Την 1η Νοέμβρη, στις 10πμ, στην ΕΣΗΕΑ, ο Συντονισμός Ενάντια στα Κλεισίματα και τις Διαθεσιμότητες οργανώνει τη 2η Πανελλαδική του Συνέλευση. 

 

Θα βρεθεί εκεί όλος ο κόσμος που έχει παλέψει το προηγούμενο διάστημα κι έδωσε τη μάχη ενάντια στα μνημόνια μέσα από τις γραμμές του Συντονισμού ή γύρω από τις πρωτοβουλίες που πήρε, προκειμένου να συζητήσει και να οργανώσει τη συνέχεια των αγώνων. 

 

Μιλάμε για τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, τις καθαρίστριες, τους σχολικούς φύλακες, τους διοικητικούς των ΑΕΙ, όλα αυτά τα κομμάτια των εργαζομένων που έκαναν μαύρη τη ζωή της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων κι έφτασαν μέχρι την ανατροπή της.

 

Αλλά δεν είναι μόνο αυτοί.

 

Είναι όλοι οι εργαζόμενοι που καλούνται να δώσουν τη μάχη ενάντια στο τρίτο Μνημόνιο. Οι επιθέσεις των μνημονίων αγγίζουν ολόκληρη την εργατική τάξη, είτε μιλάμε για τις ιδιωτικοποιήσεις (λιμάνια, ΔΕΗ, νερό, ΟΣΕ, αεροδρόμια κλπ), είτε μιλάμε για τις περικοπές στους μισθούς με το νέο μισθολόγιο στο δημόσιο, την υποχρηματοδότηση που έχει ρημάξει τα σχολεία και τα νοσοκομεία, το ασφαλιστικό.   

 

Χρειάζεται να γυρίσουμε πίσω στην έως τώρα δράση του Συντονισμού. Στην πραγματικότητα αποτέλεσε τη μοναδική συγκροτημένη πρωτοβουλία που προσπάθησε κυριολεκτικά να συντονίσει και να φέρει σε επικοινωνία και κοινή δράση όλους τους αγωνιζόμενους κλάδους, σε μια περίοδο που η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν έπαιρνε την πρωτοβουλία να ενώσει τις επί μέρους σκληρές μάχες.

 

Είναι μεγάλη παρακαταθήκη η δουλειά που έγινε το προηγούμενο διάστημα και θα συνεχιστεί γιατί η εικόνα που υπάρχει, είναι ότι η γραφειοκρατία στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ δεν είναι διατεθειμένη να δώσει αυτές τις μάχες. Ενδεικτική η απόφαση της ηγεσίας της ΑΔΕΔΥ για μετάθεση της απεργίας που είχε αποφασίσει. 

 

Παρά τη στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, υπάρχουν μάχες που είναι ξεκινημένες. Στο λιμάνι του Πειραιά υπάρχει απεργιακή κινητοποίηση στις 22/10 και αμέσως μετά σύσκεψη με φορείς και σωματεία της περιοχής για κλιμάκωση. Στα σχολεία είναι σε εξέλιξη η μάχη που δίνουν οι αναπληρωτές κι όχι μόνο. Στους δήμους η μάχη ενάντια στις περικοπές και την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης ή οι διεκδικήσεις που βάζει ο κόσμος από τα 5μηνα. Στα νοσοκομεία η διεκδίκηση για άμεσες προσλήψεις και χρηματοδότηση. 

 

Με αυτά τα δεδομένα ο Συντονισμός Ενάντια στα Κλεισίματα και τις Διαθεσιμότητες με την Πανελλαδική Συνέλευση της 1ης Νοέμβρη διεκδικεί δύο πράγματα: Αφενός να έρθουν σε επικοινωνία και συντονισμό όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια, παλιά και νέα, αφετέρου να βοηθήσουμε στην οργάνωση της βάσης μέσα σε κάθε εργατικό χώρο. Είναι κρισιμο να φτιαχτούν μέσα σε κάθε χώρο δουλειάς επιτροπές αγώνα κι απεργιακές επιτροπές, να δυναμώσουν τα σωματεία, να μπορέσει ο κόσμος μέσα στους εργασιακούς χώρους να πάρει πάνω του την οργάνωση των αγώνων. Για να βγουν οι αγώνες που χρειάζονται κόντρα στην αδράνεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, και να στηριχτούν αυτοί που είναι ήδη σε εξέλιξη.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να απαντήσουν στα νέα μνημόνια της κυβέρνησης. Σε αυτή την κατεύθυνση κινείται κι ο Συντονισμός Ενάντια στα Κλεισίματα και τις Διαθεσιμότητες. Την 1η Νοέμβρη, εργαζόμενοι από διαφορετικούς χώρους θα μαζευτούμε στην ΕΣΗΕΑ για να σχεδιάσουμε την απεργιακή απάντηση στα νέα μέτρα. Καλούμε τους εργαζόμενους από κάθε εργασιακό χώρο να μαζικοποιήσουν το Συντονισμό για να δώσουμε αυτή την απάντηση αποτελεσματικά.

