Εργάτες, φοιτητές, συνταξιούχοι, ακτιβιστές του αναπηρικού κινήματος, κόσμος που κατέβαινε πρώτη φορά σε διαδήλωση βρέθηκε μαζί με βετεράνους. Μία μέρα πριν, το Σάββατο, άλλες 15 χιλιάδες είχαν διαδηλώσει στη Γλασκόβη της Σκοτίας ενάντια στις περικοπές.
Ο κόσμος διαδηλώνει ενάντια στην κυβέρνηση των Συντηρητικών που ανταγωνίζεται τη Θάτσερ στο επίπεδο των περικοπών. Η κυβέρνηση του Κάμερον κόβει συντάξεις, διαλύει νοσοκομεία, Πανεπιστήμια και άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Η Βρετανία είναι εκτός Ευρωζώνης, όμως αυτό δεν σημαίνει πως βρίσκεται εκτός κρίσης. Μια από τις πιο μεγάλες φιλανθρωπικές υπηρεσίες ανακοίνωσε πως φέτος ταΐζει 20% περισσότερους ανθρώπους σε συσσίτια σε σχέση με πέρσι. Ενώ ένας στους πέντε εργαζόμενους παίρνει πλέον μισθό χαμηλότερο από το όριο της κανονικής διαβίωσης.
Τα μαζικά μπλοκ των συνδικάτων στο Μάντσεστερ έδειξαν τι αναμένεται να συμβεί στις 30 Νοέμβρη, όταν εκατομμύρια βρετανοί εργάτες ετοιμάζονται να απεργήσουν. Στις 30 Νοέμβρη, αν και επισήμως δεν είναι γενική απεργία, τα πάντα στη χώρα μπορεί να ακινητοποιηθούν. Στη διάρκεια ολόκληρης της πορείας, το σύνθημα για γενική απεργία ακουγόταν ασταμάτητα. Όσο πιο μαχητικός ήταν κάθε συνδικαλιστής στην ομιλία του και όσο μεγαλύτερη έμφαση έδινε στην κήρυξη περισσότερων απεργιών, τόσο πιο ενθουσιώδη χειροκροτήματα εισέπραττε.
Ο Πολ Νόβακ, από το TUC (την αντίστοιχη ΓΣΕΕ) από το βήμα της συγκέντρωσης υποσχέθηκε ότι “στις 30 Νοέμβρη θα οργανώσουμε τη μεγαλύτερη κινητοποίηση των συνδικάτων εδώ και μια ολόκληρη γενιά. Θα υπερασπίσουμε με νύχια και με δόντια τις δημόσιες υπηρεσίες. Ελάτε να παλέψουμε μαζί και να νικήσουμε μαζί.”
Οι εξελίξεις στη Βρετανία κινούνται στον απόηχο τριών γεγονότων. Του πρόσφατου κινήματος των φοιτητικών διαδηλώσεων και καταλήψεων, της πετυχημένης απεργίας των πιο μαχητικών συνδικάτων στις 30 Ιούνη, και των “ταραχών” που ξέσπασαν τον Αύγουστο ενάντια στην αστυνομική βία.
Η απεργία στις 30 Ιούνη ήταν αυτή που άνοιξε το δρόμο για την επιστροφή των εργατικών αγώνων στη Βρετανία. Απήργησαν οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, τα σχολεία και σε κάποιες δημόσιες υπηρεσίες, ενώ δέχονταν την κριτική από τη γραφειοκρατία ότι αν βγουν σε αγώνα μόνοι τους, θα ηττηθούν.
Προς τις 30 Νοέμβρη
Ο Κέβιν Κόρτνϊ, από το συνδικάτο των εκπαιδευτικών, επικρότησε όσους βγήκαν σε απεργία στις 30 Ιούνη: “Υπήρχε κόσμος που έλεγε ότι δεν θα είχαμε επιτυχία, όμως τελικά ήταν η αναγέννηση του κινήματός μας. Τώρα, όλοι μπορούμε να βγούμε κερδισμένοι από τις 30 Νοέμβρη. Χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα δράσης, ώστε να φτάσουμε να υπερψηφιστεί η απεργία από όσο το δυνατό περισσότερα συνδικάτα, και να γίνει η μεγαλύτερη συνδικαλιστική κινητοποίηση στη Βρετανία εδώ και δεκαετίες”.
Ο Λεν ΜακΚλάσκι, γραμματέας του συνδικάτου Unite (βιομηχανία και μεταφορές) είπε από το βήμα: “Χρειαζόμαστε συντονισμένη απεργιακή δράση. Αν αυτό ονομάζεται γενική απεργία, κανένα πρόβλημα. Χρειαζόμαστε πολιτική ανυπακοή. Αυτή είναι η παλαιότερη μορφή δημοκρατίας. Να πάρουμε τα ηνία του αγώνα από τους φοιτητές. Τα ΜΜΕ θέλουν να μας πείσουν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Υπάρχουν και κάποιοι στις γραμμές μας που λένε τα ίδια. Εγώ απορρίπτω αυτή την ηττοπάθεια. Όταν η εργατική τάξη κινείται ενωμένη, όλα είναι εφικτά.
Ο Μαρκ Σεργουότκα, γραμματέας του συνδικάτου PCS του δημόσιου τομέα υποστήριξε πως “Βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη απεργία εδώ και 80 χρόνια. Αν συνεχίσουν τις περικοπές μετά τις 30 Νοέμβρη, πρέπει να απεργήσουμε ξανά και ξανά μέχρι να νικήσουμε. Τώρα είναι η ώρα να παλέψουμε. Τώρα είναι η ώρα να νικήσουμε την κυβέρνηση”.
Στο Μάντσεστερ εξελίσσεται παράλληλα και μια τοπική μάχη. Η Φουτζίτσου έχει στοχοποιήσει τους συνδικαλιστές στο εργοστάσιο, με στόχο να σπάσει τη συλλογική σύμβαση. Ο Άλαν Τζένι, από το σωματείο της Φουτζίτσου δήλωσε: “Η μάχη δεν πρέπει να διαχωριστεί μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Σήμερα είμαστε όλοι εδώ, από κάθε προέλευση. Πρέπει να μείνουμε ενωμένοι. Ο κόσμος διστάζει να αναφέρει τη λέξη γενική απεργία, αλλά αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να παλέψουμε”.
Ο μαθητής Τζαμίλ Κίτινγκ ήταν ο τελευταίος ομιλητής στη συγκέντρωση. Στις ταραχές που ξέσπασαν τον Αύγουστο, είπε “αποκαλούσαν τους νέους ανθρώπους αυτής της πόλης ‘αρουραίους’. Όμως, το γεγονός ότι οι ταραχές απλώθηκαν τόσο γρήγορα είναι ένα σημάδι ότι κάτι πάει εντελως στραβά στην κοινωνία. Ως μελλοντικοί φοιτητές, εμείς αναμένουμε από εσάς, από τα συνδικάτα, να μεταφέρετε τη μάχη μας στους δρόμους”.