Οικονομία και Πολιτική

Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σήμερα, για δεύτερη φορά, στην κυβέρνηση είναι αποτέλεσμα της βαθιάς ταξικής πόλωσης που επικρατεί στην Ελλάδα τα τελευταία έξι χρόνια και καταγράφηκε με το συντριπτικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015. Αυτή η ίδια ταξική πόλωση έχει αρχίσει τώρα να ταρακουνάει τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ δίνοντας δυνατούς προ-σεισμούς.

 

Με το ασφαλιστικό νομοσχέδιο υπό κατάθεση, η κυβέρνηση έχει ήδη αρχίσει να αναμετριέται με την αγανάκτηση, την οργή και το κύμα αντίστασης που ξεσηκώνει η εφαρμογή του 3ου μνημονίου. Καμιά από τις μεθοδεύσεις της για ένα ασφαλές πέρασμα από τον «κάβο» του ασφαλιστικού δεν έχει μέχρι στιγμής καταφέρει να αποδώσει.

 

Μπορεί η ημερομηνία κατάθεσής του να έχει αλλάξει πέντε φορές από τα τέλη Νοέμβρη (χωρίς καν ακόμα να έχει καταλήξει) ζητώντας χρόνο από τους «δανειστές». Αλλά οι συνεχείς αναβολές το μόνο που πέτυχαν ήταν να δώσουν τον απαραίτητο χρόνο που χρειάζεται για να ξεδιπλωθεί η δυναμική των αντιστάσεων – και ενώ οι δανειστές απαιτούν όλο και περισσότερα.

 

Επόμενο βήμα της κυβέρνησης ήταν να επιχειρήσει να χτίσει κλίμα συναίνεσης ανοίγοντας «διάλογο» για την «αναγκαία μεταρρύθμιση» του ασφαλιστικού, εγκαταλείποντας την μέθοδο των «κατεπειγόντων» νομοσχεδίων. Αλλά αποτέλεσμα ουδέν. Δεν χρειάζεται εξάλλου κανείς να διαβάσει λεπτομερώς τις διατάξεις του υπό συζήτηση ασφαλιστικού για να καταλάβει ότι πρόκειται για ακόμα μια επίθεση στις συντάξεις και στα δικαιώματα. Στο 2016 ακόμη και ένα παιδί γνωρίζει ότι οι λέξεις δανειστές, λιτότητα και «μεταρρύθμιση», είναι σαν την Αγία Τριάδα, αδιαίρετη και ομοούσια.

 

Ούτε η τελευταία απόπειρα της κυβέρνησης να παίξει το χαρτί του κοινωνικού αυτοματισμού που τόσο ξεδιάντροπα χρησιμοποίησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, δείχνει να αποδίδει. Είναι δύσκολο να πείσεις τους νέους δικηγόρους, τους μηχανικούς με το μπλοκάκι, τους φτωχούς αγρότες, τους άνεργους, το ένα τέταρτο των εργαζομένων που δουλεύουν «μαύρα», ότι το νέο ασφαλιστικό που θα έχει τη βούλα της τρόικας, έρχεται για να εξασφαλίσει συντάξεις στoυς φτωχούς και να τα βάλει με τους Κούγιες των Αθηνών και τους Βαγγελάτους των Μανωλάδων αυτού του τόπου. 

 

Μπορεί, οι χιλιάδες δικηγόροι, μηχανικοί και γιατροί να μοιάζουν εύκολος στόχος και να βαφτίζονται συλλήβδην «προνομιούχοι με γραβάτες» και οι αγρότες «πρωταθλητές της πρέφας», αλλά οι κινητοποιήσεις τους κάθε άλλο από απομονωμένες από την εργατική τάξη είναι. Οι ναυτεργάτες, οι εργαζόμενοι στα ΕΛΠΕ, τους δήμους, τις συγκοινωνίες, τον ΟΣΕ, τη ΔΕΗ και μια σειρά άλλους χώρους είναι ήδη στην πρώτη γραμμή όχι μόνο ενάντια σ το νέο ασφαλιστικό, αλλά ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, τις απολύσεις, την απληρωσιά.

 

Γι’ αυτό και οι υπουργοί αυτής της κυβέρνησης ήδη έχουν αρχίσει να νοιώθουν την αυξανόμενη πίεση από άκρη σε άκρη σε όλη την Ελλάδα. Στην Κομοτηνή την προηγούμενη βδομάδα επιστρατεύτηκαν τα ΜΑΤ για να «προστατεύσουν» τον υπουργό Γεωργίας Αποστόλου ενώ ο υπουργός του Ασφαλιστικού Κατρούγκαλος αποδοκιμάστηκε τη Δευτέρα 1η Φλεβάρη πηγαίνοντας σε εκδήλωση της Εθνικής Τράπεζας στην πλ. Κοτζιά.

 

Και βέβαια δεν είναι το ασφαλιστικό το μοναδικό πεδίο που οι υπουργοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, (έχοντας ανακρούσει πρύμναν σε όλες τις προεκλογικές δεσμεύσεις του), έρχονται αντιμέτωποι με την οργή του κόσμου. Έντονες ήταν οι αντιδράσεις στη Θεσσαλονίκη, σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ με ομιλητή τον υπουργό Μουζάλα -μόλις δύο μέρες μετά τη συμμετοχή της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ στην (εκτός γραμμής) πανελλαδική κινητοποίηση για να πέσει ο φράχτης στην Αλεξανδρούπολη. Χιλιάδες συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις για τη λογοκρισία στο Εθνικό Θέατρο την ίδια ώρα που ακόμα και από τις συχνότητες του «Κόκκινου» ο υπουργός Πολιτισμού χαρακτηριζόταν Πόντιος Μπαλτάς (κατά το Πόντιος Πιλάτος). Τρεις συνεχόμενες φορές έχουν οργανώσει κινητοποιήσεις στην παρωδία διάλογο για το νόμο Διαμαντοπούλου που φέρνει ξαναζεσταμένο ο υπουργός Παιδείας Φίλης.  

 

Η απόπειρα να χρεωθούν όλες αυτές οι κινητοποιήσεις σε συνομωσίες «εγκάθετων» της δεξιάς, «γραφικούς» του ΠΑΜΕ και «αριστεριστές», θυμίζουν τις αντίστοιχες απόπειρες του ΠΑΣΟΚ να «χρεώσει» ανάλογες αντιδράσεις σε δικές του εκδηλώσεις πριν από πέντε χρόνια. Με την ίδια άκρως επικίνδυνη πολιτική ανευθυνότητα που το ΠΑΣΟΚ χρέωνε στην ακροδεξιά το μεγάλο κίνημα των πλατειών το 2011, σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να χρεώσει τις αντιδράσεις των αγροτών στον Μητσοτάκη και τη Χρυσή Αυγή που αγκομαχά να προβάλει την πενιχρή της παρουσία στις κινητοποιήσεις των αγροτών.

 

Αλλά κοντός ψαλμός αλληλούια. Η πανεργατική απεργία στις 4 Φλεβάρη θα είναι σεισμός. Και έπεται συνέχεια.

---