Είμαστε εδώ απόψε, την ώρα που η κυβέρνηση κάνει τις προγραμματικές της δηλώσεις, για να κάνουμε και εμείς μια προγραμματική δήλωση. Οτι, από εδώ απόψε, ξεκινάμε την μάχη για την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης. Η ίδια λέει ότι έχει στόχο να δουλέψει 100 μέρες. Η δική μας εντολή είναι να μη δουλέψει ούτε μια μέρα. Πάνω σε αυτό έχουμε να κουβεντιάσουμε το πώς, το ποιος και το γιατί.
Tο «γιατί» είναι πολύ ξεκάθαρο. Πρώτα απ’ όλα γιατί είναι μια κυβέρνηση πραξικοπηματική. Είναι μια κυβέρνηση στην οποία συνεργάζεται το ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι το κόμμα το οποίο εκλέχτηκε πριν από δύο χρόνια με εντολή που βασίστηκε στο ότι «τα λεφτά υπάρχουν» και οι υπουργοί του θα τα έβρισκαν έτσι ώστε να μην έχουμε τη σκληρή λιτότητα που υποσχόταν η Νέα Δημοκρατία προεκλογικά το 2009. Επί δύο χρόνια ψάχνουνε πολύ εντατικά να βρουν τα λεφτά οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, μόνο που ψάχνουν σε λάθος τσέπες. Αυτός είναι ο λόγος που έπεσε αυτή η κυβέρνηση και τώρα, αφού δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν αυτή τη λεηλασία, περάσανε τη σκυτάλη στον Παπαδήμο που από την αρχή είχε μια πολύ καθαρή τοποθέτηση ότι τα λεφτά δεν υπάρχουν κι επομένως θα πρέπει να είναι κυβέρνηση περικοπών.
Δεύτερο σκέλος του πραξικοπήματος είναι η συμμετοχή σε αυτήν της Νέας Δημοκρατίας, που είναι οι μασκαράδες αυτού του πραξικοπήματος, οι πρόωρες Απόκριες. Είναι το κόμμα που έλεγε ότι είναι αντίθετο με την τρόικα και τα μνημόνια και απειλούσε ότι θα ξεκινήσει «ανένδοτο αγώνα» για να γίνουν εκλογές και να υπάρξει μια διαφορετική πολιτική. Και τώρα, η Νέα Δημοκρατία δίνει τη στήριξη στον Παπαδήμο για να συνεχίσει όλα αυτά.
Πραξικοπηματική
Μπορεί να πουν κάποιοι: «Οι διαδικασίες έχουν τηρηθεί», «είναι υπερβολικό να μιλάτε για πραξικόπημα». Αλλά ακόμα και διαδικαστικά να το πάρουμε το ζήτημα είναι πραξικοπηματική αυτή η κυβέρνηση. Είναι μια κυβέρνηση που δηλώνει ότι σε εκατό μέρες θα κάνει εκλογές, αλλά άμα δείτε τα προσχέδια των προγραμματικών δηλώσεων είναι δηλώσεις που δεσμεύουν τις επόμενες κυβερνήσεις μέχρι το 2015 ρητά και καθαρά. Λένε ότι πρέπει να εισπράξουμε 50 δις από αποκρατικοποιήσεις μέχρι το 2015 και στην πραγματικότητα τουλάχιστον μέχρι το 2021 που είναι ο ορίζοντας αυτής της συνθήκης που διαπραγματεύονται. Αν δεν είναι πραξικόπημα μια κυβέρνηση που είναι μεταβατική να κατεβάζει δηλώσεις που θα έχουν δεμένο χειροπόδαρα όποιον και να εκλεγεί στη συνέχεια, τότε τι είναι;
Ακόμα και η διαδικασία ότι θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή. Εξαρτάται από το τι θα πουν οι βουλευτές αυτή η κυβέρνηση; Ή εξαρτάται από το τι θα πει ο Ολι Ρεν και ο Γιούνκερ γιατί κρατάνε την έκτη δόση και περιμένουν την υπογραφή του Σαμαρά για να επιβεβαιωθεί πόσο μασκαράς είναι και να υπάρξει αυτή η κυβέρνηση. Γιατί αν δεν υπάρξει έκτη δόση δεν θα υπάρξει αυτή η κυβέρνηση. Αρα, στην πραγματικότητα είναι πραξικόπημα και με την κυριολεκτική έννοια, ότι οι δυνάμεις της ΕΕ έχουν φτάσει στο σημείο να διορίζουν κυβερνήσεις στην Ελλάδα και την Ιταλία.
