Αυτό το μεγαλειώδες κίνημα για το οποίο μιλάει όλη η Ευρώπη είναι που έχει υποχρεώσει το ΠΑΣΟΚ να αισθάνεται αποσταθεροποιημένο από τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής του. Είναι αυτό το οποίο αναγκάζει τη ΝΔ και το Σαμαρά να δηλώνουν ότι είναι ενάντια στο μνημόνιο και να προσπαθούν μέχρι τέλους να ξεφύγουν από την ευθύνη της συνδιαχείρισης της κυβερνητικής πολιτικής, παρά το γεγονός ότι τα συμφέροντα της τάξης που εκπροσωπούν είναι με το μνημόνιο. Είναι το κίνημα που αναγκάζει το ΚΚΕ σε πρόσφατη αφίσα του να μιλήσει για αποδέσμευση από την ΕΕ και για διαγραφή του χρέους, όταν τα μάσαγε επί δύο χρόνια. Το κίνημα ανάγκασε σε σύμπτυξη το αστικό μπλοκ για να μπορέσει να αντιμετωπίσει ενωμένο την κοινωνική αντίσταση.
Το εκδοτικό κατεστημένο ήταν στην πρωτοπορία αυτών των πιέσεων. Βλέπουμε στο Βήμα της Κυριακής τον Ψυχάρη κάθε βδομάδα στο κεντρικό του άρθρο να μιλάει για κυβέρνηση εθνικής ενότητας και να αποδοκιμάζει το ΠΑΣΟΚ. Έδειξαν ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό στον τόπο, και πραγματικό αφεντικό δεν είναι το πολιτικό προσωπικό το οποίο παραμερίζεται, αλλά ο “συλλογικός τραπεζίτης” Παπαδήμος και όλοι αυτοί οι οποίοι εκπροσωπούν άμεσα την αστική τάξη. Αφήνουν στην άκρη το πολιτικό κόστος, καταργούν τον κοινοβουλευτισμό γιατί περί αυτού πρόκειται, χωρίς να χρειάζονται τανκς για να εγκαθιδρύσουν μια κυβέρνηση που δεν πήρε λαϊκή ψήφο.
“Οι αστοί τρομάξανε” όχι γιατί το λέει το τραγούδι, αλλά γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Είναι ολοφάνερο ότι δεν υπάρχει καμία πολιτική ανοχή στην κυβέρνηση αυτή. Είναι άλλη μια διαφορά του 1989 από το 2011. Το 1989 είχαμε μια αριστερά μουδιασμένη, συντετριμμένη από την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, λες και όλοι ήμασταν θιασώτες του σοβιετικού ψευτο-σοσιαλισμού. Μια Αριστερά που έδινε εξετάσεις για να μπει στην αστική εξουσία που ήταν το μεγάλο της αποθημένο το '89. Σήμερα ευτυχώς η Αριστερά δεν τσιμπάει. Κάνει άλλα λάθη, αλλά αυτό το απέφυγε.
Αλλά δεν τσιμπάει κι ο κόσμος. Η ΑΔΕΔΥ η γραφειοκρατική, αύριο Τρίτη 15/11, πέντε μέρες μετά τη συγκρότηση της νέας κυβέρνησης κάνει την πρώτη τρίωρη στάση εργασίας. Γιατί και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες πιέζονται από τη βάση, χρόνια τώρα, και κάτι έχουμε κάνει κι εμείς γι'αυτό.
Πολιτική αποδέσμευση
Το πολιτικό προσωπικό δεν είναι απαξιωμένο μόνο από τα αφεντικά του. Είναι απαξιωμένο και από τους υπηκόους του. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους αριστερούς. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που μπορεί να ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, έχει αποδεσμευτεί, έχει κόψει τον ομφάλιο λώρο, έχει πάψει να χειραγωγείται ιδεολογικά, προσβλέπει σ'εμάς. Δεν μιλάμε μόνο σε αυτόν που ανήκει στο ΚΚΕ ή στο ΣΥΡΙΖΑ, μιλάμε στο σύνολο της κοινωνίας.
