Αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα

Εδώ και εφτά μήνες μαζί με εκατομμύρια άλλους ανθρώπους γινόμαστε μάρτυρες μιας από τις μεγαλύτερες τραγωδίες. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι προσπαθούν να περάσουν από το Αιγαίο αναζητώντας ένα μέρος όπου θα μπορέσουν, με μία σχετική ασφάλεια για τον εαυτό τους και για τα παιδιά τους, να ζήσουν. Διωγμένοι κυνηγημένοι από κει που βρισκόταν μέχρι τώρα. Και ταυτόχρονα διαπιστώνουμε ότι ορισμένοι μέσα σε αυτή την ατυχία έχουν την τύχη να μπορούν να φτάνουν μέχρι τα σύνορα αυτής της χώρας και να μπορούν να προχωρούν προς άλλες χώρες. Είναι οι τυχεροί αυτοί οι οποίοι παγωμένοι, βρεγμένοι, πεινασμένοι καταφέρνουν να φτάσουν μέχρι την Ειδομένη. Γιατί κάποιοι από αυτούς δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν μέχρι την Ειδομένη. Γιατί περίπου 1000 άτομα βρήκαν το θάνατο στο Αιγαίο και από αυτά περισσότερα από 500 ήταν μικρά παιδιά και βρέφη. 

 

Είδαμε χτες 17 βρέφη και μικρά παιδιά να χάνονται κοντά στη Σάμο. Όταν το άκουσα είπα ότι προφανώς θα είναι και 17 οι γυναίκες που χάθηκαν. Γιατί τα μικρά παιδιά και τα βρέφη πεθαίνουν γιατί παγώνουν μέσα στα παγωμένα νερά. Ο δικός τους οργανισμός δεν αντέχει ώρες όπως αντέχουν πιθανά οι μεγάλοι μέχρι που να φτάσουν οι ναυαγοσώστες για να τους σώσουν. Στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν έχει υπάρξει ούτε μία περίπτωση μία μητέρα να κρατήσει το μωρό της στην αγκαλιά της, να διαπιστώσει ότι δεν πνίγηκε αλλά το ένιωσε παγωμένο πια να έχει πεθάνει και να πει το αφήνω εδώ στη θάλασσα και γω κοιτάζω να σωθώ. Γι αυτό τα 17 μωρά και παιδιά που πάγωσαν στα νερά και έτσι πέθαναν, τα ακολούθησαν και οι μητέρες τους. 

 

Αυτή την τραγωδία ζούμε εδώ και εφτά μήνες στο Αιγαίο. Και σε αυτή την τραγωδία είναι πολλές δεκάδες χιλιάδες οι έλληνες και οι ελληνίδες αλλά και άλλοι ξένοι αλληλέγγυοι οι οποίοι είπαν “αυτό δεν το αντέχουμε”. “Εμείς θέλουμε οπωσδήποτε οι άνθρωποι να μπορούν να σωθούν, να μπορούν να προχωρήσουν”. Βιώσαμε την τραγωδία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που ψάχνουν να βρουν ένα μέρος όπου θα νιώσουν ασφάλεια και ταυτόχρονα ζήσαμε ένα πρωτόγνωρο κίνημα συμπαράστασης πολλών δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων. 

 