Ένας δεύτερος λόγος που πρέπει να ανατρέψουμε αυτήν την κυβέρνηση είναι όχι μόνο ότι είναι πραξικοπηματική, αλλά είναι μια κυβέρνηση που στις κόλπους της για πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση υπάρχουν φασίστες υπουργοί, σαράντα χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Όπως και να ονομάζεται ο «Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός» και μόνο η παρουσία του Βορίδη στο υπουργείο Μεταφορών είναι αρκετός λόγος για να μιλάμε για φασίστες υπουργούς. Δεν υπάρχει πιο ανοιχτά κραγμένος φασίστας από το Βορίδη που στα νιάτα του διαγράφηκε από το σύλλογο Νομικής μέχρι την πορεία του στη συνέχεια να γίνει ο εκλεκτός του Λεπέν.
Υπεύθυνοι
Ο τρίτος λόγος είναι γιατί είναι κυβέρνηση τραπεζιτών. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπεσε γιατί επί δύο χρόνια έκοβε τους μισθούς και τις συντάξεις και τα κατέθετε στους τραπεζίτες. Και τώρα έχουμε έναν απευθείας εκπρόσωπο των τραπεζιτών, γιατί αυτός είναι ο Παπαδήμος. Μπορεί να μην είναι ιδιοκτήτης τράπεζας, αλλά είναι τραπεζίτης πρώτου μεγέθους. Είναι ο αρχιτέκτονας της φούσκας που γνωρίζουμε σήμερα, σε σχέση με την ένταξη στο ευρώ και την επέκταση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος στα Βαλκάνια, την αξιοποίηση του ευρώ για να μπορέσουν να απλωθούν σε όλη την περιοχή, τα οποία καταλήξανε εκεί που ξέρουμε.
Ο κ Παπαδήμος είναι υπεύθυνος για την κατάσταση που δημιούργησε τα τοξικά ομόλογα στην Ελλάδα. Αν σήμερα τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου είναι χρεοκοπημένα χρεόγραφα, σε αυτήν την κατηγορία τα τοποθέτησε ο άνθρωπος ο οποίος τώρα παριστάνει ότι θα συνεχίσει το έργο της εθνικής σωτηρίας. Πρόκειται για μια κυβέρνηση, λοιπόν, τοξικών αποβλήτων, όπως λέει το νέο τεύχος του περιοδικού «Σοσιαλισμός από τα κάτω».
Αλλά, ας περάσουμε στο δεύτερο σκέλος, ποιος και πώς μπορεί να αναλάβει το έργο της ανατροπής. Οι ισχυρισμοί ότι αυτή η κυβέρνηση θα είναι ισχυρότερη από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δεν είναι βάσιμοι. Είναι επιφανειακό ότι είναι ισχυρότερη επειδή στηρίζεται από τα δύο μεγάλα κόμματα. Είναι μια κυβέρνηση έκτακτης κατάστασης όχι μόνο λόγω οικονομικής κρίσης, αλλά και λόγω πολιτικής κρίσης.
Είναι ρίσκο από την πλευρά τους αυτή η κυβέρνηση, γιατί διατρέχουν τον κίνδυνο να κάψουν όλα τους τα χαρτιά μαζί απέναντι στην εργατική αντίσταση που έχει όλα τα φόντα να συνεχίσει να αναπτύσσεται. Γιατί στην πραγματικότητα, είμαστε σε συνθήκες της πιο ακραίας ταξικής πόλωσης που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Σπάνια έρχονται στην ιστορία τέτοιες περίοδοι σαν και αυτή που εγκαινιάζει η νέα κυβέρνηση, από τη μια οι τραπεζίτες και από την άλλη όλος ο κόσμος που είναι αντίθετος με τα μνημόνια και τις θυσίες. Πολωμένα τα πράγματα και κοινωνικά, αλλά και πολιτικά.