Αυτό αποδείχθηκε πέρσι στις περιφερειακές εκλογές που πήραμε το 2% των ψήφων του ελληνικού λαού έχοντας μια γραμμή, τη διαγραφή του χρέους, που σήμερα είναι γραμμή όλης της Αριστεράς και όχι μόνο. Είναι μια γραμμή ρεαλιστική όχι μόνο γιατί θέτει την ταξική προτεραιότητα στο προσκήνιο λέγοντας απλούστατα ότι είναι ένα χρέος που δεν οφείλεται σ'εμάς και δεν έχουμε καμιά δουλειά να το πληρώσουμε. Αλλά γιατί είναι ένα χρέος που κι ο πιο κακοπροαίρετος οπαδός του καπιταλιστικού συστήματος δεν λέει πλέον ότι είναι βιώσιμο και ότι είναι δυνατόν να βγει όσες θυσίες και να κάνουν οι εργαζόμενοι. Όσο ξεζούμισμα και να κάνουν δεν αρκεί για να ξεπληρωθεί το τεράστιο χρέος.
Ο προϋπολογισμός του 2012 λένε ότι δίνει 17,5 δισεκατομμύρια ευρώ για τόκους αν δεν υπάρξει κούρεμα του χρέους, και 15,5 αν υπάρξει κούρεμα. Τι 50% κούρεμα είναι αυτό που οι τόκοι από το 17,5 πάνε στο 15,5; Δεν είναι κούρεμα των τόκων. Είναι κούρεμα των ομολόγων των ασφαλιστικών ταμείων, κούρεμα μισθών και συντάξεων. Οι τράπεζες αυτά που θα χάσουν από ομόλογα θα τα πάρουν πίσω από το ελληνικό δημόσιο με δανεισμό και από δήθεν κρατικοποιήσεις με μετοχές που θα τις πάρουν ξανά πίσω.
Αυτά τα πράγματα ο κόσμος τα συνειδητοποιεί. Εκείνο που του λείπει είναι μια αίσθηση προοπτικής. Και σε αυτό θα διαφωνήσω με το σύντροφο Κότσια. Δεν φτάνει το “ενάντια στο μνημόνιο”. Η πηγή του μνημονίου είναι η ίδια η κοινωνία του κέρδους και της εκμετάλλευσης. Αυτή γεννάει μνημόνια και στην Ελλάδα και στην Ιταλία και παντού, τώρα που αρχίζει η μεταδοτικότητα στην κρίση. Δεν τελειώνει αυτή η διαδικασία.
Η κυβέρνηση πλέον κάθε δύο - τρεις μήνες θα μας φέρνει ένα νέο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, ένα νέο μνημόνιο, ένα νέο νομοθέτημα με το οποίο θα περικόπτονται αποδοχές. 'Οταν κλείνουν μαγαζιά, όταν δεν υπάρχουν συναλλαγές, όταν δεν υπάρχει κίνηση στην αγορά δεν υπάρχουν δημόσια έσοδα, ούτε ΦΠΑ και η παραοικονομία πάει στα ύψη. Δεν υπάρχει καμιά προοπτική και καμιά ελπίδα βελτίωσης από τη δική τους μεριά και το ξέρουμε.
Εμείς τι κάνουμε, είναι το ερώτημα. Κατά την άποψή μου πρέπει να εμβαθύνουμε τα πιστεύω μας και να τα δώσουμε στον κόσμο. Σε μια εποχή στην οποία ο κόσμος είναι περισσότερο από ποτέ απροκατάληπτος και αχειραγώγητος ιδεολογικά, μπορούμε να πούμε ανοιχτά ότι έχουμε ένα όραμα για μια άλλη κοινωνία που δεν θα στηρίζεται στην εκμετάλλευση αλλά στη συλλογική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, στον εργατικό έλεγχο.
Προοπτική
Η πεποίθηση για το τι θα κάνουμε αύριο, αν είχαμε την εξουσία, είναι αυτή που θα φέρει τον κόσμο δίπλα μας σήμερα και θα τον κάνει να αγωνίζεται με ακόμη μεγαλύτερη πίστη. Γιατί από αυτόν τον κόσμο τι άλλο να περιμένεις; Τι δεν έκανε; Δεν διαδήλωσε; Δεν είπε “δεν πληρώνω” από διόδια μέχρι χαράτσια; Δεν πήγε στις πλατείες; Δεν αγανάκτησε; Δεν μούντζωσε; Δεν διέλυσε παρελάσεις, Δεν απήργησε; Δεν έφτυσε τις συνδικαλιστικές του ηγεσίες για το ξεπούλημα που κάνουνε; Από κει και πέρα είναι το θέμα. Έχεις να δώσεις μια προοπτική σε αυτό τον κόσμο;
Δεν είναι δικαίωμα, αλλά υποχρέωσή μας να δώσουμε προοπτική. Αν δεν το κάνουμε εμείς θα το κάνουν κάποιοι άλλοι. Ο Καρατζαφέρης μπορεί να είναι στην κυβέρνηση και πράγματι είναι ένα από τα μεγαλύτερα αίσχη στην ελληνική ιστορία και άλλος ένας πυλώνας κατάργησης του κοινοβουλευτισμού. Γιατί αν δεν με ξεγελάει η μνήμη μου, από την περίοδο που ήταν ο Μεταξάς στη Βουλή λίγο πριν κάνει το πραξικόπημα, δεν υπήρξε άλλοτε συμμετοχή άκρας δεξιάς σε κοινοβουλευτική ελληνική κυβέρνηση.
