Αντικαπιταλιστές ακτιβιστές διαδηλώνουν από τα μέσα Σεπτέμβρη έξω από το ναό του παγκόσμιου καπιταλισμού, προσπαθώντας να οργανώσουν και μόνιμη κατασκήνωση. Από την πρώτη απόπειρα, συνάντησαν άμεση καταστολή από το Δήμο και την αστυνομία. Το αποτέλεσμα ήταν η πρωτοβουλία να παίρνει ακόμη μεγαλύτερη δημοσιότητα και κάθε νέο ραντεβού να γίνεται και πιο πυκνό. Οι διαδηλώσεις άρχισαν να απλώνονται σε πολιτείες ολόκληρης της χώρας, από το Σιάτλ ως την Τάμπα, και από το Λος Άντζελες ως το Μέιν.
Την Κυριακή, η αστυνομία πήρε εντολή να διαλύσει εντελώς τους συγκεντρωμένους που είχαν κλείσει την γέφυρα του Μπρούκλιν. Οταν αυτοί αρνήθηκαν να διαλυθούν, προχώρησε σε 700 συλλήψεις. Οι περισσότεροι διαδηλωτές έχουν πλέον αφεθεί ελεύθεροι, αλλά έχουν μπροστά τους δικαστήρια. Αντί για ξεφούσκωμα των κινητοποιήσεων, οι μαζικές συλλήψεις έχουν φέρει περισσότερο κόσμο να οργανώνεται.
Το κίνημα ξεκίνησε με μια πρωτοβουλία το καλοκαίρι με πρότυπο τους “Αγανακτισμένους” των ευρωπαϊκών πόλεων. Η πολιτική σημασία αυτού του ξεσπάσματος είναι μεγάλη. Τα τελευταία χρόνια, όλες οι προοδευτικές οργανώσεις στις ΗΠΑ, των συνδικάτων συμπεριλαμβανομένων, έχουν υποταχθεί στις επιλογές της κυβέρνησης Ομπάμα. Οι ελπίδες που είχαν επενδυθεί στην εκλογή του ήταν τεράστιες και παρότι αποδείχθηκαν ψεύτικες, η πιέση της προσαρμογής παρέμεινε ισχυρή.
Τώρα, η ριζοσπαστικοποιημένη νεολαία βγαίνει στους δρόμους ενάντια στον καπιταλισμό της Γουόλ Στριτ, χωρίς καμιά αναφορά στον Ομπάμα. Το προφανές πολιτικό κενό δεν είναι εύκολο να καλυφθεί. Γι'αυτό και ο τρόπος με τον οποίο συγκροτήθηκε το κίνημα ήταν με κέντρο την έλλειψη αιτημάτων. “Δεν έχουμε αιτήματα”, έγραφε ένα κάλεσμα, “θέλουμε να καταλάβουμε την Γουόλ Στριτ”. “Είμαστε 99%. Είστε το 1%”, είναι ένα κεντρικό σύνθημα. Παρά τις γενικές διατυπώσεις, το πού στοχεύουν οι διαδηλωτές είναι ξεκάθαρο. Γι'αυτό και πολλά συνδικάτα έσπευσαν να δηλώσουν την υποστήριξή τους.
Συνδικάτα
Το συνδικάτο των εργαζόμενων στις μεταφορές κατήγγειλε τη χρήση λεωφορείων από μεριάς της αστυνομίας για τους συλληφθέντες. Ο πρόεδρος του συνδικάτου δήλωσε ότι “η επίταξη οδηγών για να μεταφέρουν συλληφθέντες είναι ξεκάθαρη πράξη πολιτικής εκδικητικότητας. Το τοπικό τμήμα του συνδικάτου μας υποστηρίζει τους διαδηλωτές στη Γουόλ Στριτ. Δηλώνουμε βαθιά προσβεβλημένοι που ο Δήμαρχος και η αστυνομία της Νέας Υόρκης διέταξαν τους οδηγούς να μεταφέρουν πολίτες οι οποίοι συνελήφθησαν γιατί ασκούσαν το συνταγματικό τους δικαίωμα στη διαδήλωση -και δεν έπρεπε να έχουν συλληφθεί έτσι κι αλλιώς.”
Οι διαδηλωτές,συμπλήρωσε, “τραγουδάνε στον ίδιο ρυθμό και παλεύουν στην ίδια μάχη που παλεύει και το συνδικάτο μας τους τελευταίους δεκαοχτώ μήνες”.
Οι Ενωμένοι Μεταλλεργάτες, το μεγαλύτερο βιομηχανικό συνδικάτο της Βόρειας Αμερικής, με 850 χιλιάδες μέλη, δήλωσαν κι αυτοί ότι υποστηρίζουν τις κινητοποιήσεις. “Οι Ενωμένοι Μεταλλεργάτες δηλώνουν την αλληλεγγύη τους και την ισχυρή τους υποστήριξη στην πρωτοβουλιά 'Κατάληψη στην Γουόλ Στριτ'”, είπε ο πρόεδρος του συνδικάτου. “Οι γενναίοι άνδρες και γυναίκες, πολλοί από τους οποίους είναι νέοι χωρίς δουλειά, που διαδηλώνουν όλη μέρα τις τελευταίες δυο βδομάδες στη Νέα Υόρκη εκφράζουν δυνατά τις σκέψεις πολλών συνανθρώπων μας. Φτάνει πια με την απληστία των πολυεθνικών, την διαφθορά και την αλαζονία που έχουν προκαλέσει τόσα βάσανα σε τόσο πολλούς για τόσο πολύ καιρό”. Αντίστοιχη στάση κράτησε το σωματείο των εκπαιδευτικών και το SEIU, των εργαζόμενων σε υπηρεσίες.
Η προσέγγιση της ριζοσπαστικοποιημένης νεολαίας με την οργανωμένη εργατική τάξη ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά που αναδείχθηκαν στις διαδηλώσεις του Σιάτλ, το 1999, πριν από 12 χρόνια. Από πολλές απόψεις, τα πράγματα είναι σήμερα πιο προχωρημένα. Η κρίση έχει χτυπήσει για τα καλά τις ΗΠΑ, και οι συνδικαλιστικές μάχες δεν αφορούν πια μόνο τη γενική κατεύθυνση της πολιτικής, αλλά την καθημερινότητα, την ανεργία, τους μισθούς, τις κοινωνικές δαπάνες.
Η πρόσφατη έκρηξη στο Ουϊσκόνσιν, έδειξε τις δυνατότητες που έχει η αναγέννηση του εργατικού κινήματος στις ΗΠΑ. Η δύναμη των συνδικάτων και οι συλλογικές συμβάσεις μετατράπηκαν σε νούμερο ένα ζήτημα της χώρας. Αυτό θα είναι το στοίχημα για το “κίνημα της Γουόλ Στριτ” το επόμενο διάστημα. Πόσο γρήγορα θα καταφέρει να ενισχύσει τους δεσμούς του με τους οργανωμένους εργάτες, για να δώσει την ευκαιρία να εκφραστεί και να βγει στον αγώνα όλος ο αγανακτισμένος κόσμος, που είναι η πλειοψηφία και στην καρδιά του κτήνους. Το κίνημα στις ΗΠΑ είναι ελπίδα για την εργατική τάξη και τη νεολαία σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Διαβάστε επίσης