Αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα

Ήρθαμε σήμερα από τη Λέσβο γιατί θεωρούμε ότι αυτό που συμβαίνει εδώ σήμερα είναι το αυτονόητο για εμάς και είναι το μοναδικό στο οποίο ελπίζουμε. Εμείς δεν είμαστε περήφανοι για αυτό που συμβαίνει στη Λέσβο, είμαστε απεγνωσμένοι. Και ιδανικά θα θέλαμε να παραμείνουμε εδώ μέχρι να πέσει ο φράχτης και να αλλάξει αυτό το καθεστώς που σκοτώνει. 

 

 Η αλληλεγγύη στη Λέσβο έτσι όπως εμείς συμμετείχαμε με το χωριό του ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ που ήταν μία δικτύωση τοπικών οργανώσεων και ανεξάρτητων πολιτών, ξεκίνησε το 2012, μετά το στήσιμο του φράχτη που λειτούργησε σαν εμπόδιο και έτσι το ρεύμα των προσφύγων άρχισε να έρχεται από τα νησιά. Ξεκινήσαμε στο τέλος Σεπτεμβρίου όπου ζητήσαμε να φτιαχτεί ένας ανοιχτός χώρος αλληλεγγύης αυτοδιαχειριζόμενος, στο ΠΙΚΠΑ που ήταν για χρόνια εγκαταλελειμμένες κατασκηνώσεις για παιδιά. Ξέραμε ότι είχαν φιλοξενηθεί ξανά εκεί στο παρελθόν οι πρώτοι πρόσφυγες γύρω στο 2001-02. Αργότερα φιλοξενήθηκαν εκεί οι ανήλικοι, όταν υπήρχε το κίνημα ενάντια στην Παγανή (αυτή την κόλαση που είχε δημιουργηθεί) και γνωρίζαμε ότι μπορούμε να μην έχουμε στρατόπεδα κράτησης, ότι μπορούνε οι πρόσφυγες να είναι κοντά και μέσα στην κοινωνία και σαν κοινωνία να δώσουμε τις λύσεις.

 

Εκεί το 2012 πρώτη φορά σαν δίκτυο αντιμετωπίσαμε μία μεγάλη τραγωδία με 21 πτώματα σε μία μέρα στην παραλία και ξέραμε ότι αυτό θα συνεχιστεί αν δεν αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο έρχονται οι άνθρωποι. Τότε αυτό που μπορέσαμε να κάνουμε είναι να συμμετέχουμε στην κηδεία, να δώσουμε όσο μπορούμε δημοσιότητα και αυτό συνεχίσαμε να κάνουμε μέχρι τώρα. 

 

 Τον Μάρτιο του 2013 συνάντησα μία πενταμελή οικογένεια με τρία παιδιά, μία έγκυο γυναίκα, έναν ανήλικο και δύο άντρες. Αυτοί όπως μάθαμε είχαν προσπαθήσει να περάσουν τον Έβρο. Φτάσανε με τα έγγραφά τους στα σύνορα, μιλούσαν άψογα ελληνικά και είχαν επικοινωνήσει με δικηγόρο στην Ξάνθη να έρθει να τους βοηθήσει. Παρόλα αυτά τους χτύπησαν, όπως μας είπαν και τους έσπρωξαν πίσω. Και αυτό που τους είπαν ήταν να βρείτε άλλο τρόπο να έρθετε. Ο άλλος τρόπος ήταν να πάρουν τη βάρκα και να χαθούνε όλοι. 

 

Μέχρι ένα σημείο φέτος προσπαθήσαμε όλο το καλοκαίρι να συμμετέχουμε σε κηδείες, να συμπαραστεκόμαστε σε θύματα, σε ανθρώπους που είχαν αγνοούμενους, που είχαν χάσει τα παιδιά τους, τις γυναίκες τους. Μέχρι τις 15 Οκτωβρίου η κατάσταση είχε ξεφύγει.

 

 Το νεκροτομείο ήταν γεμάτο και οι αρχές ανησυχούσαν γιατί τα πτώματα δεν χώραγαν πλέον και προσπαθούσαμε να βρούμε τη “λύση”: ένα ψυγείο κοντέινερ για να μπουν τα πτώματα. Μέχρι να αγοράσουμε το ψυγείο κοντέινερ και να το φέρουμε στο νοσοκομείο, είχαμε ένα πολύνεκρο ναυάγιο στις 28 Οκτωβρίου και εκεί πια η κατάσταση ξέφυγε. Φτάσαμε σε σημείο που είχαμε ανθρώπους που ήδη δεν είχαν θάψει τους νεκρούς τους, είχαμε μάνες που έζησαν τις τραγωδίες και προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπο να τις στηρίξουμε. Πολλοί από αυτούς ήταν στο ΠΙΚΠΑ οπότε όλη η τραγωδία ήταν εκεί, όπου οι εθελοντές προσπάθησαν να βοηθήσουν. Η κατάσταση μας είχε ξεπεράσει. Για παράδειγμα η νοσηλεύτρια που δουλεύει μαζί μας αναγκάστηκε μέσα σε μερικούς μήνες να κόψει το γάλα σε 8 γυναίκες οι οποίες είχαν χάσει τα μωρά τους, τα οποία τα θήλαζαν. 