Σε άλλες περιστάσεις όμως ο Καρατζαφέρης θα μπορούσε να έχει άλλο ρόλο, πιο χρυσαυγίτικο. Δεν τον είχε, γιατί υπάρχει κίνημα που δεν επέτρεψε στους ρατσιστές να σηκώσουν κεφάλι όσο τους έπαιρνε η συγκυρία, ειδικά πριν από μερικά χρόνια. Και σ'αυτό πρέπει να ομολογήσω ότι το ΣΕΚ έχει πρωτοπόρο ρόλο. Αυτά είναι πολύτιμες παρακαταθήκες οι οποίες θα μας βοηθήσουν πολύ σημαντικά στο μέλλον.
Γι'αυτό δεν φτάνει να πεις “Οχι στο Μνημόνιο”. Πρέπει να έχουμε μια σαφή αντικαπιταλιστική προοπτική. Να πείσουμε τον κόσμο για το αίτημα της διαγραφής του χρέους σήμερα. Για το αίτημα της αντικαπιταλιστικής αποδέσμευσης από την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Για το ζήτημα της “παραγωγικής ανασυγκρότησης” με την έννοια της αποκατάστασης μιας αυτοδυναμίας της εργατικής τάξης που θα έχει τον έλεγχο στην Ελλάδα ενάντια στον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας. Έναν καταμερισμό ο οποίος έχει οδηγήσει σε διάλυση σοβαρότατους οικονομικούς τομείς σε αυτή τη χώρα από τότε που μπήκε στην ΕΕ και μετά.
Θα πάει όλη η Αριστερά μαζί σε αυτήν την προσπάθεια; Ειλικρινά, δεν το βλέπω. Δεν αρκεί να συμφωνήσουμε στον προορισμό, χρειάζεται να διαλέξουμε και κοινή διαδρομή για να βαδίσουμε μαζί. Χαίρομαι που η αφίσα του ΚΚΕ λέει για διαγραφή του χρέους και αποδέσμευση από την ΕΕ, αλλά λέει και κάτι ακατάληπτα για λαϊκή εξουσία, χωρίς να καταλαβαίνω γιατί δεν λέει για εργατική εξουσία. Δεν μπορούμε να πάμε με το ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που ενώ κορυφώνεται και γίνεται κυρίαρχο ζήτημα το μέσα ή έξω από την ΕΕ, κάποιοι έχουν μεταρρυθμιστικές αυταπάτες σαν να ζουν στην εποχή του Ευρωκομμουνισμού πριν από 40 χρόνια.
Χωρίς να σημαίνει ότι υποτιμώ την ενότητα στη βάση, ή ότι θεωρώ πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει τη μία και μόνη αλήθεια. Εξάλλου την ενότητα μέσα στο κίνημα δεν είμαστε εμείς που την υπονομεύουμε, αλλά αυτοί που θεωρούν ότι είναι ιδιοκτησία τους. Εμείς παλεύουμε παντού. Γι'αυτό θεωρώ ότι έχουμε κατακτήσει μια σοβαρή απήχηση ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας που βλέπει αν μη τι άλλο ότι είμαστε μια δύναμη έξω από το σύστημα και έξω από τις συνδιαλλαγές του συστήματος.
Δεν φτάνει αυτό. Χρειάζεται να πείσουμε ότι είμαστε μια δύναμη ικανή να οδηγήσουμε τα πράγματα από το σήμερα στο αύριο. Ξεκινάμε εδώ και τώρα. Από την πορεία του Πολυτεχνείου στις 17 Νοέμβρη, στις 3 Δεκέμβρη όπου πρέπει να είμαστε όλοι γιατί είναι πρόκληση να έχει τέσσερις υπουργούς ο Καρατζαφέρης και δεν θα επιτρέψουμε στο ρατσισμό να σηκώσει το κεφάλι. Συνεχής αγώνας μέχρι την τελική νίκη χωρίς καμία ανοχή στην κυβέρνηση. Έχουμε το δικαίωμα στην ελπίδα, όσο εργαζόμαστε για τη βεβαιότητα που τη γεννάει.