Η απόφαση του Διασωματειακού για την 48ωρη ήρθε μετά από αίτημα που απεύθυναν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στην ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΣ και τη ΦΩΤΟΕΚΔΟΤΙΚΗ στη τελευταία γενική τους συνέλευση στις 2 Νοέμβρη. Εκείνη η συνέλευση είχε οδηγήσει στην 24ωρη απεργία στις 3 Νοέμβρη ανοίγοντας το δρόμο της απεργιακής απάντησης στις επιθέσεις της εργοδοσίας. “Σημειώνουμε ότι ήδη εκπνέει η προθεσμία, που η ίδια η ιδιοκτησία της εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» είχε δώσει προς τις Ενώσεις μας, ότι θα απαντούσε συγκεκριμένα στο ζήτημα της αμοιβής των εργαζομένων της, οι οποίοι παραμένουν επί 3,5 μήνες απλήρωτοι”, αναφέρει η ανακοίνωση του Διασωματειακού στις 10/11 που εξαγγέλλει την 48ωρη απεργία. Η εργοδοσία όχι μόνο έχει να πληρώσει μισθούς από τον Αύγουστο αλλά και απειλεί -με δικαιολογία απόφαση της Alpha Bank να μην χορηγήσει δάνειο στην επιχείρηση- με κλείσιμο της εφημερίδας και απολύσεις 850 εργαζόμενων.
“Μόνο με κλιμάκωση του αγώνα και το τέλος της αυταπάτης ότι μπορεί να βρεθεί από μηχανής θεός να σώσει την επιχείρηση, οι εργαζόμενοι στην Ελευθεροτυπία θα καταφέρουν να πετύχουν το αυτονόητο: να πληρωθούν για τη δουλειά τους με την επιχείρηση να τους χρωστά ήδη μισθούς 4 μηνών”, μας είπε ο Μωυσής Λίτσης, δημοσιογράφος στην Ελευθεροτυπία.
“Η λογική της εργοδοσίας φάνηκε όχι μόνο από τις τοποθετήσεις των διευθυντών στην προηγούμενη γενική συνέλευση όπου ζητούσαν να συνεχίσουμε να δουλεύουμε απλήρωτοι, αλλά και από την γραμμή που βγάζει η εφημερίδα προς το αναγνωστικό κοινό τις τελευταίες ημέρες. Μια γραμμή που κινείται γύρω από το επιχείρημα ότι ανταγωνιστικά επιχειρηματικά συμφέροντα και πολιτικές σκοπιμότητες στερούν το δάνειο από την εφημερίδα. Αυτό μπορεί να αποτελεί την γραμμή της εργοδοσίας αλλά με τίποτε δεν μπορεί να είναι η δική μας γραμμή σαν εργαζόμενοι”, αναφέρει η προκήρυξη των Financial Crimes, “Αν μπούμε στη λογική αυτή, τότε μπαίνουμε σε «ένα βαρέλι δίχως πάτο».
Επιλογές
Δεν είμαστε εμείς υπεύθυνοι για την γραμμή, τις συμμαχίες, τις επιλογές που έκανε η διοίκηση τόσα χρόνια. Αυτές τους οι επιλογές μας έφτασαν μέχρι εδώ και τώρα καλούν εμάς να πληρώσουμε τις συνέπειες. Όπως επίσης δεν ήμασταν εμείς που παίρναμε «επιστροφή κεφαλαίου» μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ τα τελευταία χρόνια, για να δηλώνουμε σήμερα σαν άλλοι υπουργοί του ΓΑΠ, ότι «δεν υπάρχει σάλιο». Τέλος δεν ξεχνάμε ούτε μία στιγμή ότι το δάνειο το οποίο διεκδικεί η εφημερίδα θα πάει κατά κύριο λόγο για τις αποζημιώσεις απόλυσης και δευτερευόντως για την αποπληρωμή των δεδουλευμένων...
Αν πράγματι θέλουμε να βγάζουμε εφημερίδα για να ενημερώνουμε το κοινό, αυτή δεν μπορεί παρά να είναι η Ελευθεροτυπία των συντακτών της. Μια εφημερίδα όπου δεν θα υπάρχει λογοκρισία και όπου τη γραμμή της θα την καθορίζει η συνέλευση των εργαζόμενων και όχι τα όποια επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα. Μια εφημερίδα που θα την διοικούν εκλεγμένοι από τη συνέλευση «διευθυντές», και θα αποτελεί βήμα έκφρασης όλων των εργαζόμενων και των κινημάτων που συγκρούονται με την πολιτική της τρόικας και του μνημόνιου. Σε μια τέτοια εφημερίδα θα άξιζε τον κόπο να κάνει κάποιος θυσίες δουλεύοντας γι’ αυτήν, και μια τέτοια εφημερίδα θα την αγκάλιαζαν όλοι οι εργαζόμενοι. Κάπως έτσι άλλωστε ξεκίνησε και η ίδια η Ελευθεροτυπία το ’75.
Όσο βαθαίνει η κρίση ακόμη περισσότερο, τόσο τα «πειράματα» της αυτοδιαχείρισης θα παύουν να είναι πειράματα και θα τείνουν να γίνουν τρόπος επιβίωσης για τους εργαζόμενους. Αν για τους εργαζόμενους στον Ελεύθερο Τύπο πριν από δύο χρόνια το να βγάλουν 3-4 φύλλα του «Εναλλακτικού Τύπου» ήταν απλά τρόπος επικοινωνίας με την κοινωνία, στις σημερινές συνθήκες μοιάζει πολύ λίγο ένα τέτοιο βήμα. Ίσως τελικά να αποτελεί τον μοναδικό τρόπο να συνεχίσουμε να δουλεύουμε σώζοντας τις θέσεις εργασίας μας”.