Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης σε βάρος του Δημήτρη Αβραμόπουλου, που εξέδωσαν πριν λίγες μέρες οι βελγικές αρχές για την εμπλοκή του στο Κατάργκέιτ, βυθίζει την κυβέρνηση της ΝΔ ακόμα πιο βαθιά στο βάλτο των σκανδάλων. Τα «δεν φοβάμαι κανέναν», «όλη αυτή η ιστορία είναι μια μπούρδα» και «δεν έχω να απολογηθώ σε κανένα κερατά» που δήλωσε προκλητικά ο ίδιος στον πάντα “φιλόξενο” ΣΚΑΙ, δεν αλλάζουν αυτή την εικόνα.

Το Κατάργκέιτ ξέσπασε τον Δεκέμβρη του 2022. Στο επίκεντρό του ήταν η ΜΚΟ Fight Impunity («Πόλεμος κατά της Ατιμωρησίας»), με ιδρυτή και πρόεδρο τον Ιταλό πρώην ευρωβουλευτή Αντόνιο Παντσέρι, μέσω του οποίου το Κατάρ διοχέτευε μεγάλα χρηματικά ποσά σε πολιτικούς, αξιωματούχους και πρόσωπα-κλειδιά της ΕΕ για να επηρεάζουν υπέρ του κρίσιμες αποφάσεις των ευρωπαϊκών οργάνων -όπως την άρση των περιορισμών στη χορήγηση βίζας για πολίτες του Εμιράτου.

Το παράνομο λόμπινγκ, οι κατηγορίες για «εγκληματική οργάνωση, διαφθορά, ξέπλυμα μαύρου χρήματος» και οι συλλήψεις που έγιναν τότε, προκάλεσαν τεράστιους πολιτικούς τριγμούς σε ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και η ευρωβουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Εύα Καϊλή, ο πατέρας της οποίας πιάστηκε να βγαίνει από μεγάλο ξενοδοχείο με 600.000 ευρώ μέσα σε μια βαλίτσα. Ενώ άλλα 150.000 ευρώ εντοπίστηκαν μετά από έρευνα στο σπίτι της στις Βρυξέλλες το οποίο διατηρούσε μαζί με τον σύντρόφό της, σύμβουλο Ιταλού ευρωβουλευτή και επίσης συλληφθέντα Φραντζέσκο Τζόρτζι.

Η Καϊλή ως μέλος του εγκληματικού δικτύου είχε αξιοποιήσει τη θέση της για να προωθήσει τα συμφέροντα του Κατάρ. Όχι μόνο με τις εκθειαστικές ομιλίες της για τη χώρα, την οποία χαρακτήριζε ως «πρωτοπορία στα εργασιακά δικαιώματα» την ίδια περίοδο που υπολογιζόταν ότι 6.500 εργάτες είχαν χάσει τη ζωή τους στα έργα για το προηγούμενο Μουντιάλ. Ανάμεσα σε άλλα, είχε καταγγελθεί ότι είχε ψηφίσει κρυφά σε συνεδρίαση της επιτροπής πολιτικών ελευθεριών, στην οποία η ίδια δεν ήταν μέλος, όταν εξέταζε τη διευκόλυνση για την παροχή βίζας σε πολίτες του Κατάρ.

Το όνομα του Αβραμόπουλου φιγουράριζε από τότε στη διεθνή και εγχώρια ειδησεογραφία, καθώς με τη λήξη της θητείας του ως Επιτρόπου Μετανάστευσης της ΕΕ το 2019 είχε μεταπηδήσει κατευθείαν στο... «Συμβούλιο Τιμής» της Fight Impunity. Ο ίδιος με το που έγιναν οι αποκαλύψεις -και οι συλλήψεις- παραιτήθηκε αμέσως από την θέση, έχοντας ως απάντηση στις πληροφορίες για έναρξη έρευνας και εναντίον του τις ίδιες περίπου δικαιολογίες που παρουσιάζει και σήμερα.

Όπως ισχυρίζεται, η συμμετοχή του στη ΜΚΟ ήταν συμβολική χωρίς εκτελεστικές ή διαχειριστικές αρμοδιότητες και είχε την έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ίδιας της Φον Ντερ Λάιεν. Ο μισθός των 5.000 ευρώ που έπαιρνε (όχι και λίγα για κάποιον χωρίς αρμοδιότητες και σίγουρα εξοργιστικά για κάθε εργαζόμενο σήμερα) ήταν επειδή δεν είχε τότε άλλες αποδοχές. Τα ταξίδια και οι επαφές του στο Κατάρ δεν ήταν τίποτα παραπάνω από τιμητικές προσκλήσεις που δεχόταν ως πρώην Επίτροπος. Όσο για το παράνομο λόμπινγκ που έκανε ο Παντσέρι, δεν γινόταν μέσω της ΜΚΟ αλλά ήταν μια άλλη «παράλληλη δραστηριότητα».