Όλοι οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται ότι το τρίτο μνημόνιο είναι το πιο σκληρό, ανεξάρτητα από τις υποσχέσεις της κυβέρνησης ότι θα του δώσει «ανθρώπινο» πρόσωπο. 

 

Την επόμενη βδομάδα έρχονται στη Βουλή οι πρώτοι νόμοι και η συζήτηση στους εργατικούς χώρους για το πώς μπορούμε να τους σταματήσουμε, έχει ήδη ξεκινήσει. Σε καμία περίπτωση η ψήφος ενός κόσμου στο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ψήφος νομιμοποίησης και εφαρμογής των μνημονίων. Έχουμε να δουλέψουμε μαζί με όλο αυτό τον κόσμο ενιαιομετωπικά. Η Πανελλαδική Συνέλευση Αντίστασης του Συντονισμού Ενάντια στα Κλεισίματα και τις Διαθεσιμότητες θα είναι ένας σημαντικός σταθμός για το συντονισμό των δράσεων σε πανελλαδικό επίπεδο. Ούτως ή άλλως οι μάχες ανοίγουν παντού. 

 

Μπορεί στην Αθήνα να δίνεται ο τόνος με τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού κλπ, αλλά και στα Χανιά έχουμε να παλέψουμε ενάντια στο ξεπούλημα του αεροδρομίου, τα κλεισίματα και τις απολύσεις όπως στα Σ/Μ Μαρινόπουλος, τις μάχες για τις συμβάσεις, για τα κενά στα σχολεία που χρειάζονται χιλιάδες προσλήψεις για τα καλυφθούν. Γι’αυτό, όχι μόνο θα συμμετέχουμε στην πανελλαδική συνέλευση του Συντονισμού αλλά ανάλογη πρωτοβουλία θα πάρουμε και στα Χανιά. 

 

Η κοινωνία είναι ένα καζάνι που βράζει. Με τις κατάλληλες πρωτοβουλίες μπορούμε να βγάλουμε αγώνες τόσο στο δημόσιο τομέα – και να αναγκάσουμε την ΑΔΕΔΥ να μην τα μασάει όπως τώρα με την αναβολή της απεργίας – αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, να μπουν μπροστά τα πρωτοβάθμια σωματεία και να δώσουμε απάντηση με απεργίες και κινητοποιήσεις.

Κάθε μέρα ανακαλύπτουμε και νέες πτυχές του τρίτου μνημονίου. Χτες μάθαμε ότι ενδέχεται οι δημόσιοι υπάλληλοι να πληρώνονται με capital control, να υπάρχει δηλαδή όριο στο ποσό του μισθού τους που θα παίρνουν. 

 

Υπάρχει πολύ μεγάλη ανάγκη αυτή τη στιγμή εργαζόμενοι από διαφορετικούς χώρους να κάτσουν και να συζητήσουν για το πώς θα οργανώσουν τις μάχες που έχουν να δώσουν. Η ανάγκη αυτή γίνεται ακόμα μεγαλύτερη με την πολύ κατώτερη των περιστάσεων, στάση που κρατούν τα συνδικάτα, όπως η ΑΔΕΔΥ που με την απόφασή της για απεργία στα μέσα Νοέμβρη, κι όχι τώρα όπως είχε αποφασίσει αρχικά, κρέμασε τον κόσμο που ήθελε να παλέψει ενάντια στα νέα μέτρα αμέσως μετά τις εκλογές. 

 

Οι επιθέσεις όμως δεν ξεκινάνε τον Νοέμβρη δυστυχώς αλλά από αυτή τη βδομάδα με την ψήφιση των νέων μέτρων. Η αντίσταση δεν μπορεί να περιμένει. Και δεν είναι μόνο οι επιθέσεις στο δημόσιο τομέα. Έχουμε σε εξέλιξη τις μάχες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις που πρέπει να τις δώσουμε μαζί όλοι οι εργαζόμενοι. Έχουμε να οργανώσουμε την καμπάνια για τους πρόσφυγες.

