Για να μπορέσει ο εκλογικός νόμος να εφαρμοστεί στις αμέσως επόμενες εκλογές θα πρέπει να ψηφιστεί με τουλάχιστον 200 ψήφους, διαφορετικά θα εφαρμοστεί στις μεθεπόμενες. 

 

Με δεδομένη τη δυσκολία εξασφάλισης μιας τέτοιας πλειοψηφίας, κάποιοι υποστηρίζουν ότι η πρεμούρα της κυβέρνησης να κατεβάσει το νέο εκλογικό νόμο είναι ένα πυροτέχνημα που στόχο έχει να αποπροσανατολίσει τον κόσμο από τις περικοπές των συντάξεων, τις ιδιωτικοποιήσεις και την επίθεση λιτότητας που βρίσκεται σε εξέλιξη ένα χρόνο μετά το μεγάλο ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου 2015. Όμως είναι κάτι περισσότερο από αυτό.

 

Καταρχάς, δεν πρόκειται απλά για μια (oύτως ή  άλλως ανέξοδη ως προς τα μνημόνια) επίδειξη δημοκρατικής ευαισθησίας. Γιατί δεν είναι καν τέτοια. Όπως αναλύεται και στις παραπάνω στήλες, δεν πρόκειται για υλοποίηση αλλά για πλήρη αθέτηση της δέσμευσης του ΣΥΡΙΖΑ και της πάγιας θέσης της Αριστεράς για απλή ανόθευτη αναλογική. 

 

Κατά δεύτερον, εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες. Παρά το προφίλ της «αλώβητης» διακυβέρνησης που προσπαθεί να προβάλει για τον εαυτό της, η κυβέρνηση γνωρίζει ότι ήδη βρίσκεται αντιμέτωπη με τις αντιστάσεις από τα κάτω όπως εκφράζονται στο λιμάνι, στους σιδηροδρόμους, τις συγκοινωνίες, τα νοσοκομεία τη ΒΙΟΜΕ, τις Σκουριές, το Ελληνικό, τα στρατόπεδα προσφύγων, για να αναφέρουμε μόνο τις τρέχουσες. Ξέρει ότι η Τζετ Όιλ, το Λήδρα και ο Μαρινόπουλος, δεν είναι οι «εξαιρέσεις». Ξέρει πολύ καλά ότι όσο θα εντείνονται και θα φαίνονται στην πράξη τα αποτελέσματα της εφαρμογής των μνημονίων, τόσο θα δυσκολεύεται να πείσει τον κόσμο που την ψήφισε καθώς και τα ίδια τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ για την «ανάπτυξη» που όλο έρχεται και τη λιτότητα που παραμένει, μαζί με την εφαρμογή της ρατσιστικής συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας για τους πρόσφυγες. 

 

Χάνοντας τη συναίνεση του κόσμου η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αναζητά τη συναίνεση και τις συμμαχίες της αλλού. Στο εξωτερικό, στα συγχαρητήρια του Κάμερον για τη στήριξη του Τσίπρα στο βρετανικό δημοψήφισμα, στη συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Κόμμα των Σοσιαλιστών, στους «επενδυτές» από την Κίνα. Και στο εσωτερικό, στα ανοίγματα στο «κέντρο» της Φώφης, του ΓΑΠ, του Λεβέντη, του Θεοδωράκη και, γιατί όχι, κάποιων συναινετικών μέσα στην ίδια τη ΝΔ.

 

Όμως αυτή ακριβώς η στάση αντί να «μαλακώνει» όλους αυτούς, τους ανοίγει την όρεξη για περισσότερες διεκδικήσεις. Ο Μητσοτάκης δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει το νομοσχέδιο και ζητάει να ενταχθεί το ζήτημα της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού (με την ελπίδα ότι θα λειτουργήσουν υπέρ του) και της κατάτμησης των περιφερειών. Ο Θεοδωράκης αποκαλεί το νομοσχέδιο «έγκλημα ακυβερνησίας» και ζητάει επίσης την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού. Η Γεννηματά απαιτεί σαν όρο την αποδοχή των 5 σημείων, ανάμεσα στα οποία είναι η συνέχιση μπόνους 25-30 εδρών στο πρώτο κόμμα αν έχει πάνω από 42%.

 

Η στάση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το μέχρι που είναι διατεθειμένη να παζαρέψει, θα φανεί τις επόμενες μέρες - με το Μαξίμου, σύμφωνα με τα Νέα, να δηλώνει ότι διατίθεται να εντάξει τις απαιτήσεις για ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού και την κατάτμηση περιφερειών στην ατζέντα. 

 

Εγκληματική το λιγότερο είναι η στάση του πρόεδρου της Βουλής Βούτση, που για άλλη μια φορά έκλεισε το μάτι στη Χρυσή Αυγή δηλώνοντας ότι «στη Βουλή δεν υπάρχουν ευπρόσδεκτες και μη ευπρόσδεκτες ψήφοι». Για να προσθέσει ότι «αυτό που σας λέω δεν αποτελεί πρόσκληση προς την Χρυσή Αυγή… αλλά επειδή ο εκλογικός νόμος είναι ένα κορυφαίο ζήτημα και κάθε κόμμα έχει τη δική του άποψη, περιμένουμε να δούμε τι θα πει και η Χρυσή Αυγή».