Ένταλμα

Βέβαια το ένταλμα σύλληψης των βελγικών αρχών, το οποίο δημοσίευσε η Καθημερινή, αντικρούει όλα τα παραπάνω. Σύμφωνα με το άρθρο, το ένταλμα μιλά για τηλεφωνικές συνομιλίες και μηνύματα στα οποία εμφανίζεται το όνομα του Αβραμόπουλου και από την ανάλυση των οποίων προκύπτει ότι «τα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης, και ιδίως ο Φραντζέσκο Τζόρτζι, η Εύα Καϊλή και ο Αντόνιο Παντσέρι, φέρεται να εργάστηκαν προκειμένου ο Δ. Αβραμόπουλος να διοριστεί ως ειδικός απεσταλμένος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις χώρες του Κόλπου».

Μιλά επίσης για την Fight Impunity ως έναν από τους μηχανισμούς μέσω του οποίου διακινούνταν μαύρο χρήμα και επαφές, καθώς και για «ειδικό καθεστώς» το οποίο απολάμβανε ο Αβραμόπουλος στο εσωτερικό της όντας το μοναδικό μέλος του Συμβουλίου Τιμής το οποίο αμειβόταν. Επισημαίνει «μια παράλληλη σχέση μεταξύ της παρέμβασης του Δ. Αβραμόπουλου στο πλαίσιο της χορήγησης θεωρήσεων Σένγκεν για το Κατάρ και της πρόσληψής του στην οργάνωση Fight Impunity». Ενώ κάνει αναφορά και σε «greek connection», δηλαδή σε επαφές και κινήσεις που έγιναν συνολικά αλλά και στα ταξίδια στη Ντόχα με μεσάζοντες την Καϊλή, τον Αβραμόπουλο κ.α και που, κατά την εκτίμηση των βελγικών αρχών, συνδέονταν με την τακτοποίηση του φακέλου απαλλαγής των πολιτών του Κατάρ από την υποχρέωση θεώρησης εισόδου στην ΕΕ.

Όσο για το μισθό που έπαιρνε ο Αβραμόπουλος από τη ΜΚΟ, άρθρο στη Lifo αναφέρει πως η εξήγησή του ότι δεν είχε άλλες αποδοχές «χρειάζεται μια κρίσιμη διευκρίνιση. Οι πρώην Επίτροποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν συνεχίζουν να λαμβάνουν μισθό ως εν ενεργεία μέλη της Κομισιόν, δικαιούνται όμως μεταβατικό επίδομα μετά τη λήξη της θητείας τους. Στην περίπτωση Αβραμόπουλου, ο οποίος υπηρέτησε ως Επίτροπος από την 1η Νοεμβρίου 2014 έως την 1η Δεκεμβρίου 2019, το επίδομα αυτό αντιστοιχούσε στο 55% του τελευταίου βασικού μισθού του και μπορούσε να καταβάλλεται για έως δύο χρόνια. Με δεδομένο ότι οι μισθοί των Επιτρόπων ανέρχονται σε πολλές χιλιάδες ευρώ τον μήνα, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι το ποσό που ελάμβανε ο Δ. Αβραμόπουλος δεν ήταν αμελητέο».

Παρά τη δυσωδία που αναδύεται ξανά και τις βαριές κατηγορίες για «ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, δωροληψία υπαλλήλου κατ’ εξακολούθηση και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα», η κυβέρνηση καλύπτει (και) τον Αβραμόπουλο. Όχι μόνο ο Βορίδης που τον στήριξε θερμά υιοθετώντας πλήρως το αφήγημά του ή ο Γεωργιάδης που χαρακτήρισε την υπόθεση “διασκεδαστική”. Αλλά όλη η κυβέρνηση με τον Π. Μαρινάκη να δηλώνει σε ενημέρωση πολιτικών συντακτών ότι οι εξηγήσεις Αβραμόπουλου «φαίνονται πειστικές».

Εξηγήσεις

Προφανώς οι εξηγήσεις του Αβραμόπουλου δεν είναι καθόλου πειστικές. Όπως καθόλου πειστικό δεν είναι ότι ο ένας από τους δύο γιους του, με τους οποίους είχε κάνει ένα από τα ταξίδια στο Κατάρ, εργάζεται εδώ και δυο χρόνια ως μεγαλοστέλεχος στην Qatar Energy “με την αξία του” (όπως απάντησε ο Αβραμόπουλος στην αποκάλυψη του Documento). Αλλά αυτά δεν έχουν καμιά σημασία για την κυβέρνηση.

