Η ανακοίνωση του ονόματός του την περασμένη Τρίτη προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, μεγάλες αντιδράσεις στον κόσμο του κινήματος και της αριστεράς. Όλα όσα “ξέχασε” η νέα κυβέρνηση επιλέγοντάς τον, τα θύμισαν οι εκατοντάδες αναρτήσεις, σχόλια, φωτογραφίες και βίντεο με τα “κατορθώματα” του πρώην υπουργού και βουλευτή της ΝΔ. Με εξέχουσα στιγμή την αντιμετώπισή του, ως υπουργού Εσωτερικών που επόπτευε το Δημόσιας Τάξης, στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου: τα προκλητικά γέλια του πριν τη συνέντευξη τύπου για τη δολοφονία, την άγρια βία και καταστολή των διαδηλωτών από τα ΜΑΤ που δε δίσταζαν να βγάζουν τα όπλα και να πυροβολούν “στον αέρα”, τα δακρυγόνα που έπνιγαν τις διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα.

 

Όμως, η επιλογή Παυλόπουλου δεν ήταν έκπληξη. Από την επόμενη των εκλογών της 25ης Γενάρη, ο προσανατολισμός του ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα του ΠτΔ ήταν αυτός της πιο πλατιάς συναίνεσης. Ο Αβραμόπουλος, που φιγουράριζε ως ο νούμερο ένα υποψήφιος, αυτό ακριβώς έδειχνε. Όπως στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ ήταν για έναν “έντιμο” και “αμοιβαίο” συμβιβασμό -ακόμα κι αν αυτό σήμαινε συνεχείς υποχωρήσεις-, έτσι και στο πρόσωπο του ΠτΔ χρειαζόταν ένας πολιτικός που θα ικανοποιούσε “όλες τις πλευρές” -ακόμα κι αν αυτό σήμαινε έναν καθαρόαιμο δεξιό. Η λογική της “εθνικής και διεθνούς συννενόησης” έφτασε ως και τον Γιούνκερ, που ήθελε να παραμείνει ο Αβραμόπουλος Επίτροπος στην ΕΕ, να ικανοποιεί ο Τσίπρας, διαλέγοντας τον Παυλόπουλο -και χαρίζοντας έτσι μία ακόμα θέση στη δεξιά.

Οι ελπίδες ότι, ακόμα και την τελευταία στιγμή, η ηγεσία Τσίπρα θα κάνει την έκπληξη και θα προτείνει ένα πρόσωπο της Αριστεράς, διαψεύστηκαν. Αντί γι’ αυτό, ο κόσμος είδε τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τη νέα πρόεδρο της Βουλής, να πλέκει το εγκώμιο του Παυλόπουλου χρησιμοποιώντας μάλιστα τη στάση του στην εξέγερση του Δεκέμβρη ως παράδειγμα: “το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη του 2008 ήσασταν εκείνος που με αποφασιστικότητα και με αίσθημα δημοκρατικού καθήκοντος σταμάτησε τα σκοτεινά γρανάζια… Και αποτελέσατε πυξίδα δημοκρατικής εγρήγορσης για τους πολίτες”. Πρέπει κάποιος να έχει κοντή μνήμη για να εκθειάζει τα “δημοκρατικά αντανακλαστικά” του Παυλόπουλου εκείνες τις μέρες των αστυνομικών οργίων ή να πιστεύει ότι αντιστάθηκε σε “σκοτεινούς” μηχανισμούς και τη συγκάλυψη της δολοφονίας.

 

Πολλοί περίμεναν ότι η αντίθεση στην επιλογή Παυλόπουλου θα καταφέρει να βρει δρόμο έκφρασης στη Βουλή μέσα από την Αριστερή Πλατφόρμα του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας είχε διαφωνήσει με τη λογική της συναίνεσης με τη δεξιά όπως εκφραζόταν στο πρόσωπο Αβραμόπουλου, θέση που δεν άλλαξε όταν ανακοινώθηκε το όνομα Παυλόπουλου. Όταν, όμως, ήρθε η ώρα της ψηφοφορίας, και οι βουλευτές της Πλατφόρμας υπάκουσαν σύσσωμοι στην κυβερνητική γραμμή. “Δεν γίνεται να αμφισβητηθεί η επιλογή του πρωθυπουργού από τη στιγμή που το ανακοίνωσε”, είπε ο Λαφαζάνης. Ακόμα και η Ιωάννα Γαϊτάνη που δεν ψήφισε το νέο ΠτΔ, το έκανε με αποχή από τη συνεδρίαση της Βουλής κι όχι καταψηφίζοντάς τον ανοιχτά στην ψηφοφορία.

 

Η Αριστερή Πλατφόρμα έχει ως διακηρυγμένο στόχο της παρουσίας της μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ να τραβάει την ηγεσία του αριστερά. Στις πιο κρίσιμες επιλογές, όμως, αυτός ο στόχος εγκαταλείπεται. Το επιχείρημα σήμερα ότι για πρώτη φορά έχουμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ότι οι στιγμές είναι κρίσιμες και όλοι πρέπει να βάλουν “πλάτη”, δεν αποτελεί δικαιολογία για να καταπίνει κανείς τη διαφωνία του με τους συμβιβασμούς. Το που οδηγεί αυτή η λογική φάνηκε δυο μέρες μετά στο Eurogroup, όταν η ηγεσία Τσίπρα, απαλλαγμένη από οποιαδήποτε εσωτερική κριτική και πίεση, συμφώνησε με τους εταίρους την παράταση της δανειακής σύμβασης με νέα μέτρα. 

 

Γι’ αυτό και με κανένα τρόπο δεν πρέπει να επικρατήσει αυτή η λογική μέσα στο κίνημα. Οι φωνές που αναγνωρίζουν ότι η κυβέρνηση κάνει λάθος αλλά υποστηρίζουν ότι έχει να κάνει με τέρατα και άρα το μόνο που μένει είναι η αναμονή και η αποδοχή της πολιτικής της, αναπαράγουν την τοποθέτηση ότι “δεν γίνεται να αμφισβητηθεί η επιλογή του πρωθυπουργού από τη στιγμή που το ανακοίνωσε”. Ο κόσμος που αντιστάθηκε στα μνημόνια και ελπίζει στην ικανοποίηση των αιτημάτων του έχει κάθε δικαίωμα να αμφισβητήσει τις επιλογές του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του. Κι όχι μόνο να τις αμφισβητήσει αλλά και να τις παλέψει στο δρόμο.