Έχοντας ζήσει πολλές δεκαετίες κινημάτων στην Ελλάδα ποτέ δεν έχει υπάρξει ένα τέτοιο κίνημα εντελώς αυθόρμητο. Κατάφερε αυτό το αυθόρμητο κίνημα να θρέψει, να ντύσει και να στεγάσει 810.000 ανθρώπους οι οποίοι ήταν κυνηγημένοι, διωγμένοι, εγκαταλελειμμένοι μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον σε ότι αφορά το κράτος. Ένα πρωτόγνωρο κίνημα που είπε “εμείς δεν ανεχόμαστε, δεν αντέχουμε ότι οι άνθρωποι οι οποίοι ξεριζώνονται από τις πατρίδες τους δεν θα έχουν καμία άλλη δυνατότητα παρά μονάχα να διακινδυνεύουν τη ζωή τους μέσα στο Αιγαίο και να πνίγονται. Εμείς δε δεχόμαστε να πνίγονται μικρά παιδιά και να τα ακολουθούν οι μητέρες τους”. Και γι' αυτόν τον λόγο ήταν πάρα πολλές χιλιάδες οι άνθρωποι οι οποίοι συμπαραστάθηκαν. Καμιά φορά ακόμη και εμείς λέγαμε μα πως είναι δυνατόν, πώς το καταφέρνουν στη Λέσβο και στα άλλα νησιά να αντιμετωπίσουν τέτοιες φοβερές καταστάσεις οι εθελοντές. 

 

Στην Ειδομένη οι ΜΚΟ με πολλές επιδοτήσεις δεν μπορούσαν να δώσουν ούτε ένα σάντουιτς, εκεί που η χώρα μας έλεγε αφήστε τους να πεινάσουν, δεν τους καλέσαμε, συνεπώς δε χρειάζεται να τους ταΐσουμε. Και όμως οι άνθρωποι μπορούσαν να τραφούν. Φέρνω ένα παράδειγμα. Τα Γιαννιτσά είναι μια μικρή πόλη και έχει γύρω γύρω κάποια χωριά και μία περιοχή που δεν είναι καθόλου “προοδευτική”, το Κιλκίς βγάζει βουλευτή της Χρυσής Αυγής. Κάθε Παρασκευή στις 8 η ώρα το βράδυ είχε βάρδια στην Ειδομένη η Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Γιαννιτσών. 

 

Ρώτησα πώς καταφέρνετε και φέρνετε πάνω από 3.000 μερίδες φαγητό; Με κοίταξαν και μου είπαν αστειεύεσαι. Μαγειρεύουν πολλές οικογένειες την Παρασκευή που ξέρουν ότι εμείς έχουμε βάρδια, λένε ότι εκεί που θα κάνουμε έξι μερίδες φαγητό για την οικογένειά μας, κάνουμε 20 και τις πηγαίνουμε, γνωρίζοντας ότι θα πρέπει να τις πάμε κάποια στιγμή γύρω στις 3-4 η ώρα στο δικηγορικό γραφείο του Θέμη. Δύο ταψιά ο ένας, ένα ταψί ο άλλος, μία κατσαρόλα ο τρίτος, μία κατσαρόλα ο τέταρτος. Και αυτό γινόταν σε όλες τις υπόλοιπες περιοχές. 

 

Που πάει να πει ότι εκείνη τη μέρα την Παρασκευή σε περίπου 300 οικογένειες (όχι συγκεκριμένες πολλές φορές και διαφορετικές) λέγανε εκεί που το κράτος είναι εχθρικό, που λέει ακόμη και ας πνιγούν, εμείς θα είμαστε εκείνοι που θα πουν “αυτή η χώρα λέει καλώς ήρθατε και σας ευχόμαστε την καλύτερη διαδρομή και το καλύτερο μέλλον”. 

 

