Αυτοί είναι οι νεκροί μας

Ταυτόχρονα είναι προκλητικό το πώς όλα τα μεγάλα ΜΜΕ εδώ, ενώ δεν σταμάτησαν να δείχνουν το βίντεο των σιωνιστών που υποτίθεται αποδεικνύει ότι οι ισραηλινοί κομάντος δέχτηκαν επίθεση, δεν αφιέρωσαν λίγα λόγια στους εννέα Τούρκους ακτιβιστές του «Μαβί Μαρμαρά» που δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από το κράτος τρομοκράτη.

Είναι μάλλον πιο βολικό για την κυβέρνηση Παπανδρέου που συνεργάζεται χωρίς ντροπή με το Ισραήλ να υπάρχει ένα πέπλο μυστηρίου γύρω από την ταυτότητα των θυμάτων. 

Είναι πιο βολικό ο Cevdet Kiliclar, ο 38χρονος αρχισυντάκτης της ιστοσελίδας της ισλαμικής φιλανθρωπικής οργάνωσης IHH -ο οποίος «πυροβολήθηκε από απόσταση μικρότερη ενός μέτρου με αποτέλεσμα το κεφάλι του να ανατιναχτεί κι αυτό επειδή τραβούσε φωτογραφίες» όπως δήλωσε ο επικεφαλής της οργάνωσης- να θεωρείται «επικίνδυνος τρομοκράτης». 

Είναι πιο βολικό ο Furkan Dogan, το μικρότερο θύμα της επιδρομής, μόλις 19χρονών, που κηδεύτηκε από τους συμμαθητές του, να θεωρείται «εξτρεμιστής δολοφόνος». Είναι πιο βολικό ο Fahri Yildiz, 43 χρόνων, πυροσβέστης στο επάγγελμα με τέσσερα παιδιά, να χαρακτηρίζεται «φανατισμένος μουσουλμάνος». 

Ενας δημοσιογράφος, ένας απόφοιτος λυκείου, ένας πυροσβέστης, αυτοί ήταν οι «τρομοκράτες» που απείλησαν την 4η μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή του κόσμου. Το ίδιο ισχύει και για τα άλλα 6 θύματα των ισραηλινών, τους Cetin Topcuoglou, 54 χρόνων - αθλητή, Cengiz Akyuz, 41 χρόνων με τρία παιδιά, Cengiz Songur, 47 χρόνων με εφτά παιδιά, Necdet Yildirim, 32 χρόνων - εργαζόμενο στην ομάδα υποστήριξης του ΙΗΗ, Ibrahim Bilgen, 61 χρόνων - ηλεκτρολόγο μηχανικό με έξι παιδιά, Ali Heyder Bengi, 39 χρόνων - ιδιοκτήτη καταστήματος επιδιόρθωσης τηλεφώνων με τέσσερα παιδιά.


ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ
Αντίσταση στην ισραηλινή τρομοκρατία
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΥΡΙΛΛΟΥ

Το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι η δολοφονική επίθεση εναντίον του Στόλου της Ελευθερίας ήταν «άμυνα» απέναντι σε τρομοκράτες και για να το δικαιολογήσει χρησιμοποιεί βίντεο -που τα ελληνικά ΜΜΕ αναπαρήγαγαν- στο οποίο διακρίνονται ακτιβιστές του «Μαβί Μαρμαρά» να επιτίθενται στους ισραηλινούς κομάντος. Τι πραγματικά συνέβη;

Παρότι δεν ήμουν στο τούρκικο πλοίο, από τις γυναίκες της τούρκικης αντιπροσωπείας και της διεθνούς αντιπροσωπείας που συνάντησα στη φυλακή, αλλά και από τις μαρτυρίες των δύο Ελλήνων που επέβαιναν στο «Μαβί Μαρμαρά», η αλήθεια είναι η εξής: Οι Τούρκοι ακτιβιστές ήταν αποφασισμένοι με αυτοσχέδια όπλα και βάζοντας μπροστά τα ίδια τα σώματά τους, να αντισταθούν και να μην παραδώσουν το πλοίο στους ισραηλινούς. Ηταν απόλυτα δικαιολογημένοι να κάνουν κάτι τέτοιο, όχι μόνο γιατί ο στόχος μας ήταν να σπάσουμε τον αποκλεισμό της Γάζας αλλά και για να φανεί στην κοινή γνώμη ότι υπερασπίζονται το πλοίο τους από τους πειρατές. Τα πρώτα ζόντιακ που πλεύρισαν το τουρκικό πλοίο δεν κατάφεραν να ανεβάσουν τους κομάντος πάνω, γιατί οι ακτιβιστές τους πετούσαν καρέκλες και ό,τι άλλο έβρισκαν μπροστά τους.