 

Οι πρόσφυγες είναι καλοδεχούμενοι, είμαστε κομμάτι της ίδιας τάξης και τα εργατικά σωματεία πρέπει να μπουν μπροστά τόσο στην κόντρα με τα μνημόνια, όσο και με το ρατσισμό και την Ευρώπη Φρούριο. Η Πανελλαδική Συνέλευση του Συντονισμού είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για την οργάνωση αυτών των μαχών και πρέπει όλοι κι όλες να δώσουμε το παρών.

Σε μια περίοδο που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ προσπαθεί να εφαρμόσει ένα τρίτο μνημόνιο, που θέλει να φέρει το εργατικό κίνημα πολλά χρόνια πίσω. 

 

Σε μια περίοδο που συνεχίζεται η δίκη της Χ.Α κι αποκαλυπτικά στοιχεία για την εγκληματική δράση της ναζιστικής συμμορίας βγαίνουν συνεχώς στην επιφάνεια. Σε μια περίοδο που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ξεριζώνονται από τις χώρες τους από τον πόλεμο και την πείνα και θαλασσοδέρνονται αναζητώντας  ένα καλύτερο μέλλον, καλούμε όλους τους εργάτες και τις εργάτριες  να συντονιστούμε για να μπορέσουμε να παλέψουμε όλα αυτά. 

 

Να βάλουμε κάτω τις απόψεις μας και να συζητήσουμε τις εμπειρίες από τους χώρους δουλειάς μας. Οι εμπειρίες είναι πλούσιες από τις μάχες που προηγήθηκαν. Έχουμε την εμπειρία από τους συναδέλφους στην ΕΡΤ, τις καθαρίστριες, τους διαθέσιμους που είχαν επιτυχία στον αγώνα τους. Την εμπειρία από σωματεία που είναι μέσα στον αντιφασιστικό αγώνα κι έχουν παίξει ρόλο στη δίκη των ναζί ή αντίστοιχα που έχουν πάρει πρωτοβουλίες για αλληλεγγύη στους πρόσφυγες. Στη συνέλευση του Συντονισμού την 1η Νοέμβρη θα συζητήσουμε αυτές τις εμπειρίες και θα πάρουμε τις απαραίτητες αποφάσεις για να συνεχίσουμε τη μάχη.

Ακόμα και πριν την ψήφιση των νέων μέτρων ήδη ξέρουμε ποιες θα είναι οι επιθέσεις. Από το κόψιμο των Βαρέων κι Ανθυγιεινών, μέχρι τη συνεχή προσπάθεια ιδιωτικοποιήσεων στους ΟΤΑ. 

 

Προσπαθούν με τη συνέχιση των μνημονίων, την υποχρηματοδότηση, την έλλειψη προσωπικού, να τα δώσουν όλα σε ιδιώτες. Είναι σαφές ότι πρέπει να τους κοντράρουμε και να αντισταθούμε. Κι επειδή βλέπουμε και μια δυστοκία από τη μεριά των συνδικαλιστικών ηγεσιών, ο μόνος δρόμος είναι να το οργανώσουμε από τα κάτω σε κάθε δήμο, με συνελεύσεις, με επιτροπές αγώνα, για να ξεκινήσουμε την απεργιακή μάχη ενάντια στα μέτρα. Ο κόσμος στους ΟΤΑ δεν αντέχει νέα μέτρα. Χρειάζεται συντονισμός κι αυτό βάζουμε μπροστά να κάνουμε στη Θεσσαλονίκη και πανελλαδικά. Γι αυτό την 1η Νοέμβρη πρέπει να είμαστε όλοι στην Πανελλαδική Συνέλευση Αντίστασης.      

Παρά το γεγονός ότι ήδη από αυτή την εβδομάδα μπαίνει στη βουλή το πρώτο πακέτο με τα προαπαιτούμενα μέτρα και ένα δεύτερο πακέτο προορίζεται για τις αρχές Νοέμβρη, η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ αποφάσισε να αλλάξει την απόφαση του Γενικού Συμβουλίου που μίλαγε για απεργία τον Οκτώβρη, αμέσως μετά τις εκλογές, και να τη μεταθέσει για τα μέσα του Νοέμβρη.

