ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΑΝΑΜΟΝΗ. 48ωρη πανεργατική απεργία, τώρα!

Το απεργιακό συλλαλητήριο στις 5 Μάη ήταν το μεγαλύτερο της μεταπολίτευσης, ενώ στις 20 Μάη, όλες οι τηλεοράσεις και τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, όλη η νεκροσυλία και τα κροκοδείλια δάκρυα δεν έφτασαν για να «αντιστρέψουν το κλίμα» ως έλπιζε η κυβέρνηση μετά τους θανάτους στη Μαρφίν. Ο κόσμος κατέβηκε ξανά μαζικά στους δρόμους.

Η σκληρή αυτή αντίσταση από την πλευρά του εργατικού κινήματος έχει δημιουργήσει ήδη μεγάλες τριβές στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Η θυσία Μαντέλη, Τσοχατζόπουλου και άλλων στελεχών του ΠΑΣΟΚ είναι ένα προφανές αποτέλεσμα της κλιμακούμενης έκφρασης της οργής του λαού. Η κυβέρνηση προσπαθεί να ρίξει στάχτη στα μάτια, θυσιάζοντας καμένα ή «ιστορικά» στελέχη του κόμματος για να κατευνάσει αυτήν την οργή με μια νέα «κάθαρση» που θα αφορά μόνο τις μίζες λίγων πολιτικών - την ίδια στιγμή που Παπανδρέου και Παπακωσταντίνου χαρίζουν τα πάντα στους τραπεζίτες. Παίζει, βέβαια, με τη φωτιά καθώς ο χείμαρρος των αποκαλύψεων που συνήθως προκύπτει από τέτοιους ελιγμούς μπορεί να συμπαρασύρει εύκολα στον πάτο τους πάντες - και τις «Ιφιγένειες» και τους «Αγαμέμνονες».

Τριβές

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μετά την ανεξαρτητοποίηση των τριών βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που αρνήθηκαν να ψηφίσουν το Πρόγραμμα Σταθερότητας, ακολούθησε η πρόσφατη ερώτηση 14 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που επικρίνουν την πλήρη ευθυγράμμιση με τις πιέσεις της τρόικας όσον αφορά στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Πρόκειται για άλλο ένα δείγμα των εσωκομματικών τριβών, αποτέλεσμα της κοινωνικής πίεσης, με την κυβέρνηση να ταλαντεύεται σήμερα πότε και με τι τελικά περιεχόμενο θα καταθέσει και θα ψηφίσει το ασφαλιστικό. (Από τα μέσα Ιούνη πήγαμε στις αρχές Ιούλη και από εκεί στα τέλη Ιούλη - ενώ άλλοι μιλάνε μέχρι και για το Σεπτέμβριο). 

Την ίδια στιγμή, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αντί να προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν αυτήν την κατάσταση για να περάσουν στην αντεπίθεση, «αγρόν αγοράζουν». Τηρούν στάση εγκληματικής αναμονής. Αναμονή να κατατεθεί το ασφαλιστικό. Αναμονή να γίνει πρώτα η «διαπραγμάτευση» με το ΣΕΒ για τη νέα Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στις 14 Ιούνη. Αναμονή να υπάρξει νομοσχέδιο για τις ιδιωτικοποιήσεις.

Ηχεί εξοργιστικό έστω και να προσπαθήσουν να μας πείσουν αυτές οι ηγεσίες ότι η συνέχεια των δύο πανεργατικών απεργιών του Μάη και η κλιμάκωση που υπόσχονταν θα είναι κάποια σαββατιάτικα συλλαλητήρια σαν αυτό της 5ης Ιούνη (που δεν μπήκαν καν στον κόπο να οργανώσουν), μετά μια πανεργατική για το ασφαλιστικό - και «καλό καλοκαίρι».

«Εξουσιοδότηση»

Κι όμως, κινούνται ακριβώς σε αυτήν την κατεύθυνση: «Όταν έρθει το ασφαλιστικό θα κάνουμε 2 εικοσιτετράωρες, μια στην κατάθεση και μια στην ψήφιση» ήταν η πρόταση της ΑΔΕΔΥ, που στο προηγούμενο Γενικό της Συμβούλιο «εξουσιοδότησε» την εκτελεστική της επιτροπή να αποφασίσει τις επόμενες κινητοποιήσεις. Ανάλογα, η Ολομέλεια της ΓΣΕΕ «εξουσιοδότησε» τον Παναγόπουλο να καλέσει όποτε κρίνει μια 24ωρη απεργία. Δυστυχώς (και παρά τους τριγμούς ακόμα και στα υψηλά συνδικαλιστικά κλιμάκια της ΠΑΣΚΕ) ούτε οι παρατάξεις της επίσημης αριστεράς είχαν να προτείνουν κάτι πιο ριζοσπαστικό από το «να εξουσιοδοτήσουν» - ποιους άραγε; - αυτούς που κριτικάρουν και βρίζουν όλο τον υπόλοιπο καιρό.

Η στάση αναμονής στις ηγεσίες των συνδικάτων είναι εγκληματική για ένα ακόμα λόγο. Δίνει στην κυβέρνηση αφενός τη δυνατότητα να παίρνει εκείνη πρώτη τις πρωτοβουλίες και αφετέρου τον απαιτούμενο χρόνο να ξεκαθαρίζει έναν-έναν τους αντιπάλους της: Πχ όσον αφορά στις ιδιωτικοποιήσεις, σαλαμοποιώντας κατά δόσεις - σήμερα τον ΟΣΕ, αύριο την ΕΥΔΑΠ, μεθαύριο τη ΔΕΗ κ.ο.κ.

Γι´ αυτούς τους λόγους χρειάζεται να πιέσουμε ακόμα περισσότερο, απαιτώντας νέα πανεργατική 48ωρη απεργία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στα μέσα του Ιούνη. Από κει και πέρα, το να αφήσουμε τις τύχες μας και τις τύχες του εργατικού κινήματος στα χέρια αυτών των ηγεσιών, είναι αυτό ακριβώς που δεν πρέπει - και δεν πρόκειται - να κάνουμε.

Σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε κλάδο με γενικές συνελεύσεις και αποφάσεις απεργιακής κλιμάκωσης μπορούμε να σπάσουμε τη λογική της αναμονής - στην ουσία της παράδοσης - που διαπνέει την κορυφή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και να προχωρήσουμε σε μετωπικές άγριες απεργίες και να τσακίσουμε τα σχέδια κυβέρνησης-ΔΝΤ-ΕΕ και καπιταλιστών.

Το ερώτημα «μπορούμε, όμως, ο καθένας μόνος του;» είναι πλαστό. Ούτε ένας από τους κοινωνικούς αγώνες που έγιναν στο παρελθόν - και θα γίνουν στο μέλλον - δεν έγινε επειδή «ξεκίνησαν όλοι μαζί». Από τη Γαλλική επανάσταση μέχρι το Πολυτεχνείο, αυτό που πάντοτε συνέβη είναι ότι κάποιοι έκαναν την αρχή τραβώντας και τους υπόλοιπους. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Οποια ομοσπονδία, κλάδος, συνδικάτο κάνει την αρχή, θα έχει την αμέριστη συμπαράσταση όλων των εργαζομένων, θα λειτουργήσει σαν φάρος ολόκληρης της εργατικής τάξης.