Στο ψαχνό

Δοκίμασαν τότε δια αέρος με ελικόπτερα. Οι πρώτοι κομάντος εξουδετερώθηκαν και κλειδώθηκαν σε μια καμπίνα. Το Ισραήλ τότε ή θα έπρεπε ντροπιασμένο να εγκαταλείψει ή να χτυπήσει στο ψαχνό. Το ότι επέλεξε το δεύτερο δείχνει την άποψή του για τους ακτιβιστές, για τις διεθνείς αντιπροσωπείες και το διεθνές δίκαιο. Ακόμα και το διεθνές ναυτικό δίκαιο ορίζει ότι ένας καπετάνιος δεν παραδίδει το πλοίο του σε πειρατές. Και να είμαστε ξεκάθαροι ότι ήταν πειρατεία και εκδικητική λεηλασία αυτό που έγινε. Καλά έκαναν, λοιπόν, ήταν αυτοσχέδια τα όπλα που χρησιμοποίησαν, κομμάτια από ξύλο, κλειδιά και σφεντόνες, νόμιμα μέσα για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και το πλοίο.

Πάνω στον έναν από τους τρεις κομάντος που αφοπλίστηκαν βρέθηκαν πλαστικοποιημένα χαρτιά με φωτογραφίες ακτιβιστών, είτε στελεχών του IHH ή άλλων προσώπων που ξεχώριζαν γιατί είχαν κάνει σκληρή δουλειά για την πρωτοβουλία. Ενας για παράδειγμα ήταν ο επονομαζόμενος «Τσε», ένα νεαρό παιδί με μούσια και ένα αστέρι στο μπερέ του που ξεχώριζε στην αποστολή. Τον έκαναν τουλούμι στο ξύλο. Δύο ή τρία στελέχη του IHH δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ, οι υπόλοιποι πάνω στη συμπλοκή. Μία από τις γυναίκες στη φυλακή, μας είπε ότι ο άντρας της πέθανε στα χέρια της πυροβολημένος στο μέτωπο, η ίδια του έκλεισε τα μάτια, και μετά είχαν το θράσος να τη φωνάξουν να αναγνωρίσει το πτώμα από φωτογραφία του νεκρού. Ποιος μπορεί να μιλάει για βία! 

Από τις 11 το βράδυ, το ραντάρ του «Σφενδόνη» είχε εντοπίσει ισραηλινά πλοία. Τότε ξεκινούσε η επιχείρηση. Απευθύνθηκαν στο Σφενδόνη, μας είπαν ότι είμαστε σε ύδατα προστατευόμενα από το Ισραήλ, πείτε μας πόσοι επιβαίνουν, πόσοι άντρες, πόσες γυναίκες. Η απάντηση του πλοιάρχου ήταν ότι είμαστε σε διεθνή ύδατα και έχουμε ένα πλοίο με δημοσιογράφους και άλλους διακεκριμένους ανθρώπους. Εκεί διακόπηκε η συνομιλία. Μας ακολουθούσαν δια θαλάσσης και αέρος, μία μεγάλη φρεγάτα πίσω με σβησμένους τους προβολείς και ελικόπτερα. 

Ηταν μια πλήρης στρατιωτική επιχείρηση από τη μεριά του Ισραήλ. Διακρίναμε το «Μαβί Μαρμαρά» μπροστά, είχαμε χάσει το «Ελεύθερη Μεσόγειος» από δεξιά και το άλλο εμπορικό από τα αριστερά. Κάποια στιγμή μας πλησίασαν δύο ζόντιακ και πάρα πολύ γρήγορα ανέβηκαν με γάντζους. Πέταξαν δύο κρότου λάμψης μέσα στο πιλοτήριο όπου ήμασταν όλοι, πυροβόλησαν με πλαστικές σφαίρες και κατέλαβαν το πιλοτήριο. Ο καπετάνιος και ο βοηθός του, που αρνούνταν να παραδώσουν το πλοίο και να συνεργαστούν, ξυλοκοπήθηκαν.