 

Όπως ενημερώνουν οι εκπρόσωποι των Παρεμβάσεων στην ΕΕ της ΑΔΕΔΥ, Π.Βαϊνάς και Ν.Αδαμόπουλος, η απόφαση αυτή ήρθε με τη συμφωνία ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ, ΜΕΤΑ και ΠΑΜΕ. Οι εκπρόσωποι των Παρεμβάσεων και της Δημοσιοϋπαλληλικής Ανατροπής πρότειναν άμεση απεργιακή κινητοποίηση στις 22 Οκτώβρη ή και νωρίτερα και Γενικό Συμβούλιο αμέσως μετά για κλιμάκωση. 

 

«Η πρόταση των Παρεμβάσεων δεν εμπεριείχε μόνο το απεργιακό βήμα, που θα πρέπει να έχει πανεργατικά χαρακτηριστικά, αλλά και μια σειρά άλλων δράσεων επιθετικού χαρακτήρα και συλλαλητήρια για να μην περάσουν τα μέτρα και να υπάρξει αγωνιστική ανάταση για την αντεπίθεση των εργαζόμενων. Η πλειοψηφία δυστυχώς προτίμησε να ευθυγραμμιστεί με την πρόταση του ΠΑΜΕ για απεργία το Νοέμβρη, ακολουθώντας την πεπατημένη λογική που θα θυμίζει τις παλιότερες εθιμοτυπικές του Νοέμβρη για τον προϋπολογισμό και «καλά Χριστούγεννα». Για να χρυσώσει το χάπι αποφάσισε συλλαλητήριο στις 22/10 (είχε ήδη ανακοινώσει και το ΠΑΜΕ) και στήριξη των κινητοποιήσεων για την εκπαίδευση την Τετάρτη 14/10» λένε σε ανακοίνωσή τους.

 

Ο ορισμός της ημερομηνίας για την απεργία θα ληφθεί στη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου στις 19/10, με πιθανότερη τις 12 Νοέμβρη.

 

Η απόφαση αυτή της Εκτελεστικής, ξεσήκωσε αντιδράσεις στη σύσκεψη που πραγματοποίησε την Πέμπτη 8/10 η ΑΔΕΔΥ με Ομοσπονδίες και πρωτοβάθμια σωματεία.

 

«Οι διαφωνίες που υπάρχουν δεν έχουν να κάνουν απλά με την ημερομηνία αλλά με την ουσία» τόνισε στην τοποθέτησή του ο Κώστας Πίττας, γραμματέας της ομοσπονδίας εργαζομένων στο τ.ΥΠΑΝ. 

 

«Ουσιαστικά υπάρχουν δύο ειδών επιχειρήματα για την μετάθεση της απεργίας για αργότερα. Το πρώτο είναι το παλιό «ο κόσμος δεν τραβάει» με τη νέα φρασεολογία, «υπάρχει αμηχανία στον κόσμο». Το δεύτερο ότι αν πάμε την απεργία για πιο μετά θα την οργανώσουμε καλύτερα. 

 

Η εικόνα που έρχεται από διάφορους συναδέλφους εδώ, είναι ότι ήδη έχουν ξεκινήσει κινητοποιήσεις για τα σχολεία, για τα νοσοκομεία κλπ. Μην τρελαθούμε λοιπόν. Από τη μια να αναγνωρίζουμε ότι οι συνάδελφοι κινητοποιούνται και ότι είναι πρόβλημα οι κινητοποιήσεις αυτές να είναι αποσπασματικές και ασυντόνιστες κι από την άλλη να λέμε ότι «υπάρχει αμηχανία στον κόσμο». 

 

 

Το ερώτημα είναι υπάρχει ανάγκη για μια κεντρική κινητοποίηση; Πρέπει να βγουν μπροστά οι ομοσπονδίες και να συνδέσουν όλες τις αποσπασματικές κινητοποιήσεις σε μια μεγάλη πανεργατική απεργία άμεσα; Η απάντηση είναι ναι. Άρα μην τα ρίχνουμε στον κόσμο επειδή η συνδικαλιστική ηγεσία διστάζει να πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία. Είναι αντιδιαλεκτικό να λέμε ότι ο κόσμος του 62% ΟΧΙ, που έδωσε τη μάχη έχοντας απέναντί του όλο το αστικό στρατόπεδο, ξαφνικά το γύρισε και τώρα κάθεται και κοιμάται.