 

Την ίδια ώρα που μέσα στα δικαστήρια αποκαλύπτεται βήμα προς βήμα η δολοφονική δράση της ναζιστικής συμμορίας της Χ.Α και η κάλυψη που της παρείχε το ελληνικό κράτος, ο πρόεδρος της Βουλής αδημονεί να μάθει «την άποψη» της Χ.Α για τον εκλογικό νόμο… Τι άποψη έχουν οι ναζί για τις εκλογές το γνωρίζει αλήθεια;

---

H νομοθέτηση του ορίου 3% που πρέπει να εξασφαλίσει στην επικράτεια επί του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων ένα κόμμα, εκλογικός συνασπισμός ή ανεξάρτητος υποψήφιος προκειμένου να μπορέσει να μπει στη Βουλή, έγινε το 1990. 

 

Ο νόμος 1907/90 ήταν από τους πρώτους που ψήφισε τότε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και μαζί με τη θέσπιση του 3%, πριμοδοτούσε με παραπάνω βουλευτές το πρώτο κόμμα. Η εξέλιξη αυτού του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος οδήγησε στο σύστημα που έχουμε σήμερα και χαρίζει 50 ολόκληρες βουλευτικές έδρες, το 16% του συνόλου, στο πρώτο κόμμα. 

 

Ο λόγος τον οποίον επικαλέστηκε επίσημα η κυβέρνηση Μητσοτάκη γι’ αυτές τις αλλαγές ήταν η «ακυβερνησία» και η πολιτική αστάθεια που είχε επικρατήσει τότε οδηγώντας σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις σε διάστημα σχεδόν ενός έτους, όταν κανένα κόμμα δεν μπορούσε να πάρει την αυτοδυναμία με αποτέλεσμα αρχικά την κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-Συνασπισμού με πρωθυπουργό τον Τζαννετάκη, στη συνέχεια την Οικουμενική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Συνασπισμού του Ζολώτα, και μετά την τρίτη εκλογική αναμέτρηση, την κυβέρνηση αυτοδυναμίας του Μητσοτάκη. Όμως βασικός λόγος για τον οποίο ψηφίστηκε αυτός ο νόμος ήταν και ο αποκλεισμός της μειονότητας στην Θράκη να έχει δικούς της υποψήφιους. 

 

Μια μακρά περίοδος πολιτικής διακρίσεων απέναντι στη μειονότητα (που συνεχίστηκε στην πρώτη οκταετία του ΠΑΣΟΚ) είχε διαψεύσει τις ελπίδες της για πραγματική «αλλαγή», τουλάχιστον όσο αυτή αφορούσε στα δικαιώματά της. Έτσι διάφοροι μειονοτικοί υποψήφιοι επέλεξαν να κατέβουν στις εκλογές αυτόνομα με αποτέλεσμα στην εκλογική αναμέτρηση του Ιουνίου του 1989 να εκλεγεί ένας βουλευτής με το μειονοτικό συνδυασμό Εμπιστοσύνη στη Ροδόπη. Ακολούθως στις εκλογές του Νοέμβρη του 1989 να εκλεγούν δυο, ένας με την «Εμπιστοσύνη» στη Ροδόπη και ένας με το συνδυασμό «Πεπρωμένο» στο νομό Ξάνθης. Και στις εκλογές του 1990 ξανά δύο κάτω από τον κοινό συνδυασμό Εμπιστοσύνη-Πεπρωμένο που πήρε ποσοστό 0.7%.

 

Και στις τρεις αυτές αναμετρήσεις το κράτος και τα κόμματα της άρχουσας τάξης είχαν εξαντλήσει όλα τα «μέσα», θεμιτά και αθέμιτα, που διέθεταν: Πριν τις πρώτες εκλογές του 1989, και παρά την πόλωση ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα, ο Μητσοτάκης ζητούσε από τη μειονότητα να ψηφίσει ακόμα και τον υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να μην ψηφίσει τους υποψηφίους με τους μειονοτικούς συνδυασμούς. Στην Ξάνθη η πασοκική «πατριωτική» πτέρυγα του Χαραλαμπίδη οργάνωνε συγκεντρώσεις με παρόμοιο περιεχόμενο αυτών που οργάνωνε στην Κομοτηνή ο μητροπολίτης Δαμασκηνός αγκαζέ με τους φασίστες του Στόχου που καλούσαν σε «κατάληψη του τουρκικού προξενείου». 

 

Το σαββατοκύριακο των πρώτων εκλογών έγινε απόπειρα παραποίησης του αποτελέσματος. Ολόκληρα τμήματα του 4ου Σώματος Στρατού μεταφέρθηκαν από τον Έβρο στη Ροδόπη και την Ξάνθη για να ψηφίσουν. Οι ετεροδημότες δημόσιοι υπάλληλοι που βρίσκονταν στη Θράκη εξαναγκάστηκαν να ψηφίσουν εκεί. Ταυτόχρονα μια στημένη «απεργία» των τελωνειακών απέκλειε στην άλλη πλευρά των συνόρων τους πολίτες της μειονότητας που εξαιτίας των έντονων διακρίσεων ζούσαν είτε στην Τουρκία είτε μεταξύ Ελλάδας Τουρκίας σπουδάζοντας και δουλεύοντας. 

 

Στις δεύτερες εκλογές του 1989 συνέβησαν όλα τα παραπάνω συν το γεγονός ότι το Πρωτοδικείο Ροδόπης απέρριψε ως απαράδεκτες τις αιτήσεις των δύο κύριων υποψήφιων μειονοτικών βουλευτών με πρόσχημα γραφειοκρατικές λεπτομέρειες και κοινοποιώντας τους την απόρριψη λίγα λεπτά πριν την εκπνοή της προθεσμίας ώστε να μην μπορέσουν να τις διορθώσουν.