Γράμματα και σχόλια

Μια σειρά από σκάνδαλα βγαίνουν στην επιφάνεια και στοιχειώνουν τη συναίνεση που προσπαθεί να χτίσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τα «παλιά κόμματα», για να θυμηθούμε μια ήδη ξεχασμένη έκφραση του Αλέξη Τσίπρα πριν από τις εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη. 

 

Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε να πείσει ότι εκτός από τη διαχείριση του τρίτου Μνημονίου μ’ ένα «παράλληλο πρόγραμμα» (που χάθηκε κάπου μεταξύ του νέου ασφαλιστικού τερατουργήματος και της νέας φορολογικής καταιγίδας), θα έβαζε χέρι στη «διαπλοκή». Έξι μήνες αργότερα, η διαπλοκή όχι μόνο ζει και βασιλεύει, αλλά είναι σε θέση να οργανώνει μάλιστα και την αντεπίθεσή της. Ο Ψυχάρης αποκαλύπτει τα κρυφά ραντεβού του με τον Τσίπρα την περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αξιωματική αντιπολίτευση και το Μαξίμου προσπαθεί να αμυνθεί απειλώντας με … μηνύσεις λόγω του παράνομου χαρακτήρα των ηχογραφήσεων. 

 

Ακόμα πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ισχυρού άνδρα της Marfin Ανδρέα Βγενόπουλου. Ο Βγενόπουλος κατηγορείται ότι ως διοικητής της Λαϊκής Τράπεζας της Κύπρου ως το 2013, χρησιμοποιούσε την τράπεζα για να της φορτώνει χρέη που δημιουργούσε στον ελλαδικό χώρο, παίρνοντας δάνεια με εικονικές εγγυήσεις. Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο στην Ελλάδα με διάταξη της εισαγγελέως Γεωργίας Τσατάνη διότι «δεν προέκυψαν επαρκή στοιχεία», την ίδια ώρα που η αντίστοιχη έρευνα στην Κύπρο είχε προχωρήσει αρκετά. Όπως μάλιστα κατάγγειλε ο υπουργός Δικαιοσύνης της Κύπρου, ο Βγενόπουλος επικαλέστηκε τη διάταξη της εισαγγελέως πριν ακόμα αυτή εκδοθεί («Αυγή της Κυριακής, 13 Μάρτη). 

 

Η εισαγγελέας πέρασε την αντεπίθεση καταγγέλλοντας προσπάθεια του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης Ανδρέα Παπαγγελόπουλου να παρέμβει στο έργο της («Βήμα της Κυριακής», 13 Μάρτη), κερδίζοντας την άμεση συμπαράσταση του Κυριάκου Μητσοτάκη ο οποίος έσπευσε να αναλάβει το ρόλο υπερασπιστή της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Μιας Δικαιοσύνης που είχε πρωταγωνιστήσει στα πρωτοσέλιδα και της προηγούμενης βδομάδας, χάρη στη δημοσιοποίηση της πρότασης του εισαγγελέα Στέλιου Κωσταρέλλου εξαιτίας της απαλλαγής του Χριστοφοράκου για τα αδικήματα της απάτης και της δωροδοκίας, αναφορικά με το περίφημο σκάνδαλο της Siemens («Real News», 6 Μάρτη). Σύμφωνα με την εισαγγελική πρόταση, ο Χριστοφοράκος δεν δωροδόκησε ποτέ κρατικούς υπαλλήλους, απλά προσέφερε δωρεές στους ταμίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ (τουλάχιστον 10.000.000 ευρώ) για να κλείνουν πιο εύκολα οι δουλειές της Siemens στην Ελλάδα.  

 

Αυτές οι ειδήσεις συνοδεύονται, ως συνήθως, από τις απαραίτητες μηνύσεις, συζητήσεις για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής της Βουλής και μπόλικο παρασκήνιο. Δεν μπορούν όμως να κρύψουν ότι ο περίφημος αγώνας του Τσίπρα ενάντια στη διαφθορά έχει θαφτεί στο βούρκο της συναίνεσης. Ο Τσίπρας έχοντας συνθηκολογήσει πλήρως με τα γεράκια της ΕΕ και για το Μνημόνιο και για την προσφυγική κρίση, έχει ανάγκη την «υπεύθυνη στάση» του Μητσοτάκη και όλων των άλλων μνημονιακών τύπου Γεννηματά και Θεοδωράκη για να αντιμετωπίσει τους αγώνες ενάντια στην πολιτική του. 

 

Όσες κορώνες και αν ακουστούν στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή για τη διαφθορά που ορίστηκε για τις 22 Μάρτη, οι πολιτικοί αρχηγοί είναι ευθυγραμμισμένοι περισσότερο από ποτέ στο ότι η «αξιολόγηση» και τα μέτρα που αυτή προϋποθέτει πρέπει να προχωρήσουν άμεσα και δεν θα διακινδυνεύσουν για χάρη τους την «υλοποίηση του προγράμματος». Ούτε βέβαια πρόκειται να ανοίξει το δρόμο για τη διαλεύκανση των σκανδάλων η δικαστική εξουσία, η οποία ούτε ήταν ποτέ, ούτε είναι τώρα «ανεξάρτητη» από την κοινωνική και πολιτική εξουσία. 

 

Η κρατική εξουσία είναι ενιαία, παρότι ασκείται από διαφορετικούς θεσμούς και φορείς, και γνώμονάς της είναι η αναπαραγωγή της κυριαρχίας των καπιταλιστών. Ο περίφημος διάλογος του νομοθέτη με τον δικαστή, όπου η Βουλή νομοθετεί με βάση το γενικό συμφέρον και τα δικαστήρια ερμηνεύουν και εξειδικεύουν τις επιλογές της, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας εσωτερικός μονόλογος του κράτους. Μπορεί οι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ να ειρωνεύονταν το καλοκαίρι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ότι ακολουθούσε το «δικαστικό δρόμο για το σοσιαλισμό», οι ίδιοι όμως έχουν επιλέξει ένα μονόδρομο προς το συμβιβασμό με όλους τους σάπιους θεσμούς αυτού του συστήματος. Η διαπλοκή του κράτους με το κεφάλαιο είναι σαν το Γόρδιο Δεσμό: δε λύνεται, κόβεται. Και αυτή η ρήξη μπορεί να είναι μόνο αντικαπιταλιστική, με τους εργαζόμενους στο τιμόνι της κοινωνίας.