Η πρώτη συζήτηση με θέμα τον Μαρξ και την παγκόσμια οικονομική κρίση είχε εισηγητή το Σωτήρη Κοντογιάννη, ο οποίος ανέλυσε τους μηχανισμούς με τους οποίους εκδηλώθηκε η κρίση του συστήματος από τη δεκαετία του '70, αναφέρθηκε στην αποτυχία προσπαθειών ακόμη και από τα αριστερά στο να ερμηνεύσουν τι τη γέννησε και έδωσε απαντήσεις στα ερωτήματα που απειλητικά βάζει η άρχουσα τάξη στο κίνημα σε σχέση με το ευρώ και την “εθνική” οικονομία. Σε αυτή τη συζήτηση παρένεβη ο Μανώλης, συνταξιούχος, τονίζοντας τον πολιτικό ρόλο των ολοκληρώσεων (ΕΕ, ΔΝΤ) στα πλαίσια του παγκόσμιου καπιταλισμού βάζοντας κάποιες ιδέες για την πάλη ενάντιά τους και το ερώτημα για το τι πρέπει να κάνει η Αριστερά σε σχέση με αυτούς.
Η δεύτερη συζήτηση με θέμα την εργατική τάξη και ομιλητή το Λέανδρο Μπόλαρη ξεκίνησε με μια εισήγηση που έβαζε στο κέντρο το πώς μπορούμε να ορίσουμε την εργατική τάξη, τη λειτουργία που επιτελεί στον καπιταλισμό και τις ποιοτικές αλλαγές στην πορεία του χρόνου (από τη βιομηχανία μέχρι το ρόλο της στην αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης). Στη συζήτηση αναφέρθηκαν οι αλλαγές που έχει επιφέρει η είσοδος των νέων τεχνολογιών στην παραγωγή και γενικά στην οικονομία δημιουργώντας νέα κομμάτια εργατικής τάξης αλλά και το ότι ακόμη και σήμερα η ατμομηχανή της οικονομίας και η βάση απασχόλησης των εργατών παραμένει η βιομηχανία και οι “παραδοσιακοί” χώροι δουλειάς.
Στην τρίτη συζήτηση για την Επανάσταση και το Σοσιαλισμό με ομιλητή τον Πάνο Γκαργκάνα φούντωσε η συζήτηση για το πώς συνδέεται το κίνημα μέσα στη σημερινή κρίσημε την προοπτική της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού. Αν χρειάζονται ενδιάμεσα στάδια, μια εργατική κυβέρνηση ή ένα αριστερό μέτωπο ή αν χρειάζεται η εργατική τάξη να επιβάλει τον δικό της έλεγχο στη δουλειά και την οικονομία για να βρεθεί σε θέση επαναστατική. Χαρακτηριστική η παρέμβαση του σ. Αναστασάκη από την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. που τόνισε το πόσο πίσω έχει μείνει αυτή η συζήτηση στον ΣΥΡΙΖΑ από τον οποίο προέρχεται και το πόσο φουντώνει στο ίδιο το κίνημα.
Το μονοήμερο έκλεισε με τη συζήτηση για τις απεργίες και τις καταλήψεις από τη Μαρία Στύλλου που στάθηκε στο ότι «καλή η συζήτηση για την προοπτική και το ζήτημα της εξουσίας, αλλά πρέπει να είμαστε καθαροί ότι φτάσαμε να συζητάμε αυτά τα θέματα λόγω ενός κινήματος απεργιών, πρωτοφανούς, που ανοίγει και τη συζήτηση για το μετά». Στην κουβέντα μπήκαν εικόνες από τις παρελάσεις στην Κρήτη, από το κίνημα στις σχολές, αλλά και για το πώς έφτασε ο ΓΑΠ στο σενάριο δημοψηφίσματος και πώς κάηκε αυτό το χαρτί κατευθείαν.
Στο σύνολό της η μέρα ήταν μια πρωτότυπη οργανωτική πρωτοβουλία από την πλευρά μας σαν ΣΕΚ. Δεν είναι μόνο ο πλούτος της συζήτησης. Στο χώρο υπήρχε καλά οργανωμένο το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο. Υπήρχε ο χρόνος και η άνεση να συζητηθούν όλα αυτά τα θέματα που είναι κρίσιμα εδώ και τώρα, ενώ υπήρχε κόσμος που ήρθε ακόμη και για μία μόνο συζήτηση και δεν θα μπορούσε να παρακολουθήσει αν είχαμε περιοριστεί σε μια εκδήλωση συγκεκριμένης ώρας. Σύντροφοι και συντρόφισσες, οργανωμένοι και μη, μπόρεσαν να συνδυάσουν δύο συζητήσεις κι έτσι να πάρουν μέρος όσο περισσότερο μπορούσαν. Το θετικό είναι ότι όλες και όλοι έμειναν ανικανοποίητοι με την καλή έννοια. Θέλουμε παραπάνω, μπορούμε παραπάνω, το Πολυτεχνείο έρχεται...