Νέο τεύχος “Σοσιαλισμός από τα κάτω”: Πέρα από τα “απόβλητα”

Η Μαρία Στύλλου υποστηρίζει ότι μπορούμε να ανατρέψουμε την νέα «Κυβέρνηση τοξικών αποβλήτων», όπως είναι ο τίτλος του άρθρου της. Επισημαίνει ότι η οικονομική κρίση βαθαίνει φέρνοντας κρίση του ευρώ, μεγαλώνοντας το χρέος και «τίποτε δεν εγγυάται στην κυρίαρχη τάξη ότι αυτή η νέα πολιτική πρωτοβουλία θα πετύχει», αλλά είναι ένα ρίσκο. Από τη μεριά της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος η κατάσταση είναι διαφορετική, για παράδειγμα, από το 1989. Οι μάχες που έχουμε μπροστά μας χρειάζεται να έχουν στο κέντρο «την οργάνωση της δύναμης των εργατών στους χώρους δουλειάς», τονίζοντας ότι αυτό είναι και άμεσος και στρατηγικός στόχος στην πορεία για την εργατική επανάσταση.

Στη συνέχεια ακολουθούν δύο άρθρα που ανοίγουν τη συζήτηση για το επόμενο βήμα που χρειάζεται να κάνει το εργατικό κίνημα: την επιβολή του εργατικού ελέγχου απέναντι στην χρεοκοπία που ετοιμάζουν. Ο Γιώργος Πίττας κάνει μια περιεκτική αναδρομή στον «Οκτώβρη που έριξε την κυβέρνηση» και μας δίνει συγκεκριμένα παραδείγματα για τα προχωρήματα της βάσης, το ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, το ρόλο του ‘από τα κάτω’ στις καταλήψεις των Υπουργείων, στα νοσοκομεία, στους Δήμους. Γράφει χαρακτηριστικά: «σαν παιδί που αρχίζει να αισθάνεται τη δύναμη του, η εργατική τάξη αρχίζει να ανακαλύπτει τη δική της δύναμη, να κατεβάζει τα ρολά και να ακινητοποιεί την κοινωνία όταν το τολμήσει, αρχίζει να ανακαλύπτει τον εργατικό έλεγχο».

Ο Σωτήρης Κοντογιάννης στο δικό του κείμενο εξηγεί τη σημασία του εργατικού ελέγχου απέναντι στα καταστροφικά σενάρια της κρίσης και θυμίζει τι έλεγε ο Τρότσκι. «Εργατικός έλεγχος σημαίνει σύγκρουση και ρήξη…σημαίνει κάποιου είδους δυαδική εξουσία στο εργοστάσιο, στην τράπεζα, στην εμπορική επιχείρηση…Ο έλεγχος μπορεί να επιβληθεί μόνο με τη βία πάνω στην αστική τάξη, από ένα προλεταριάτο στην πορεία προς την εξουσία…».

Η άλλη όψη της κρίσης του καπιταλισμού είναι η αποδυνάμωση της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής δύναμης, των ΗΠΑ. Ο Λέανδρος Μπόλαρης στο άρθρο του «Από την κατάληψη της Γουόλ Στρητ στη Γενική Απεργία του Όκλαντ» θυμίζει τις τρεις μεγάλες στιγμές της προηγούμενης δεκαετίας που έβαλαν τις βάσεις για το τωρινό κίνημα: η αντικαπιταλιστική διαδήλωση στο Σιατλ το 1999, το κίνημα ενάντια στον πόλεμο στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και η νίκη του Ομπάμα στις εκλογές που απελευθέρωσε δυνάμεις που εξέφραζαν την οργή της «άλλης Αμερικής». Μετά και τις τωρινές μάχες από το Ουισκόνσιν μέχρι το Όκλαντ, το νέο κίνημα δείχνει να έχει τα φόντα να συνδυάσει την εργατική δύναμη του ’30 με τον ριζοπαστισμό του ’60.

Μέση Ανατολή

Μεγάλη κρίση περνάει και το «μαντρόσκυλο» των ΗΠΑ και του ιμπεριαλισμού συνολικά, το Ισραήλ. Ο Νίκος Λούντος στο άρθρο του «Οι επαναστάσεις στη Μέση Ανατολή και η απελευθέρωση της Παλαιστίνης» αναλύει τις τελευταίες εξελίξεις σε σχέση με τις διαδικασίες στον ΟΗΕ και θυμίζει ποια χρειάζεται να είναι η στάση απέναντι στα αραβικά καθεστώτα. Τονίζει ότι «όσο πιο αποφασιστικά παρέμβει η εργατική τάξη στην επαναστατική διαδικασία, τόσο πιο δύσκολο θα είναι για το Ισραήλ να ξεφύγει» από την ήττα.

Φέτος συμπληρώνονται 40 χρόνια από την ίδρυση της ΟΣΕ, «40 χρόνια με τη σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης», όπως είναι ο τίτλος του άρθρου του Πάνου Γκαργκάνα. Το άρθρο θυμίζει τις ρίζες της ΟΣΕ, αναλύει τις επιλογές στους σημαντικούς σταθμούς του κινήματος και τονίζει ότι η ΟΣΕ και το ΣΕΚ «πορευτήκαμε με οδηγό όλους τους κλασικούς του Μαρξισμού, αλλά και με ένα πνεύμα κριτικής αξιοποίησης των κατακτήσεων τους» για να βρεθούμε στη σωστή μεριά σε όλες τις διχάλες που συνάντησε μπροστά της η αριστερά τα τελευταία 40 χρόνια.

Η περίοδος που διανύουμε μοιάζει με την περίοδο του ’30. Στο νέο τεύχος ο Σπύρος Μαρκέτος, πανεπιστημιακός, γυρίζει πίσω στις δεκαετίες του ‘20 και του ’30 και αναλύει το θέμα «Αστοί και φασισμός στον ελληνικό Μεσοπόλεμο». Εκτός από τις σημαντικές παρατηρήσεις σε σχέση με τις επιθέσεις στο εργατικό κίνημα, υπάρχουν δύο τεκμήρια του 1933 που είχε δημοσιεύσει ο Ριζοσπάστης και αποδεικνύουν την χρηματοδότηση των φασιστών από τον «πρόδρομο του ΣΕΒ».

Επίσης, ο Δημήτρης Λιβιεράτος μίλησε στο Λέανδρο Μπόλαρη για την μεγάλη πανεργατική έκρηξη του Μάη του ’36. Εντυπωσιακή είναι η εικόνα της Θεσσαλονίκης που περιγράφει: «η Θεσσαλονίκη βρίσκεται στα χέρια της 40μελούς Κεντρικής Απεργιακής Επιτροπής…Επί τρεις μέρες είχαν σβήσει οι αρχές του κράτους που είχε η κυβέρνηση Μεταξά. Στην πράξη είχε οργανωθεί το Ενιαίο Μέτωπο της εργατικής τάξης…».

Τέλος, ο Θανάσης Καμπαγιάννης παρουσιάζει την συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τα προχωρήματα σε σχέση με την πολιτική συζήτηση και την οργανωτική συγκρότησή της, ενώ στην επισκόπηση του περιοδικού Τύπου που επιμελείται ανά δίμηνο μας προτείνει χρήσιμα άρθρα από περιοδικά, όπως η Μαρξιστική Σκέψη και το International Socialism. Στις τελευταίες σελίδες του περιοδικού υπάρχουν βιβλιοκριτικές για τα εξής βιβλία: «Ναζισμός και εργατική τάξη», «Οι θέσεις της Λυών» και «Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε!».

Διαβάστε επίσης

Νέα βιβλία από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο