάδη, να θυμηθούμε εδώ το σύνθημα «ΣΕΗ, ΣΕΗ σε κάθε βιαστή», ένα χώρο – φυτώριο σεξιστικών επιθέσεων και κακοποιητικών συμπεριφορών από ισχυρούς θιασάρχες – γαλάζιους σκηνοθέτες και η περίπτωση του Φιλιππίδη δεν είναι η εξαίρεση. Αν περάσει αυτό, χιλιάδες  γυναίκες που δουλεύουν στο χώρο της τέχνης θα είναι ακόμα πιο ευάλωτες σε τέτοιου είδους επιθέσεις λόγω της ανασφάλειας που δημιουργεί η υποβάθμιση των σπουδών και των πτυχίων τους.

Τι διεκδικούμε από τα σωματεία;

Ο ξεσηκωμός όλων των εργατριών και των εργατών της Τέχνης που έδωσαν άμεση απάντηση μέσα στις γιορτές και συνεχίζουν με κινητοποιήσεις και συνέλευση για να οργανώσουν καλύτερα τον αγώνα τους, μας γεμίζει όλες και όλους με αυτοπεποίθηση ότι αυτή την κυβέρνηση θα την τσακίσουμε και εκλογικά γιατί θα πάμε στις εκλογές με απεργιακό ξεσηκωμό. Η απεργία στις 8 Μάρτη θα παίξει καταλυτικό ρόλο σε αυτό.

Για να σταματήσουμε τις επιθέσεις στα δικαιώματα και στις ζωές των γυναικών, χρειάζεται σίγουρα να ξεφορτωθούμε αυτήν την κυβέρνηση που έβαλε από τη πρώτη μέρα στόχο να τα διαλύσει. Όμως για να μπορέσουμε να έχουμε ένα δυνατό κίνημα που θα επιβάλλει και στην οποιαδήποτε επόμενη κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση την «ατζέντα» του γυναικείου κινήματος, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση του εργατικού κινήματος. 

Νομίζω το καλύτερο παράδειγμα είναι η 24ωρη απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ και της ΠΟΠ-ΟΤΑ την περασμένη Τρίτη 17 Ιανουαρίου μετά τη δολοφονία της εργάτριας καθαριότητας Ελένης Καραγιάννη και η πορεία χιλιάδων εργαζομένων στους Δήμους που λήγουν ή έχουν λήξει οι συμβάσεις τους. Αντίστοιχο ρόλο έπαιξαν οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» που θέλει ο Βορίδης να τους πετάξει έξω αντί να τους μονιμοποιήσει, πιο πριν η απεργία των εργαζομένων στους βρεφονηπιακούς σταθμούς που μπόρεσαν και φρέναραν τα σχέδια για επέκταση του ωραρίου λειτουργίας των βρεφονηπιακών σταθμών.

Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα ολόκληρων κλάδων με πρωτοπόρους βέβαια τους εργάτες και τις εργάτριες της Υγείας που δείχνουν ποια είναι η δύναμη που μπορεί να επιβάλει και καλύτερες συνθήκες εργασίας για τις εργαζόμενες σε αυτούς τους κλάδους (Υγεία, Εκπαίδευση, Πρόνοια, Τέχνες, Τουρισμός – Επισιτισμός) αλλά και άμεση ανακούφιση για τις πιο ευάλωτες ομάδες και τα πιο φτωχά κομμάτια της εργατικής τάξης, που δυστυχώς και εδώ οι γυναίκες έχουν την πιο αρνητική πρωτιά. Μέσα από τις μάχες για να παραμείνει δημόσιο το ΕΣΥ και να πετάξουμε έξω τους εργολάβους, για εκπαίδευση για όλα τα παιδιά της εργατικής τάξης και τα προσφυγόπουλα, για προγράμματα σίτισης και στέγασης των φτωχών οικογενειών.

Από αυτήν άποψη είναι πραγματικά συγκινητική η ανταπόκριση του κόσμου της γειτονιάς που μένει η οικογένεια της 12χρονης που βίαζε και εξέδιδε ο Μίχος. Η Λαϊκή Συνέλευση Κολωνού οργάνωσε συνέλευση και αποφάσισε τη συλλογή χρημάτων για να μπορέσει η οικογένεια να ανταποκριθεί στα έξοδα της δίκης. Είναι υπόθεση των συνδικάτων της περιοχής και κυρίως του σωματείου των εργαζομένων του Δήμου να απαιτήσουν να παρέχει ο δήμος όλη την απαραίτητη ψυχολογική και υλική στήριξη της οικογένειας που πληρώνει με τη φυλάκιση της μητέρας την επιμονή της να καταγγείλει την υπόθεση στο γνωστό αστυνομικό τμήμα.

Ο αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών είναι υπόθεση όλων των εργατών λέει το σύνθημά μας και αυτό πρέπει να γίνει σε κάθε περίπτωση. Το σωματείο να διεκδικήσει μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλες και όλους τους εργαζόμενους και αποζημίωση και απόδοση σύνταξης στην οικογένειά της Ελένης Καραγιάννη που αλλιώς δεν θα πάρει τίποτα. Το ίδιο έγινε για τη μετανάστρια εργάτρια που της έκοψε το χέρι ο χαλασμένος μηχανισμός στα πλυντήρια στο Αγλαΐα Κυριακού. Και εκεί το σωματείο διεκδικεί απεργιακά τη μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων, προσλήψεις νέου προσωπικού και αγορά νέου τεχνικού εξοπλισμού με ταυτόχρονα πέταγμα των εργολάβων έξω από το νοσοκομείο.