Τι αντιμετωπίζει ένας κρατούμενος του Ισραήλ;


Μας ανέβασαν στο πάνω κατάστρωμα, μας πήραν κινητά και ό,τι ηλεκτρονικές συσκευές είχαμε, όσοι προσπάθησαν να αντισταθούν έφαγαν ξύλο. Τους φωνάζαμε «ντροπή, είστε φασίστες, παραβιάζετε τα ανθρώπινα δικαιώματα» και μας απαντούσαν με αλαζονεία και κυνισμό ότι «δεν έχετε δικαιώματα εδώ».

Παρά την τρομοκρατία, δεν το βάζαμε κάτω. Ακολούθησε μια ηρωική προσπάθεια παθητικής αντίστασης από τον Πολ Λαρούντι ο οποίος, αφού χτυπήθηκε γιατί κρυβόταν, έπεσε στη θάλασσα. Οταν τον «ψάρεψαν» μετά μισή ώρα, τον χτύπησαν πάλι. Μας κατέβασαν κάτω για να μην πηδήξουμε στη θάλασσα κι άλλοι και μας κράτησαν εκεί μέχρι να φτάσουμε στο Ασντόντ. Υπήρξαν κι άλλα παραδείγματα παθητικής αντίστασης. Είχαμε κρύψει ένα κινητό στις γυναικείες τουαλέτες, κατάφερε να μπει ο Χάλεντ, ο Παλαιστίνιος της Ιορδανίας και να μιλήσει πριν τον πάρουν είδηση. Ενας δημοσιογράφος του Αλ Τζαζίρα είχε καταφέρει να κρύψει μια συσκευή που έπιανε κανάλι 16 και τραγουδούσαμε για να μπορεί να μεταδίδει χωρίς να το καταλάβουν. Ηταν κάποιες μορφές αντίστασης.

Η κράτησή μας στο Ασντόντ ήταν από τις χειρότερες εμπειρίες. Οταν κατεβήκαμε, παντού είχε δυνάμεις καταστολής και κάμερες και φωτογράφους που μας τραβούσαν. Ηταν κυριολεκτικά βιομηχανία ανάκρισης. Μας καλούσαν να υπογράψουμε ότι δεχόμαστε να απελαθούμε ή να πάμε στη φυλακή. Ολοι απαντούσαμε ότι δεν υπογράφουμε τίποτα, ότι στην Ελλάδα έχουμε ιστορία να μην υπογράφουμε χαρτιά. Μας ακολουθούσαν συνέχεια σαν βδέλλες νεαροί της Μοσάντ, μας έκαναν σωματικούς ελέγχους συνέχεια, ξανά φωτογραφίες, ξανά δαχτυλικά αποτυπώματα, ξανά ερωτήσεις αν θα υπογράψουμε. Μετά αναμονή στην κλούβα, μετά η φυλακή. Εκεί, τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα. 

Από τη μια χαρήκαμε που ήμασταν μαζί με μέλη των άλλων αντιπροσωπειών -με γυναίκες από τη Τουρκία, τη Χιλή, το Κουβέιτ, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, την Αλγερία και πολλές ευρωπαϊκές χώρες- από την άλλη εκεί μάθαμε ότι θρηνούσαμε νεκρούς. Γρήγορα οργανωθήκαμε και ζητήσαμε τους πρέσβεις και καλύτερες συνθήκες. Τη δεύτερη μέρα άρχισαν τα πράγματα να αλλάζουν, φαινόταν ότι οι ισραηλινοί είχαν μια καυτή πατάτα στα χέρια τους. Την επόμενη μέρα μας πήγαν άρον άρον στο αεροδρόμιο να φύγουμε.

