“Η πρώτη διαδήλωση έξω από το Δημαρχείο ήταν πολύ μαζική”, μας είπε η Λουίζα, φοιτήτρια Ιατρικής, για τις κινητοποιήσεις στα Γιάννενα. “Το κάλεσμα και η παρουσία δημαρχέων και περιφερειαρχών έδινε έναν επίσημο τόνο, στην ουσία ήταν μια προσπάθεια ελέγχου των αντιδράσεων και υπόνοιας ότι και οι κρατικοί θεσμοί συμμερίζονται τον πόνο των πολιτών. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι ο κόσμος που συμμετείχε ταυτιζόταν με όλους αυτούς τους επίσημους που υποκριτικά βγήκαν να εκφράσουν τη λύπη τους. Το έδειξε η εισβολή στη Γαλακτοκομική την επόμενη που ήταν μια αυθόρμητη κίνηση, την οποία κανείς από αυτούς δεν ήθελε, αλλά δεν μπόρεσε να σταματήσει. Έβλεπες εκεί εξαγριωμένες μανάδες με τα παιδιά τους να συμμετέχουν.

 

Μοιράστηκε ανακοίνωση των ΕΑΑΚ που πολιτικοποιούσε το ζήτημα και έβαζε τη διάσταση του σεξισμού και της ομοφοβίας. Οι αντιδράσεις σε αυτό ήταν πολλές. Άλλες θετικές, άλλες πιο μπερδεμένες, πάντως η συζήτηση άνοιγε πολύ. Το ίδιο συμβαίνει μέσα στις σχολές στα Γιάννενα, η αναζήτηση των αιτιών που οδήγησαν στις επιθέσεις στον σπουδαστή και τον έφτασαν στην αυτοκτονία είναι έντονη. Μεγάλη κουβέντα γίνεται επίσης για τη Γαλακτοκομική Σχολή και το καθεστώς με το οποίο λειτουργεί. Το γιατί δεν ανήκει στο υπουργείο Παιδείας, το πώς γίνεται η είσοδος των σπουδαστών εκεί και ποιοι έχουν τον έλεγχο, το ποιες είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύει η σχολή, είναι ζητήματα που απασχολούν τους φοιτητές”.

 

Οι αποκαλύψεις για τα βασανιστήρια που βίωνε ο Βαγγέλης Γιακουμάκης άρχισαν να έρχονται στο φως της δημοσιότητας από τις πρώτες μέρες της εξαφάνισής του. Από τότε τα ΜΜΕ ξεκίνησαν μια εκστρατεία κάλυψης του θέματος με έναν απολιτίκ τρόπο συζήτησης περί βίας και ενδοσχολικού εκφοβισμού, του bullying όπως το ονομάζουν, κάτι σαν “φυσικού φαινομένου” που πρέπει να μελετηθεί. Σε αυτό το γενικό και αόριστο πλαίσιο, η αρχική επιλογή των ΜΜΕ μετά την ανακάλυψη του πτώματος του σπουδαστή, ήταν να προτρέψουν την κοινωνία “να αντιδράσει”: σε μια προσπάθεια να πείσουν ότι ένοχος είναι ο ίδιος ο “ασυνείδητος” και “βολεμένος” κόσμος που αδιαφορεί μπροστά σε τέτοια φαινόμενα, τον καλούσαν να σπάσει τη σιωπή του, να σταματήσει την ανοχή του και να μιλήσει.

 

 

Βέβαια όλη αυτή η προπαγάνδα είχε και μια συγκεκριμένη κατάληξη. Η λύση που πρόκριναν στο φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας ήταν στην κατεύθυνση της μεγαλύτερης και περισσότερης αστυνόμευσης. Ποιός επιβλέπει τι γίνεται σε χώρους όπου μένουν μαζί νεαρά αγόρια και κορίτσια, ρωτούσαν και ξαναρωτούσαν. Και μπορεί να μην βγήκε κανείς να μιλήσει ξεκάθαρα για αστυνομία στις σχολές, αλλά αυτό υπονοούσαν: γιατί όχι μια... “εποπτευόμενη ελευθερία”; Ο κόσμος που άρχισε να διαμαρτύρεται με κάθε τρόπο και να ζητά δικαιοσύνη, δεν είχε βέβαια αυτή τη λύση στο μυαλό του. Κι αυτό δεν άρεσε στα ΜΜΕ και τους κάθε λογής “ειδικούς”. Όταν δε οι συγκεντρώσεις έφτασαν έξω από τη σχολή, εκεί άρχισαν την ανοιχτή επίθεση.

 

Το σύνθημα “τσακίστε τους τραμπούκους σε κάθε γειτονιά” που φώναζαν οι διαδηλωτές ήταν σαφώς εμπνευσμένο από το σύνθημα του αντιφασιστικού κινήματος “τσακίστε τους φασίστες σε κάθε γειτονιά”. Για τους “ειδικούς” των καναλιών, όμως, αυτό ήταν προτροπή σε βία, ίδια μάλιστα με αυτή στην οποία αντιτίθεται. Όχι στα λαϊκά δικαστήρια και στους αυτόκλητες δικαστές, η βία δε λύνεται με βία, έλεγαν και ξανάλεγαν. Λες και μια διαδήλωση που αντιδρά σε μια φασιστική επίθεση είναι το ίδιο με τη φασιστική επίθεση.

 

Όσο κι αν επίσημα προσπαθούν να αποπολιτικοποιήσουν το ζήτημα ή να το περιορίσουν στο πεδίο της “ατομικής ευθύνης”, η καταπίεση δεν γεννιέται στα μυαλά των ανθρώπων. Η ρατσιστική, σεξιστική και ομοφοβική βία τρέφεται στην καρδιά του συστήματος και δεν αποσυνδέεται από αυτό. Ποιος άλλος νομιμοποιεί τέτοιες πρακτικές αν όχι τα βασανιστήρια μεταναστών στα αστυνομικά τμήματα και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που γίνοται φωτογραφίες και βίντεο για διασκέδαση των βασανιστών χωρίς καμιά τιμωρία; Ή η στοχοποίηση της ομοφυλοφιλίας ως “αρρώστειας” με τελευταίο κρούσμα τον Άνθιμο που μίλησε για “θανάσιμο αμάρτημα”; Ή η άρνηση αναγνώρισης των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων από όλες τις κυβερνήσεις μέχρι σήμερα; Ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η ομοφοβία είναι θεσμοθετημένα μέσα στο κράτος. Ποιος άλλος ανοίγει το δρόμο για τέτοιου είδους επιθέσεις αν όχι οι φασίστες και όσοι τους κάνουν πλάτες; Όσοι προβάλουν τους Παναγιώταρους όταν μιλούν για “γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες” ή αθωώνουν τους Κασιδιάρηδες για τα live χαστούκια τους σε γυναίκες;

 

Δεν έχουν άδικο όσοι δυσπιστούν ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη, ότι οι υπεύθυνοι και όσοι τους κάλυπταν, μέσα και έξω από τη σχολή, θα πληρώσουν. Έχουν απέναντί τους ένα σύστημα που γεννά την καταπίεση και την καλύπτει μέχρι ένας Βαγγέλης να βρεθεί νεκρός. Αλλά ακόμα και τότε, η μόνη απάντηση που έχει να δώσει είναι η αστυνόμευση και η καταστολή.