Ταυτόχρονα όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι ρωτούν: Πρέπει οπωσδήποτε να περνούν το Αιγαίο και να πνίγονται; Δεν υπάρχει άλλη λύση; Και η απάντηση είναι ότι οι πνιγμοί ήταν αποτέλεσμα μίας απάνθρωπης απόφασης που πήραν οι κυβερνήσεις αυτής της χώρας, σε συνεργασία και με τη γειτονική χώρα και με την διαμεσολάβηση της Frontex. Ενώ το δικαίωμα κάθε ανθρώπου είναι να φτάνει στα σύνορα μιας χώρας, πολύ περισσότερο όταν έχει νόμιμα χαρτιά, δηλαδή το διαβατήριο και να ζητήσει πολιτικό άσυλο ή προστασία για ένα χρονικό διάστημα, η Ελλάδα είναι η χώρα η οποία δεν επιτρέπει από το 2011 σε ούτε έναν Σύριο, ούτε έναν Αφγανό, ούτε έναν Ιρακινό, Σομαλό να φτάσει στα σύνορα με τα νόμιμα χαρτιά του και να πει “τη βίζα που χρειάζονται οι χώρες της Σένγκεν δεν την έχω”. Έχω όμως το διαβατήριό μου, έχω την ταυτότητά μου και έχω το δικαίωμα από τη σύμβαση της Γενεύης να σας πω ότι ζητώ από σας την προστασία που χρειάζομαι. Και παρόλο που όλοι λένε ναι αυτοί χρειάζονται προστασία, γιατί είναι πρόσφυγες, τη δυνατότητα να φτάσουν στα σύνορά μας δεν την έχουν, γιατί υπάρχει η συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία που λέει ότι δεν μπορούν να μπουν από τους Κήπους και τις Καστανιές. 

 

Και υπάρχει ταυτόχρονα αυτό που ονομάζουμε φράχτης του Έβρου. Οι θερμικές κάμερες που λειτουργούν από τη δική μας μεριά, σαρώνουν σε βάθος 2 χιλιομέτρων το έδαφος της Τουρκίας, για να διαπιστώσουν αν έρχονται άνθρωποι και να ειδοποιήσουν την Τουρκική αστυνομία να πάει να τους συλλάβει. Και αν τυχόν δεν το καταφέρει έχουν μετά και όλα τα υπόλοιπα που υπάρχουν, όπως τις τεχνητές μύτες που διαπιστώνουν ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που αναπνέει και άρα υπάρχει εξαγωγή διοξειδίου του άνθρακα. Και επειδή από την άλλη τη μεριά υπάρχουν όλες οι δυνατότητες να διαπιστώσουν αν κάποιος αναπνέει κάπου, αν τυχόν υπάρχει καρδιά που λειτουργεί, μπορεί να ειδοποιούν για να πηγαίνουν να τους συλλαμβάνουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι οδηγούνται στο Αιγαίο. Επειδή υπάρχει συμφωνία για μια κατάφορη παραβίαση της σύμβασης της Γενεύης, την οποία έχει υπογράψει η Ελλάδα. Αυτός είναι ο λόγος που λέμε να ανοίξουν τα σύνορα στον Έβρο. Γιατί αυτό ζητάει η διεθνής νομιμότητα, αυτά που υπογράψαμε. 

 

Για να μπορέσουν οι δικοί μας να στέλνουν τον κόσμο στο Αιγαίο, ελπίζοντας ότι οι άλλοι που θέλουν να έρθουν βλέποντας τους θανάτους θα φοβούνται και δεν θα έρχονται, η Ελλάδα ξόδεψε την προηγούμενη χρονιά 300 εκατομμύρια ευρώ. Τόσο στοίχισε η απόφαση ότι εμείς δεν θα επιτρέπουμε σε κανέναν να φτάνει στον Έβρο και εκεί με τα λεωφορεία μέσα σε τέσσερις ώρες στην Ειδομένη. Προτιμούσαμε να στέλνουμε τον κόσμο από τα νησιά, να τους αναγκάζουμε να μένουνε τουλάχιστον 15 μέρες στην Ελλάδα και για όλα αυτά τα πράγματα, για υπηρεσίες, για αστυνομίες κλπ όπως είπε το ΔΝΤ, η Ελλάδα ξόδεψε 300 εκατομμύρια ευρώ. 