 

 Η αλληλεγγύη είναι πάρα πολύ σημαντική και μόνο σε αυτήν πιστεύουμε. Και αυτό που συνέβη στη Λέσβο και ο λόγος που δεν είχαμε ακόμα περισσότερους νεκρούς ήταν γιατί υπήρξε μία κινητοποίηση και συμμετοχή ομάδων στις παραλίες που συμμετείχαν στη διάσωση. Φανταστείτε ότι είχαμε τόσους πολλούς νεκρούς ενώ ουσιαστικά είχαμε πρώτη φορά τέτοια κινητοποίηση σε διάσωση. Αυτό είναι που εμποδίζει τις προσπάθειες επαναπροώθησης και τις συμπεριφορές του λιμενικού, χωρίς να τις σταματάει. 

 

 Υπάρχει ομάδα από εμάς που κατεβαίνει κάθε μέρα στην παραλία στο αεροδρόμιο και προσπαθεί να βγάλει τους ανθρώπους που φτάνουν βρεγμένοι μέσα στις βάρκες. Όλο αυτό είναι παράλογο. Αν δεν βρεθεί ένας τρόπος όλοι αυτοί οι άνθρωποι να φτάσουν με έναν αξιοπρεπή τρόπο στην Ευρώπη, θα θρηνούμε συνέχεια θύματα. Φανταστείτε τόσες πολλές ομάδες, τόση πολλή κινητοποίηση, τόσο πολύ χρήμα που έχει κινηθεί αυτόν τον καιρό. Έχει στηθεί μία τεράστια επιχείρηση για να σώσει ζωές, να ντύσει, να ταΐσει, να στεγνώσει, να μαζέψει μωρά από τη θάλασσα, τα οποία μωρά μπορούν να πεθάνουν ανά πάσα στιγμή. Είναι παράλογο να καθόμαστε στην παραλία και να κοιτάμε από που μας έρχεται η βάρκα για να προλάβουμε να τη σώσουμε και να έχουμε τελευταία και τα φαινόμενα της ποινικοποίησης της αλληλεγγύης. Είχαμε το θέμα με τους Ισπανούς ναυαγοσώστες, όλοι τους πυροσβέστες και επαγγελματίες διασώστες οι οποίοι ήρθαν στην άδειά τους στη Λέσβο να βοηθήσουν και βρέθηκαν 60 ώρες στα κρατητήρια. 

 

 Έχουμε τη Frontex που αναρωτιόμαστε πώς θα μας βοηθήσει όταν επιχειρεί στα νησιά με άγνωστους στόχους και βλέψεις. Και έχουμε και το κράτος το οποίο θέλει να μας συμμαζέψει. Αυτό που ζήσαμε στα νησιά είναι να έρχονται οργανώσεις αλλά όμως τη δουλειά να την κάνουν αυτοοργανωμένες ομάδες, απλοί πολίτες. Από αυτούς σώθηκαν ζωές και έτσι δεν είχαμε πολύ περισσότερους θανάτους και γλιτώσαμε κάτι από την αξιοπρέπειά μας. 

 

Εδώ και μήνες μιλάνε όλοι για συντονισμό. Αυτή τη στιγμή έχουμε άπειρα μίτινγκ που γίνονται στη Μυτιλήνη. Οι ομάδες των διαφόρων οργανώσεων που είναι δεκάδες αυτή τη στιγμή, συζητάνε το πώς θα συντονιστούνε και πώς θα φτιάξουν ένα πλάνο για να δώσουνε λύσεις και τις λύσεις δεν μπορούνε να τις δώσουνε παρά το χρήμα που έχει πέσει. 

 

 Να ένα παράδειγμα συντονισμού. Πριν από 2-3 μέρες πέθαναν από το κρύο ένα παιδάκι 3 χρονών και μία γυναίκα σε δύο διαφορετικές βάρκες. Υπάρχει μία μονάδα εντατικής φροντίδας που έχει δημιουργηθεί στη Συκαμιά από εθελοντές γιατρούς και την οποία όμως διεκδίκησε να δρα μία οργάνωση που λέγεται WAHA. Αυτοί είχαν 24 ώρες το 24ωρο βάρδια εκεί. Όταν έγινε αυτό με το παιδάκι και τη γυναίκα για λόγους προφανώς μιντιακούς, έπεσε σύρμα ότι η βάρκα με τους διασωθέντες βγήκε στην τάδε παραλία και φύγανε όλες οι ιατρικές ομάδες και πήγαν εκεί. Αποτέλεσμα το κέντρο αυξημένης φροντίδας που θα έσωζε ζωές ήταν κλειστό εκείνη την ώρα και χρειάστηκε οι διασώστες να σπάσουν το τζάμι για να μπούνε μέσα για να προσπαθήσουν να σώσουν το παιδάκι και τη γυναίκα. Αυτός είναι ο συντονισμός και η απάντηση που προσπαθεί αυτή τη στιγμή να δώσει το κράτος, αγνοώντας αυτούς που δώσανε τη λύση.