Ποια ήταν η στάση της ελληνικής κυβέρνησης;

Η ελληνική πρεσβεία ήρθε για να μας βοηθήσει. Αυτό, όμως, δεν ξεπλένει τις ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης που κάνει πλάτες στο Ισραήλ στην πολιορκία της Γάζας. Αν το Ισραήλ δεν είχε τη στήριξη των κυβερνήσεων, ανάμεσά τους και της ελληνικής, δε θα μπορούσε να δολοφονεί όπως το κάνει. Η ελληνική κυβέρνηση εκμεταλλεύεται τη ψύχρανση των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας για να αναβαθμίσει το δικό της ρόλο και σχέσεις με το κράτος τρομοκράτη. 

Μάθαμε πως όταν ήμασταν εκεί, ήταν σε εξέλιξη κοινές ελληνοϊσραηλινές στρατιωτικές ασκήσεις, οι οποίες διακόπηκαν μετά το μακελειό για τα μάτια του κόσμου. 

Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να διακόψει πλήρως τις σχέσεις της με το Ισραήλ και να φέρει πίσω τα πλοία και τα πράγματα -φωτογραφικές μηχανές, κάμερες, διαβατήρια, προσωπικά αντικείμενα- που μας έκλεψε το Ισραήλ, απαίτηση που διατυπώσαμε στο τέλος της πορείας της Πέμπτης οι ακτιβιστές που ήμασταν εκεί και πήγαμε στη Βουλή και συναντήσαμε τον Πετσάλνικο. 

Μέσα στους στόχους είναι ότι θα συνεχίσουμε σε όλα τα μέτωπα, με δικηγόρους για να πάρουμε πίσω τα κλεμμένα, με νέες αποστολές που θα έχουν ξανά πίσω τους αυτό το δυνατό κίνημα αλληλεγγύης που στήριξε με κάθε τρόπο την προσπάθεια. Μέχρι να ελευθερωθεί η Παλαιστίνη.

Η Δήμητρα μίλησε στη Λένα Βερδέ



Κίνημα μαζικό για να σπάσουμε τον αποκλεισμό

Ο αντίκτυπος αυτής της αποστολής είναι πολύ μεγάλος. Το Ισραήλ είναι πιο απομονωμένο από ποτέ! Σε όλο τον πλανήτη, έχει κυριαρχήσει η άποψη ότι το Ισραήλ είναι ένα κράτος-τρομοκράτης, ένα κράτος-πειρατής που έχει δημιουργηθεί για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών στην περιοχή και να τσακίζει τα κινήματα Αντίστασης, όπως των Παλαιστίνιων. 

Πριν από δύο χρόνια, το καλοκαίρι του 2008, ένα μικρό καϊκι από την Ελλάδα με λίγους αποφασισμένους ακτιβιστές έφτασε για πρώτη φορά στο λιμάνι της Γάζας. Ήταν μια συμβολική ενέργεια που ενθουσίασε τους Παλαιστίνιους και έδειξε σε όλο τον κόσμο ότι το κράτος του Ισραήλ δεν είναι αήττητο, ότι η πολιορκία μπορεί να σπάσει. Από τότε μέχρι σήμερα έγιναν κι άλλες τέτοιες προσπάθειες από το κίνημα Free Gaza, με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία κάθε φορά.

Παράλληλα δυνάμωνε κι απλωνόταν το κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό. Αυτό το κίνημα βγήκε μαζικά στους δρόμους το Δεκέμβρη του 2008, μετά την βάρβαρη εισβολή που άφησε τη Γάζα κατεστραμμένη και με χιλιάδες νεκρούς. Πάνω σε αυτό το μαζικό αντιπολεμικό κίνημα πάτησαν όλες οι αποστολές για το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας και η πρόσφατη του «Στόλου της Ελευθερίας». Ο ηρωϊσμός και η αποφασιστικότητα των ακτιβιστών που βρέθηκαν μέσα στα πλοία, συμβάδιζε με το ευρύτερο αντιπολεμικό κίνημα που ξεκίνησε ενάντια στην εισβολή στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, στον Λίβανο και την Παλαιστίνη και συνεχίζει μέχρι σήμερα. Μ´ αυτόν τον τρόπο, κατάφερε η δράση μερικών ακτιβιστών να αφυπνίσει συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη. 