 

Τι σημαίνει αυτό; Στον Έβρο έχουν αποσπαστεί 670 αστυνομικοί για να λειτουργούν όλες αυτές τις κάμερες και όλο τον εξοπλισμό. Οι 670 αστυνομικοί πέρα από το μισθό τους παίρνουν επιπλέον 29 ευρώ την ημέρα ως εκτός έδρας και 35 ευρώ για να μπορούν να μένουν στα ξενοδοχεία και να τρώνε. Δηλαδή 64 ευρώ την ημέρα. Επί 670 αστυνομικούς σημαίνει 48.000 ευρώ την ημέρα, που σημαίνει 3 έως 4 εκπαιδευτικοί για έναν ολόκληρο χρόνο. Αν πολλαπλασιάσετε επί 365 θα καταλάβετε για τι ποσά μιλάμε προκειμένου να παρεμποδίζουμε τους ανθρώπους να κάνουν χρήση του νόμιμου δικαιώματός τους, να μπορούν μέσα σε τέσσερις ώρες να φτάνουν στην Ειδομένη. Για να μπορούμε να τους οδηγούμε στο Αιγαίο και να πνίγονται ξοδεύουμε 300 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Και ο θάνατος ενός ανθρώπου στο Αιγαίο στοιχίζει 420.000 ευρώ. 

 

Θα ήταν πολύ περισσότεροι οι νεκροί αν στα νησιά δεν υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που φροντίζουν ώστε να μην θανατώνονται τόσοι. Υπάρχουν όλοι αυτοί για τους οποίους μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι. Θα ήταν χιλιάδες οι νεκροί αν τυχόν δεν υπήρχαν οι εθελοντές οι οποίοι βγαίνουν έξω και τους σώζουν. Και φαίνεται ότι αυτοί οι εθελοντές είτε στη Λέσβο είτε στη Χίο είτε στην Ειδομένη αποτελούν τον μεγαλύτερο εχθρό αυτής της κυβέρνησης. Είπε ο κύριος Μουζάλας “αυτά συνέβαιναν στην αρχή που δεν ήμασταν προετοιμασμένοι και υπήρχε χάος αλλά τώρα επανακτούμε το κράτος”. Αυτό σημαίνει ότι εσείς δεν έχετε το δικαίωμα να συμπαραστέκεστε σε άλλους ανθρώπους. Και για αυτό το λόγο είπε ότι δεν επιτρέπεται ούτε να σώζετε ανθρώπους παρά μονάχα όταν εμείς θα σας δίνουμε την άδεια να σώζετε ανθρώπους. 

 

Τη μέρα που συνελήφθησαν οι διασώστες δεν υπήρχε ούτε ένας νεκρός. Γιατί οι διασώστες παρέβησαν αυτές τις εντολές που τους απαγόρευαν να σώσουν κόσμο. Γιατί είπαν ότι τα μωρά που ήταν στη βάρκα έπρεπε οπωσδήποτε να τα βγάλουμε και να μην τα αφήσουμε να παγώσουν. Και τον ανάπηρο που ήταν με το ένα πόδι μονάχα, είπαν αν τον αφήσουμε εκεί θα πεθάνει και τον πήρανε. Και μετά τους πήγανε στα κρατητήρια. 

 

Μία μέρα αργότερα όταν βγήκαν από τα κρατητήρια σε μία άλλη περιοχή είδαμε ξαφνικά εικόνες όπου ένα πλοίο έσωζε ανθρώπους, είδαμε λιμενοφύλακες να πιάνουν αυτόν που ονόμαζαν δουλέμπορο. Ήταν πράγματι όμως ένα ιδιαίτερο πλοίο. Ήταν το πλοίο Φένικς. Πριν από ενάμιση χρόνο είχαν πει οι οργανώσεις οι οποίες ασχολούνται με τη διάσωση ανθρώπων, ότι είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε να υπάρχουν εθελοντές μαζί με στρατιωτικό προσωπικό. Όλο το προσωπικό του αποτελείται μόνο από στρατιωτικούς της Μάλτας και μέλη των μυστικών υπηρεσιών που όλα τα προηγούμενα χρόνια συμμετείχαν σε όλες τις αποστολές που υπήρχαν στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και γι' αυτό το λόγο είπαν ότι είναι ύποπτο αυτό που δήθεν έκανε ένας εκατομμυριούχος. 

