Η Ιταλία είναι η όγδοη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου και η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της ξεπερνάει (στοιχεία του ΔΝΤ για το 2010) τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια -σχεδόν 7 φορές μεγαλύτερο από της Ελλάδας. Το δημόσιο χρέος της πλησιάζει τα 2,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, ένα αστρονομικό ποσό, σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερο από τα χρέη της Ελλάδας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας αθροισμένα μαζί.
Τα μαύρα σύννεφα της διάλυσης κρέμονται πλέον απειλητικά πάνω από την ευρωζώνη. Γι’ αυτό έτρεξαν να επιβάλουν με τόση ταχύτητα μια κυβέρνηση "τεχνοκρατών" στην Ιταλία. Μια κυβέρνηση "εθνικής σωτηρίας" που, όπως και η δική μας, θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί την θέση της άρχουσας τάξης στην παγκόσμια σκηνή και την παγκόσμια αγορά επιβάλλοντας τις πιο φρικιαστικές θυσίες πάνω στην εργατική τάξη και τους φτωχούς. Ό,τι δεν κατάφερε να επιβάλει η δεξιά κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι θα προσπαθήσει τώρα να το επιβάλλει η "κυβέρνηση εθνικής ενότητας" του Μάριο Μόντι -με τις ευλογίες όχι μόνο της Κομισιόν, των τραπεζιτών και της δεξιάς αλλά και του Δημοκρατικού Κόμματος.
Οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα θα απαντήσουν δυναμικά σε αυτές τις επιθέσεις -για αυτό κανένας δεν πρέπει να έχει την παραμικρή αμφιβολία. Αλλά το ιταλικό κίνημα έχει να ξεπεράσει πολλές δυσκολίες. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η αριστερά στην Ιταλία είναι αποδεκατισμένη και διαλυμένη. Στις εκλογές του 2008, για πρώτη φορά σε ολόκληρη την μεταπολεμική ιστορία της Ιταλίας, δεν κατάφερε να εκλέξει ούτε έναν βουλευτή στο Κοινοβούλιο. Στις εκλογές του 2006 η “Κομμουνιστική Επανίδρυση" είχε πάρει σχεδόν 6% και είχε εκλέξει 41 βουλευτές στο κοινοβούλιο.
Η "Κομμουνιστική Επανίδρυση" θεωρείτο για χρόνια το "διαμάντι" της ριζοσπαστικής αριστεράς. Το 1991, στο τελευταίο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας (PCI) ο Φάουστο Μπερτινότι και οι σύντροφοί του διαφώνησαν με την γραμμή της ηγεσίας για την μετατροπή του σε μια νέα "δημοκρατική αριστερά". Μέσα στα επόμενα χρόνια η "Επανίδρυση" αγκάλιασε το αντικαπιταλιστικό κίνημα, συμμετείχε μαζικά στη μεγάλη διαδήλωση ενάντια στους G8 στη Γένοβα το 2001 και στήριξε όλα τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια ενάντια στην εισβολή στο Ιράκ που ακολούθησαν.
Η "Επανίδρυση", όμως, δεν έπαψε ποτέ να είναι τμήμα του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς -ένα κόμμα σαν τον Συνασπισμό εδώ στην Ελλάδα, ένα κόμμα του κοινοβουλευτικού δρόμου: στις εκλογές του 2008 η "Επανίδρυση" εντάχθηκε στον "αντί-μπερλουσκονικό", κέντρο-αριστερό συνασπισμό που είχε στηθεί γύρο από το «προοδευτικό» Κόμμα της Ελιάς.
Η κεντροδεξιά ηττήθηκε στις εκλογές -αλλά στα χαρτιά μόνο: πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης εκλέχτηκε ο Ρομάνο Πρόντι, ένας παλιός Χριστιανοδημοκράτης που είχε διατελέσει πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κομισιόν από το 1999 ως το 2004. Η "Επανίδρυση" στήριξε την κυβέρνηση και ο Μπερτινότι έγινε πρόεδρος της Βουλής. Το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή: η κυβέρνηση Πρόντι, αντί να ανατρέψει, συνέχισε την πολιτική του Μπερλουσκόνι σε όλα τα επίπεδα -ακόμα και στο ζήτημα της συνεργασίας με τον Μπους και του πολέμου. Και η Αριστερά έχασε κάθε αξιοπιστία, απομονώθηκε και συρρικνώθηκε.
Στην Ελλάδα τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά για έναν πολύ απλό λόγο: γιατί στα αριστερά της επίσημης Αριστεράς υπήρχε πάντα, από την εποχή του Πολυτεχνείου, μια άλλη Αριστερά. Μπορεί η Αριστερά αυτή να ήταν, μέχρι και τις περασμένες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές και τις 100 χιλιάδες ψήφους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εκλογικά μικρή. Αλλά η πραγματική της δύναμή στην κοινωνία και τους αγώνες ήταν πάντα πολύ μεγαλύτερη. Κανένας από τους μεγάλους αγώνες -από την Γένοβα το 2001 μέχρι την έκρηξη της παιδείας το 2006-7 δεν έμεινε στα χέρια της επίσημης Αριστεράς. Και η δυναμική του κινήματος δεν χαραμίστηκε σε αυταπάτες για "προοδευτικές κυβερνήσεις" -που όπως δείχνει η ιστορία καταλήγουν πάντα σε καταστροφές "αλά Πρόντι".