Συνεντεύξεις

Η δική μου συμμετοχή ξεκινάει δύο χρόνια πριν οπότε υπήρξε ένα κάλεσμα από την τότε δημοτική αρχή με τον Χρήστο Κορτζίδη να γίνει ένα διήμερο πολιτιστικών και αθλητικών εκδηλώσεων με σκοπό να αναδειχθούν οι επιθυμίες των παιδιών για τη διαμόρφωση του χώρου του πρώην αεροδρόμιου Ελληνικού. Τελικά δεν έγινε ποτέ με τη συμμετοχή σχολείων γιατί ο νυν δήμαρχος Κωσταντάτος αφού δημοσίευσε ένα κείμενο που θύμιζε υπηρεσιακό σημείωμα φρόντισε να υπάρξει «διαμαρτυρία γονέων» που εστίαζε στην «ασφάλεια» των παιδιών στο χώρο του αεροδρομίου. Εξοργιστήκαμε τότε πενήντα περίπου εκπαιδευτικοί, συντάξαμε και δημοσιεύσαμε ένα κείμενο απάντηση. 

 

Την ίδια περίοδο μπαίναμε στην τελική φάση του διαγωνισμού, με την κατάληξη στον ένα και μοναδικό πλειοδότη, τον όμιλο Λάτση, και είδα τότε αρκετές φορές με μεγάλη δυσαρέσκεια το βίντεο-παρουσίαση της Lamda Development. Είχα παρακολουθήσει και το εναλλακτικό σχέδιο του Πολυτεχνείου από τον ίδιο τον Ν. Μπελαβίλα. Έρχεται σήμερα ο Μπελαβίλας και μιλάει για τα οφέλη της σύμβασης. Πώς ένας άνθρωπος που πάλεψε και έβαλε τη γνώση του για ένα εναλλακτικό σχέδιο, μιλάει τώρα για οφέλη; Για ποια οφέλη; 

 

Το βίντεο του Λάτση ανέφερε 2.600 στρέμματα αξιοποιήσιμης γης, όμως τώρα σε μια υποσημείωση στην παρούσα σύμβαση, αναφέρεται ότι ο όμιλος μπορεί να φτάσει μέχρι 3.600 στρέμματα. Ακόμη και το «ένα χιλιόμετρο της ανοιχτής παραλίας» υπήρχε στο βίντεο της Lamda Development. Το θυμάμαι γιατί όταν το είδα αναρωτήθηκα, γιατί μιλάνε για ένα χιλιόμετρο, πόσα είναι δηλαδή συνολικά τα χιλιόμετρα; Και έρχεται τώρα και μας λέει ότι αποτελεί όφελος; Στο βίντεο τoυ Λάτση βέβαια, δεν μιλάγανε τότε για καζίνο και κατηγορούσαν εμάς που το λέγαμε, ότι κάνουμε αρνητική προπαγάνδα. Δεν μιλάγανε για ουρανοξύστες 200 μέτρων, αλλά για δύο κτίρια που θα αποτελούν «αρχιτεκτονικά εμβλήματα». Θέλουν να στηθεί εδώ ένα εργοτάξιο που δεν θα είναι για εμάς, εμείς θα είμαστε τα μυρμήγκια που ή θα σηκώσουμε το φορτίο του ή θα πατήσουν να μας λιώσουν. 

 

Ο δήμαρχος μιλώντας προεκλογικά στο χώρο «Μίκης Θεοδωράκης» έλεγε δεν θα δεχτούμε τίποτε παραπάνω από πάρκο. Από την ίδια αίθουσα είχε περάσει και ο Τσίπρας για να πει και αυτός το ίδιο και η Δούρου και πάει λέγοντας. Τελικά σε επίπεδο ηγετών μόνο ένας έμεινε να το υπηρετεί, ο Κορτζίδης. 

 

Και τώρα πριν από μερικές μέρες ο δήμαρχος κάλεσε έκτακτο πανηγυρικό συμβούλιο με αφορμή τις υπογραφές για το Ελληνικό, στο οποίο έφυγε και δεν έκατσε καν να ακούσει. Η δημοτική αρχή θα έχει να λογοδοτεί στις επόμενες γενιές. Είναι ιστορικές οι ευθύνες που έχει. Ταυτόχρονα προωθεί μια ξεκάθαρα νεοφιλελεύθερη άποψη ότι η ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού θα λύσει μαγικά όλα τα προβλήματα. Μέχρι να ζήσουμε την σκληρή πραγματικότητα, μας μένουν μερικά χρόνια να τρέχουμε πίσω από τον οποιοδήποτε δημοτικό σύμβουλο και τον οποιοδήποτε υπηρέτη των συμφερόντων μπας και γίνουμε ένας κρίκος στην αλυσίδα της «ανάπτυξης»...

 

Πρόσφατα μια αίθουσα ΚΑΠΗ έγινε με τη χορηγία Λάτση επισήμως και με καμάρι. Και εγώ αν ήμουν Λάτσης και ήξερα ότι έχω το φούρνο, ένα ψίχουλο θα το έδινα. 

 

Με τους πρόσφυγες μια μεγάλη έκταση που για χρόνια έμενε αχρησιμοποίητη, εγκαταλειμμένη και αιχμάλωτη, βρήκε επιτέλους μια χρήση, μια αξία, ένα νόημα να στεγάσει ανθρώπους που δεν είχαν να πάνε αλλού. Από την πρώτη στιγμή που άνοιξε αυτός ο χώρος για τους πρόσφυγες- και καλά έκανε- θα έπρεπε ταυτόχρονα να αρχίσουν να υλοποιούνται εναλλακτικά σχέδια όπου θα επέτρεπαν σε αυτούς τους ανθρώπους να εγκατασταθούν σε αξιοπρεπείς κατοικίες για όσο διάστημα χρειαστεί, που θα είναι μεγάλο. Τα παιδιά τους να γραφτούν στα σχολεία - μιλάμε για χιλιάδες παιδιά, και είμαι πολύ χαρούμενη που ξεκίνησε πρωτοβουλία από τα σωματεία εκπαιδευτικών για το θέμα.  

