Διεθνή

Πολλοί σχολιαστές επιχειρηματολογούν ότι, για την ελληνική Αριστερή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, φτάνει η στιγμή της αλήθειας όσον αφορά στην κόντρα της με την ΕΕ.

 

Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να καταβάλει 780 εκατομμύρια στο ΔΝΤ την ερχόμενη Τρίτη 12 Μαΐου. Θα δεχτεί ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μια συμφωνία με τους πιστωτές που διεκδικούν όχι μόνο την πληρωμή του χρέους αλλά και την εφαρμογή νεοφιλελεύθερων «μεταρρυθμίσεων»; Σύμφωνα με τον υπουργό Εργασίας, Πάνο Σκουρλέτη, το ΔΝΤ «έχει εμμονή στις απαιτήσεις του για μεταρρυθμίσεις των εργασιακών σχέσεων, οι οποίες περιλαμβάνουν περικοπές στις συντάξεις, μαζικές απολύσεις, και την άρνηση αύξησης του κατώτατου μισθού».

 

Οι ενδείξεις είναι αντιφατικές. Από τη μία, η απομάκρυνση του υπουργού Οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, από επικεφαλής των διαπραγματεύσεων και η αντικατάσταση του με τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών Ευκλείδη Τσακαλώτο, έγινε αντιληπτή ως ένδειξη ότι ο Τσίπρας είναι έτοιμος για συμφωνία. Ο Βαρουφάκης είναι πολύ αντιδημοφιλής ανάμεσα στους υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης. 

 

Από την άλλη, ο Τσίπρας, είπε σε τηλεοπτική συνέντευξη του την προηγούμενη εβδομάδα: «αν η προσφερόμενη λύση ξεπερνάει τη λαϊκή εντολή, θα πρέπει να την εγκρίνει ο λαός» με δημοψήφισμα. 

 

Κάποιοι προβλέπουν, ότι αν ο Τσίπρας φτάσει να συμβιβαστεί με την ΕΕ και το ΔΝΤ, ο ΣΥΡΙΖΑ θα διασπαστεί, με την ισχυρή Αριστερή Πλατφόρμα να διαφοροποιείται για να αντιταχθεί στην περαιτέρω λιτότητα. Προσωπικά είμαι σκεπτικός ως προς αυτό. 

Σύμφωνα με την ιστορική καταγραφή, όταν αριστερές κυβερνήσεις συνθηκολογούν με το κεφάλαιο, η αριστερή τους πτέρυγα δεν εξεγείρεται. Έτσι συνέβη και (στην Αγγλία) με τον Τόνι Μπεν, όταν ο Εργατικός πρωθυπουργός Χάρολντ Ουίλσον,  τον υποβίβασε και επέβαλε έλεγχο στους μισθούς το καλοκαίρι του 1975. Ο Ζαν Πιέρ Σεβενμάν παραιτήθηκε, όταν ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν προσχώρησε το 1983 στο νεοφιλελευθερισμό, αλλά μετά από μικρό χρονικό διάστημα μπήκε εκ νέου στην κυβέρνηση. 

Φυσικά δεν υπάρχει καμία ανάγκη να επαναληφθεί η ιστορία, αλλά υπήρξε ακόμα μια πολύ αποκαλυπτική ένδειξη την προηγούμενη εβδομάδα. Ο Τσίπρας, φωτογραφήθηκε στη Λευκωσία της Κύπρου, σφίγγοντας τα χέρια του Αιγύπτιου προέδρου Αμπντέλ Φαταχ ελ- Σίσι, σε μια τριμερή συνάντηση που περιλάμβανε και τον Ελληνοκύπριο πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη. 

 

Σύμφωνα με το Middle East Eye: «σε κοινή διακήρυξη, είπαν, ότι η “μάστιγα της διεθνούς τρομοκρατίας”, τώρα απειλεί την Ευρώπη, τον Κόλπο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, την περιοχή Σαχέλ αλλά και την υποσαχάρια Αφρική…Οι τρεις συμφώνησαν ότι από κοινού θα δώσουν τη μάχη ενάντια στην τρομοκρατία και το βίαιο εξτρεμισμό, υπέρ της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσσόγειο, μιας περιοχής σχεδόν περικυκλωμένης από συγκρούσεις. Έχουμε αναθαρρήσει από τις πρόσφατες νίκες των Ιρακινών δυνάμεων που υποστηριζόμενες από την αντι-ISIL συμμαχία κέρδισαν έδαφος στο Ιράκ». 

 

Αυτό είναι πραγματικά αξιοσημείωτο. Όταν μετά την επίθεση στους δίδυμους πύργους η Δύση εξαπέλυε τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», ένα πανευρωπαϊκό κίνημα ήταν αντίθετο σε αυτά τα σχέδια. Τότε, το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, ήταν μια από τις βασικές συνιστώσες του κινήματος αυτού. Το εγχείρημα αυτό συχνά υμνείται ως ένα από τα εργαστήρια της ενότητας της αριστεράς, από όπου ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ προέκυψε. 

 

Η αιγυπτιακή επανάσταση της 25ης Φλεβάρη του 2011 ήταν έμπνευση για πολύ κόσμο, ώστε να μιμηθεί την κατάληψη της πλατείας Ταχρίρ του Καΐρου. Ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα ήταν η κατάληψη της πλατείας Συντάγματος αλλά και άλλων πλατειών σε πόλεις όλης της Ελλάδας, το καλοκαίρι του 2011. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν μέσα σε αυτό το κίνημα μέχρι τα μπούνια.

Έτσι είναι σοκαριστικό να βλέπει κάποιος τον Τσίπρα, να σφίγγει το χέρι του χασάπη Σίσι, αρχιτέκτονα της αιγυπτιακής αντεπανάστασης και να προσφέρει τη στήριξη της κυβέρνησης του στην τελευταία φάση του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας»¨.

 

 

Η τριμερής συνάντηση, αντανακλά τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα κράτη της ανατολικής Μεσογείου για την πρόσβαση στα θαλάσσια ενεργειακά αποθέματα. Η πρόσβαση της Τουρκίας στα αποθέματα ανοιχτά της Κύπρου έχει αποκοπεί μέσω της σύμπραξης της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ. Το ανεξάρτητο Βαλκανικό Πρακτορείο Ειδήσεων αναμεταδίδει ένα απόσπασμα του εκπρόσωπου τύπου της κυπριακής κυβέρνησης: «μια νέα τριμερής συνάντηση μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ είναι στη φάση της προετοιμασίας».

 

Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι η συνεργασία του Τσίπρα με τους Ανεξάρτητους Έλληνες δεν έγινε για την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Και οι δύο θέλουν να προωθήσουν να συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού στην ανατολική Μεσόγειο.

 

Ίσως θα έπρεπε να δούμε τη συνάντηση αυτή ως τμήμα της διαπραγμάτευσης του Τσίπρα με την ΕΕ. Τους στέλνει σήμα ότι μπορούν να βασιστούν πάνω του για να υπερασπιστούν την υπάρχουσα ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων. Το σπάσιμο της λιτότητας απαιτεί ρήξη με την ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων και όχι ενίσχυση της.