 

Το πλοίο αυτό έχει ντρόουνς και τα ντρόουνς έχουν το δικαίωμα να πετούν και πάνω από τη Λιβύη. Ποιοι άλλοι έχουν αυτό το δικαίωμα; Πιστοποιημένοι ήταν αυτοί; Κοίταξα μέσα στον κατάλογο που έχει το δικό μας υπουργείο και δεν ήταν πιστοποιημένο αλλά οι δικοί μας λιμενικοί ήταν πάνω σε αυτό το πλοίο. Δε με στεναχωρεί. Οποιοσδήποτε σώζει και έναν μονάχα άνθρωπο θα έλεγα χαλάλι όλα τα υπόλοιπα. Το ερώτημά μου είναι που ήταν χτες αυτό το πιστοποιημένο για τον κ. Μουζάλα πλοίο όταν πνίγονταν οι άνθρωποι; Έψαξα να το βρω. Πουθενά δε βρίσκεται. Βρέθηκε μία μέρα με τηλεοπτικό συνεργείο της πιο διάσημης δημοσιογράφου του SKY, που ήταν προσαρτημένη στις αμερικάνικες στρατιωτικές δυνάμεις στην περίπτωση του Ιράκ. Χθες όμως δεν ήταν. Και επειδή απαγόρευσαν τους αλληλέγγυους, γι' αυτό είχαμε όχι 44 νεκρούς όπως νομίζουμε, γιατί ακόμη δεν βγήκαν οι γυναίκες και τα μικρά παιδιά από το αμπάρι του ιστιοπλοϊκού. Θα είναι 70 οι νεκροί. 

 

 Να γνωρίζουν ότι είναι δολοφόνοι. Η αλληλεγγύη, η συμπαράσταση με τον άνθρωπο που υποφέρει είναι κάτι το οποίο δεν πιστοποιείται από πιο μπροστά. Και εδώ σήμερα είμαστε εκπρόσωποι των δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων αυτής της χώρας και των άλλων χωρών για τους οποίους είμαστε υπερήφανοι, που λένε δεν πιστοποιούμαστε είμαστε εκείνοι οι οποίοι θα βρίσκονται πάντα στο πλευρό των ανθρώπων που υποφέρουν και κανένας δεν πρόκειται να μας σταματήσει και γι’αυτόν τον λόγο θα αγωνιστούμε να μπορούν να κάνουν χρήση του δικαιώματός τους να περνούν από αυτά τα σύνορα. 

 

Απέναντι ακριβώς από το Δημοτικό θέατρο της Αλεξανδρούπολης όπου βρισκόμαστε απόψε είναι το νηπιαγωγείο που πήγαινα όταν ήμουν μικρός. Δίπλα από το νηπιαγωγείο ήταν φυλακές. Κάποια στιγμή στη φυλακή ήταν ο πατέρας μου. Όταν εγώ ήμουν στην κούνια και τραγουδούσα εκείνος που με άκουγε έλεγε “ζει ακόμη”. Σε αυτήν την περιοχή περάσαμε πολλές τέτοιες στιγμές, όπου για κάθε μητέρα ήταν το μεγαλύτερο όνειρό της το παιδάκι της να μπορέσει να ζήσει. Αυτό ζούμε και σήμερα και γι' αυτό θα φροντίσουμε ώστε να έχουν την απόλυτη βεβαιότητα οι πρόσφυγες και οι μετανάστες και οι μετανάστριες ότι τα παιδάκια τους θα ζήσουν και θα ζήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Γι’ αυτό είμαστε σήμερα εδώ. 

 

 

---

 

...αλλά ο Μουζάλας δεν απάντησε...