 

Εδώ εκ μέρους της δημοτικής αρχής είδαμε μια άρνηση, δεν μας νοιάζει τι θα γίνει με τους πρόσφυγες φτάνει να φύγουν μακριά από την περιοχή. Από την άλλη έχεις μια κυβέρνηση που ξεκίνησε από τη λογική καλοδεχόμαστε τους πρόσφυγες, για να φτάσει σταδιακά όλο αυτό να ανατραπεί. Σήμερα, η εικόνα στο Ελληνικό είναι εντελώς διαφορετική. Μιλάμε για 40-50 ανθρώπους που εξαιρούνται από το πρόγραμμα της σίτισης γιατί δεν δέχτηκαν να μεταφερθούν. Μιλάμε για σταδιακή μείωση ειδών πρώτης ανάγκης σε όλους τους πρόσφυγες στο κομμάτι των “Αφίξεων” σαν πίεση για να φύγουν. Η πρώτη φάση προβλέπει να εκκενωθεί ο καταυλισμός στις “Αφίξεις”. Το θέμα είναι ακριβώς αυτό: Μιλάμε για εκκένωση του χώρου ή μετεγκατάσταση με τη λογική για να πάνε οι άνθρωποι κάπου καλύτερα, σε καλύτερες συνθήκες; 

 

Μετά, ξυπνήσαμε ένα Σάββατο πρωί πριν δύο-τρεις βδομάδες και βρήκαμε ένα χαρτί φασιστικού περιεχομένου από το οποίο η δημοτική αρχή δεν φρόντισε ούτε να καταδικάσει ή να κρατήσει μια απόσταση. Διαβάζεις και στις ανακοινώσεις τους και στις αναρτήσεις τους και στο φυλλάδιο την ίδια γλώσσα, που λέει πολύ απλά ότι αυτός ο χώρος δεν είναι για τους πρόσφυγες, δεν είναι για εκείνους που τον έχουν ανάγκη, είναι για τον Λάτση. 

 

Είναι εκπληκτικό το πόσα κεφάλαια συνοψίζει η σημερινή κατάσταση στο Ελληνικό. Περιβάλλον και οικολογικά κινήματα; Βιώσιμη ανάπτυξη; Ιδιωτικοποίηση; Νεοφιλελευθερισμός; Προσφυγιά; Φασιστική απειλή;

 

Την Τετάρτη 22 Ιούνη θα γίνει μια μεγάλη συγκέντρωση, υπάρχει ένα κομμάτι κόσμου που ευαισθητοποιείται και θέλει να το παλέψει και ελπίζω αυτό να γίνει όλο και περισσότερο. Παρά τις διαφορετικές απόψεις που μπορεί να υπάρχουν για το πώς μπορεί να αξιοποιηθεί ο χώρος, μια μεγάλη μερίδα του κόσμου συμφωνεί στην εξής απλή διατύπωση, ότι αυτός ο χώρος πρέπει να παραμείνει δικός μας. Και δεν είναι μόνο αυτός ο χώρος. Βλέπεις ότι το υπερταμείο είναι μια μεγάλη ρουφήχτρα, μας τα αδειάζει όλα, είναι μια συνεχής αλυσίδα ιδιωτικοποιήσεων. 

 

Τα τοπικά σωματεία έχουν πάρει θέση, αλλά δεν την έχουν ακόμη στηρίξει στην πράξη. Που σημαίνει ότι πρέπει να υπάρξουν πρωτοβουλίες, όχι μόνο από τα σωματεία, αλλά από όλες τις πλευρές. Να γίνουμε η κόλλα που θα ενώσει όλα τα επιμέρους μέτωπα και κινήματα, που πρέπει να συνδεθούν τελικά σε ένα κοινό μέτωπο. 

 

Το κίνημα για την υπεράσπιση των δημόσιων χώρων σε αυτές τις γειτονιές έχει γερές ρίζες. Θυμίζω μόνο τους αγώνες για το άνοιγμα του πάρκου στην 129 πρώην μονάδα αεροπορίας, τους αγώνες για το παραλιακό μέτωπο, έχοντας απέναντι όχι μόνο την αστυνομία, αλλά και τους μπράβους από τα νυχτερινά κέντρα. Και βέβαια ο αγώνας για το πρώην αεροδρόμιο, με την επιτροπή για το Μητροπολιτικό Πάρκο, που μετράει μια πορεία χρόνων.

 

Την ήττα μπορεί να τη δεχτώ μόνο σαν αποτέλεσμα μιας μάχης, δεν μπορώ να τη δεχτώ ποτέ σαν κάτι προαποφασισμένο. Πολλές φορές βιαζόμαστε να καταλήξουμε σε ένα αποτέλεσμα στο κεφάλι μας και να πούμε ότι «το τάδε δεν κερδίζεται». Αλλά δεν είναι έτσι. Ό, τι χάνεις από θέση μάχης, μπορεί στο τέλος να αποβεί κέρδος, γιατί εκεί που νομίζεις ότι μια ιστορία τελειώνει, στο επόμενο κεφάλαιο ξανανοίγει, αρκεί να είσαι όρθιος και να το διεκδικείς.