Η κύρια “ενόχλησή” της ήταν, όπως σχολιάστηκε στα ΜΜΕ, η δημόσια τοποθέτηση του Αβραμόπουλου ότι δεν έχει να απολογηθεί σε κανέναν κερατά. «Είναι αυτονόητο ότι όταν οι αρχές ζητάνε κάτι –είτε οι ελληνικές είτε οι ευρωπαϊκές– οφείλουμε να ανταποκρινόμαστε όχι μόνο ως πολιτικοί αλλά συνολικά ως πολίτες», είπε ο Μαρινάκης.

Λες και ξέχασε κανείς ότι είναι η κυβέρνηση που φρόντισε ο δολοφόνος των Τεμπών Καραμανλής να την σκαπουλάρει με ένα πλημμέλημα, που αναβάθμισε τον Τρύφωνα Κοντιζά, έναν από τους βασικούς εμπλεκόμενους στο έγκλημα της Πύλου με τους 650 νεκρούς πρόσφυγες, σε Αρχηγό του Λιμενικού μπας και γλυτώσει τη δίωξη από το Ναυτοδικείο, που έσωσε τους ΟΠΕΚΕΠΕδες Βορίδη και Αυγενάκη ή που κουκούλωσε τις υποκλοπές που έφταναν μέχρι το πρωθυπουργικό γραφείο.

Δεν αρκεί όμως να πει κανείς ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει καταλήξει να είναι μια συμμορία υποδίκων. Η εμπλοκή Αβραμόπουλου στο σκάνδαλο ανοίγει τη συζήτηση για το πώς προκύπτουν αυτού του τύπου οι “συναλλαγές”. Όπως έγραφε η Εργατική Αλληλεγγύη όταν ξέσπασε το Κατάργκέιτ:

«Σε κάθε περίπτωση είναι ένα ακόμη σκάνδαλο που αποδεικνύει πόσο σάπιο είναι το παραμύθι των “επενδυτών” που έρχονται με τα πετροδολάρια για να φέρουν την “ανάπτυξη”. Ολόκληρη η προηγούμενη δεκαετία κύλησε με τον Γεωργιάδη, τους εκπροσώπους της Νέας Δημοκρατίας -και όχι μόνο- να πνέουν μένεα ενάντια σε όσους μπλοκάραν τις “επενδύσεις” των “καταριανών”: Τη ρυπογόνα επένδυση που αφορούσε την κατασκευή μονάδας ηλεκτροπαραγωγής και ενός σταθμού LPG στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας. Την επένδυση στο πρώην αεροδρόμιο στο Ελληνικό. Την αγορά μιας τεράστιας έκτασης στη Ζάκυνθο πάνω από την παραλία του Ναυαγίου...

“Η πολιτική αλλαγή ξεπαγώνει τις επενδύσεις των Καταριανών” διαβάζαμε μετά τις εκλογές του 2019. Και από τότε, τη μια ο Δένδιας, την άλλη ο Γεωργιάδης, νάσου να φωτογραφίζονται με τους εμίρηδες. Με τελευταία επίσκεψη αυτήν του Μητσοτάκη που προβλήθηκε με τυμπανοκρουσίες τον Αύγουστο και στην οποία διαπιστώθηκε “η κοινή βούληση για εμβάθυνση της συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας, καθώς και στους τομείς του τουρισμού, των υποδομών, της γεωργίας, του πολιτισμού, του αθλητισμού και επιστημών”».

Από τότε μέχρι σήμερα αυτές οι σχέσεις έχουν προχωρήσει ακόμα περισσότερο και σε νέα πεδία. Μόλις τον Απρίλη ο Μητσοτάκης υποδεχόταν ξανά στο Μαξίμου τον εμίρη του Κατάρ, Σεϊχη Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ Θανί, με τους δυο τους να ανταλλάσουν φιλοφρονήσεις για τα επιτεύγματα και τις σχέσεις των δύο χωρών, να μιλούν για τις πολεμικές εξελίξεις με το Ιράν και το ρόλο τους στην “επίλυση της σύγκρουσης” και να συζητούν όχι μόνο για τις περαιτέρω “επενδυτικές προοπτικές και ευκαιρίες” αλλά και για ενδεχόμενη “στρατωτική συνεργασία”.

Εκεί, στα ανώτερα κλιμάκια, τις “διπλωματικές” επαφές και τις “πολύπλευρες” συναλλαγές για τα κέρδη των από πάνω, πατάνε οι Αβραμόπουλοι. Και, χωρίς γκρέμισμα όλου αυτού του οικοδήματος, πάντα θα ξεφυτρώνουν.