Από τη μια μεριά όλες οι δυνάμεις του αστισμού και από την άλλη η Αριστερά - που στέκεται αυτή τη στιγμή απέναντι στις πιέσεις – και είναι κάτι που χαιρετίζουμε από τη δική μας μεριά. Σε προηγούμενες πολιτικές κρίσεις υπήρχαν προβλήματα από την πλευρά της Αριστεράς, όλοι θυμόμαστε το 1989. Το 2011 δεν είναι 1989, αυτή η κυβέρνηση δεν είναι κυβέρνηση Ζολώτα, δεν παίρνει υποστήριξη από κανένα τμήμα της Αριστεράς. Και το ΚΚΕ την αποκαλεί «μαύρο μέτωπο», ο ΣΥΡΙΖΑ την αποκαλεί πραξικοπηματική, ακόμα και το κόμμα του Κουβέλη τοποθετήθηκε τελικά σε αντίθεση με αυτήν την κυβέρνηση.
Εχουμε λοιπόν μια καλή αφετηρία για να ξεδιπλωθούν οι αγώνες το επόμενο διάστημα. Οι αγώνες ήταν που αναγκάσαν τον Παπανδρέου να κάνει πολιτικό χαρακίρι είχαν σαν χαρακτηριστικό τους τις 16 πανεργατικές απεργίες, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ. Ο κόσμος ήταν που οδήγησε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες – που δεν διακρίνονται για τη σπονδυλική τους στήλη – να κηρύξουν 16 πανεργατικές, που κάθε μια από αυτές ήταν πιο προχωρημένη από την προηγούμενη. Σηματοδότησαν μια πορεία που ο κόσμος προχώρησε από συμβολικές κινήσεις όπως το να μουτζώνει τη Βουλή, σε κινήσεις πολύ πραγματικές, να μπαίνει στα υπουργεία και να κάνει καταλήψεις. Προχώρησε από 24ωρες απεργίες σε απεργίες διαρκείας. Προχώρησε από το δεν πληρώνω τα διόδια στο δεν πληρώνω το χρέος. Και αυτά είναι τεράστια προχωρήματα πάνω στα οποία μπορεί να στηριχτεί η αντίσταση στη νέα κυβέρνηση.
Αν θέλουμε να το πούμε επιγραμματικά, αυτός που απειλούσε με ανένδοτο αγώνα ήταν ο Σαμαράς, ένα χυδαίο ανέκδοτο. Τώρα είναι η ώρα τον πραγματικό ανένδοτο να τον κάνει αυτός που πάντα τον έκανε, η Αριστερά και το εργατικό κίνημα. Αυτή είναι η προοπτική που έχουμε μπροστά μας και ξεκινάει άμεσα. Η πρώτη απάντηση σε αυτήν την κυβέρνηση είναι οι διαδηλώσεις του Πολυτεχνείου. Ετσι κι αλλιώς ο κόσμος το προηγούμενο διάστημα φώναζε «ψωμί παιδεία ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το ‘73». Τώρα, στην πορεία του Πολυτεχνείου, θα εισπράξουν το «ψωμί παιδεία ελευθερία, ο Παπαδήμος ανήκει στο ‘73». Και ακολουθούν και άλλες.
Στις 3 Δεκέμβρη υπάρχει αντιφασιστικό συλλαλητήριο που ήταν προσδιορισμένο ούτως ή άλλως απέναντι στις απαιτήσεις του Καρατζαφέρη να καταργηθεί ο νόμος που δίνει με το σταγονόμετρο ιθαγένεια στα παιδιά των μεταναστών. Συνεχίζουν να το διεκδικούν. Το έβαλε σαν όρο ο Καρατζαφέρης, ότι αυτή η κυβέρνηση θα πρέπει να ακυρώσει αυτό το νόμο, και η υπόθεση κρίνεται στο ΣτΕ. Θα διαδηλώσουμε εκείνο το Σάββατο – και τώρα έχουμε έξτρα λόγους, δεν είναι για να σώσουμε το νόμο, είναι για να διεκδικήσουμε ιθαγένεια για όλα τα παιδιά – θέλουμε όλα τα παιδιά των μεταναστών μέσα και τους φασίστες έξω.
Οι μάχες του αν θα περάσει η εφεδρεία, ο προϋπολογισμός, όλα τα μέτρα που έχουν μείνει στη μέση από την προηγούμενη κυβέρνηση, είναι ξεκινημένες. Αύριο η ΑΔΕΔΥ καλεί στάση εργασίας. Είναι μια κίνηση συμβολική, αλλά είναι καλός ο συμβολισμός, ότι πριν ολοκληρωθούν οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, η κινητοποίηση όχι στην εφεδρεία και τα μνημόνια σηματοδοτεί προς τα πού πρέπει να πάμε.
Σε αυτήν την πορεία θα βρεθούμε μαζί με όλο τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ που ήταν αγανακτισμένος και ο σχηματισμός αυτής της κυβέρνησης είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Μαζί με τον κόσμο του ΚΚΕ, τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, όλοι μαζί θα βρεθούμε στο όχι σε αυτήν την κυβέρνηση, όχι σε αυτή τη συνθήκη, όχι στη λεηλασία. Και από εκεί και πέρα πιστεύω ότι ανοίγουν όλα τα ζητήματα πού θα πάει αυτό το κίνημα – το κίνημα που θα δώσει τις μάχες και στο τέλος θα τη ρίξει αυτήν την κυβέρνηση. Και θα ανοίξει η συζήτηση για το ποια μπορεί να είναι η εναλλακτική λύση, η εναλλακτική προοπτική.
Εργατικός έλεγχος
Πάνω εκεί, μπορούμε συντροφικά με όλες τις δυνάμεις που θέλουμε να είναι στον κοινό αγώνα για να ανατρέψουμε αυτήν την κυβέρνηση, να κουβεντιάσουμε γιατί τα αιτήματα μας και το πρόγραμμά μας μπορεί να προχωρήσει. Το ότι το κίνημα διεκδικεί να φύγει ο Παπαδήμος και να διαγράψουμε το χρέος. Η διαγραφή του χρέους είναι το πιο επίκαιρο αίτημα, αντί τα «κουρέματα» που θα διαλύσουν τα ταμεία και θα σώσουν τις τράπεζες. Η συζήτηση για τον εργατικό έλεγχο, ότι η μόνη πραγματική δύναμη που μπορεί να τα επιβάλει αυτά είναι ο ίδιος ο κόσμος των απεργιών, το εργατικό κίνημα, που κάνει τα βήματα να παίρνει τους αγώνες στα χέρια του. Και αυτά τα βήματα οδηγούν στη λογική ότι έτσι θα σώσουμε τις δουλειές, τα ταμεία, τις δημόσιες επιχειρήσεις. Είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει τους κερδοσκόπους.
Και πάνω εκεί θα βάλουμε την προοπτική ότι αυτό το κίνημα που παλεύει για να ανατρέψει την κυβέρνηση, να ανατρέψει τα μνημόνια, παλεύει και για να απαλλαγούμε από τον χρεοκοπημένο καπιταλισμό και να ανοίξουμε μια νέα προοπτική, ότι μπορούμε να μιλάμε για σοσιαλισμό από τα κάτω, για τη γνήσια εναλλακτική λύση του Σοσιαλισμού, όχι τους «σοσιαλισμούς» που γνωρίσαμε και αποδείχτηκαν πλαστοί, αλλά για τη γνήσια προοπτική, με τους εργάτες να κάνουν κουμάντο, με τον εργατικό έλεγχο, με εργατική δημοκρατία, με αυτοδιαχείριση, με όλα αυτά που υπήρχαν πάντα στα οράματα της Αριστεράς, ξεχάστηκαν για πολλές δεκαετίες και σήμερα είναι ξανά επίκαιρα. Είναι χρέος μας σαν επαναστατική και αντικαπιταλιστική αριστερά να τα ξαναφέρουμε, να τα πάρει στα χέρια του αυτό το κίνημα που μπορεί να τα κάνει να πάρουν σάρκα και οστά, επιτέλους.