 

Σε σχέση με το δεύτερο επιχείρημα της αναβολής, «για να την οργανώσουμε καλύτερα». Ακόμα κι αν δεχόμασταν η απεργία να μην γίνει τώρα, να πάει παρακάτω, αλλά θα οργανωθεί έτσι ώστε να γίνει ένα τεράστιο γεγονός και σκαλοπάτι για να προχωρήσουμε ακόμα πιο δυναμικά, με απεργίες διαρκείας κλπ. Η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ μας δίνει μέχρι τώρα τα δεδομένα ότι θα κάνει κάτι τέτοιο;»

 

«Μουδιασμένοι μπορεί να είστε μερικοί. Οι εργαζόμενοι δεν είναι μουδιασμένοι. Είναι οργισμένοι γιατί έχουν να αντιμετωπίσουν σημαντικά προβλήματα μπροστά τους» είπε από το βήμα ο Χρίστος Αργύρης, γιατρός στο Γεννηματάς. «Στα νοσοκομεία είμαστε πλέον ελάχιστοι για να βγάλουμε τη δουλειά. Είναι εύκολο να χρησιμοποιείς την καραμέλα ότι η Παιδεία ή η Υγεία είναι υπόθεση του λαού. Είναι υπόθεση των συνδικάτων να τα παλέψουν κι όχι αφηρημένα του λαού. Τι κάνουμε είναι το θέμα. Από τον Αύγουστο ξέρουμε για τα μέτρα και το τρίτο μνημόνιο που θα πέρναγε ο Τσίπρας αμέσως μετά τις εκλογές. Και μεταθέτουμε την απεργία για τον Νοέμβρη; Γιατί; Στο Γεννηματάς έχουμε συνέλευση και θα πάμε για κινητοποιήσεις. Αλλά χρειαζόμαστε συνολικές απεργιακές κινητοποιήσεις, συντονισμό προφανώς αλλά και γενίκευση του αγώνα σε όλο το δημόσιο. Ποιος έχει το πρόβλημα, ο κόσμος ή οι συνδικαλιστικές ηγεσίες; Ο κόσμος έκανε 32 γενικές απεργίες, έριξε κυβερνήσεις, έδωσε τη μάχη του δημοψηφίσματος. Οι ηγεσίες μεταθέτουν την απεργία τη στιγμή που ο Τσίπρας τώρα πάει να περάσει τα μέτρα. Κάνουμε έκκληση να επισπευστεί η οργάνωση των κινητοποιήσεων, της 24ωρης απεργίας που έχει αποφασίσει το γενικό συμβούλιο και να πάμε και σε στάσεις εργασίας προετοιμαστικές για την απεργία». 

 

«Η Ομοσπονδία Διοικητικού Προσωπικού των πανεπιστημίων έχει τη Δευτέρα 24ωρη απεργία γιατί δικάζονται συνάδελφοι για την ηρωική προπέρσινη απεργία. Καλούμε την ΑΔΕΔΥ να κάνει το ελάχιστο, να καλέσει μια στάση εργασίας για να μπορούν να συμμετέχουν ως συμπαραστάτες όσοι συνάδελφοι και συναδέλφισσες το επιθυμούν» είπε η Ειρήνη Δαφέρμου, εργαζόμενη στο Πάντειο πανεπιστήμιο. Όπως ακούστηκε εκείνη τη στιγμή στη σύσκεψη, υπήρξε τέτοια πρόταση από τη μεριά των Παρεμβάσεων στην Εκτελεστική Επιτροπή, η οποία όμως καταψηφίστηκε από όλες τις υπόλοιπες παρατάξεις, ξεσηκώνοντας νέες αντιδράσεις. 

 

«Πιστεύουμε ότι πρέπει να είναι πανεργατική η απάντηση στα μέτρα. Είναι παράτυπη η αναβολή της απεργίας» τόνισε η Ντίνα Γκαρανέ εκπροσωπώντας της Γ’ ΕΛΜΕ Άθηνας. «Αν δεν οριστεί σήμερα η απεργία θα σημαίνει ότι υπάρχει σκοπιμότητα να μην πάμε σε απεργιακό αγώνα. Εμείς είμαστε πάντα με τη λογική της απεργίας που δεν είναι τουφεκιά στον αέρα, της απεργίας με συνέχεια, διάρκεια και κλιμάκωση κι αυτή η απεργια πρέπει να γίνει το συντομότερο. Ήδη έχει αργήσει. Τα μέτρα τώρα κατεβαίνουν».