«Σε όλη τη χώρα»

Στην Ελλάδα, η Πρωτοβουλία «Ενα καράβι για τη Γάζα» κινήθηκε αντίστοιχα. Ανοίχτηκε στον κόσμο σ´ όλη τη χώρα. Από τη Θράκη μέχρι την Κρήτη χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν στην προσπάθεια, ενημερώθηκαν για την Πρωτοβουλία, οργάνωσαν εκδηλώσεις, μάζεψαν χιλιάδες ευρώ. Βγήκαν εκατοντάδες ψηφίσματα στήριξης από σωματεία, τοπικά συμβούλια, δήμους, κοινότητες, νομαρχίες. Η Ένωση Λιμενεργατών ΟΛΠ έπαιξε καθοριστικό ρόλο για να φυλάξει τα πλοία, να τα φορτώσει, να παρέχει κάθε διευκόλυνση. Αντίστοιχο ρόλο έπαιξαν οι εργάτες της Ναυπηγο-επισκευαστικής Ζώνης. Οι Πανεπιστημιακοί το ίδιο. Όλα αυτά ήταν η πραγματική δύναμη της Πρωτοβουλίας και γι´ αυτό όταν έγινε η πειρατεία, ξεσηκώθηκε όλος ο κόσμος, διεθνώς και στην Ελλάδα. Με συλλαλητήρια έξω από την ισραηλινή πρεσβεία την Παρασκευή πριν την επίθεση, τη Δευτέρα όταν έγινε η πειρατεία και οι δολοφονίες και ξανά την Πέμπτη με το συλλαλητήριο υποδοχής των συντρόφων της αποστολής.

Παράλληλα, ήταν κρίσιμο σημείο για όλη την προσπάθειά μας, η ανάδειξη των ευθυνών της «δικής μας» κυβέρνησης. Η συνέχεια της πολιτικής που έστελνε όπλα από το λιμάνι του Αστακού την περίοδο της σφαγής στη Γάζα καταδικάστηκε ανοικτά από την Πρωτοβουλία. Ειδικά μετά την ανακοίνωση των κοινών ελληνο-ϊσραηλινών στρατιωτικών ασκήσεων, τα εμπόδια στον απόπλου των πλοίων αλλά και την αδράνεια της ελληνικής κυβέρνησης να προστατεύσει τους ακτιβιστές, τα πλοία και το φορτίο τους. Η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο βοήθησε στο να γίνει κέντρο η απαίτηση για διακοπή των σχέσεων με το Ισραήλ.

Με αυτόν τον προσανατολισμό θα συνεχίσουμε! Για να σπάσουμε την πολιορκία από το πάνοπλο σιωνιστικό κράτος που έχει καταδικάσει το ενάμιση εκατομμύριο των Παλαιστίνιων στη Γάζα χωρίς νερό, τρόφιμα, φάρμακα, υποδομές και να απελευθερωθεί η Παλαιστίνη. 

Το κεντρικό σύνθημα «Σπάμε την Πολιορκία της Γάζας» έχει συμπληρωθεί με το «Να σταματήσει κάθε σχέση με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ». Κι αυτό είναι μαζικό αίτημα. Τα περισσότερα σωματεία που υποστήριξαν το εγχείρημα, στα νέα τους ψηφίσματα, μετά την δολοφονική επίθεση, καταλήγουν στο αίτημα προς την ελληνική κυβέρνηση να κόψει τις σχέσεις με το Ισραήλ. Αυτό είναι και το πιο ελπιδοφόρο. Ήδη το παράδειγμα των λιμενεργατών στην Ελλάδα ακολούθησαν οι λιμενεργάτες στη Σουηδία που αποφάσισαν τον αποκλεισμό όλων των ισραηλινών πλοίων από τα λιμάνια της χώρας. Ένα τέτοιο παγκόσμιο κίνημα μπορεί να ανατρέψει το σιωνιστικό απαρτχάϊντ!

Ο Γιάννης Σηφακάκης είναι συντονιστής της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο και μέλος της Πρωτοβουλίας «Ενα καράβι για τη Γάζα».