Οικονομία και Πολιτική

Αισιόδοξος εμφανίστηκε ο Τσίπρας στη φετινή ΔΕΘ υποσχόμενος πέντε βήματα που, υποτίθεται, σε βάθος πενταετίας θα οδηγήσουν σε μια «βιώσιμη και διαρκή ανάπτυξη». Το πρώτο βήμα, όπως το έθεσε ο ίδιος, είναι να «κλείσει σύντομα και με θετικό πρόσημο η δεύτερη αξιολόγηση». 

 

Να κλείσει δηλαδή σύντομα τη δεύτερη αξιολόγηση ενώ δεν έχει ακόμα κλείσει την πρώτη. Δεν είναι βέβαια όλοι τόσο αισιόδοξοι. Λίγες μέρες πριν στο Γιούρογκρουπ που έγινε στην Μπρατισλάβα, στο γνωστό του στυλ, ο Ντάισελμπλουμ δήλωνε: «Το καλοκαίρι τελείωσε. Εξετάσαμε την πρόοδο που έχει επιτευχθεί. Υπάρχουν κάποια προαπαιτούμενα τα οποία εκκρεμούν για να ολοκληρωθεί πλήρως η πρώτη αξιολόγηση και να προχωρήσουν οι περαιτέρω εκταμιεύσεις» προσθέτοντας ότι «δεν εξετάσαμε το θέμα του ελληνικού χρέους σήμερα».

 

Για ακόμη μια φορά οι «θεσμοί» εκβιάζουν ανοιχτά ότι δεν πρόκειται να εκταμιεύσουν τα τελευταία 2,8 δις ευρώ της πρώτης αξιολόγησης αν δεν υλοποιηθούν όλα τα προαπαιτούμενα της πρώτης αξιολόγησης. Γι’ αυτό μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να ειπωθεί αυτό που είπε ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη ότι «μετά από σκληρή διαπραγμάτευση καταφέραμε να βγάλουμε αυτή τη θηλιά από το λαιμό της χώρας».

 

Στην πραγματικότητα, έχοντας βγάλει τη θηλιά από το δικό του λαιμό, ο πρωθυπουργός βιάζεται να την περάσει στο λαιμό των εργαζόμενων, των συνταξιούχων, των ανέργων. Η κυβέρνηση υπόσχεται στους «θεσμούς» ότι μέχρι τις 29 Σεπτέμβρη θα έχει προχωρήσει στην υλοποίηση και των 15 προαπαιτούμενων (για την ακρίβεια 13 καθώς οι «θεσμοί» αποδέχονται ως υλοποιημένα ήδη δύο από αυτά). Τι περιλαμβάνει αυτό το πακέτο; 

 

Ανάμεσα σε άλλα, τη μεταφορά στο νέο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων όλων των ΔΕΚΟ, την μακροπρόθεσμη παραχώρηση της Εγνατίας Οδού ΑΕ, τη μεταφορά στην εθνική νομοθεσία του πλαισίου της ΕΕ για την αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, την εκκίνηση του διαγωνισμού για την πώληση του 20% του ΑΔΜΗΕ σε στρατηγικό επενδυτή, την επικύρωση της συμφωνίας για το Ελληνικό από το κοινοβούλιο, την προώθηση μέτρων για την απελευθέρωση της αγοράς φυσικού αερίου.

 

Ακολούθως, μέσα στο τρίμηνο Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου η κυβέρνηση θα επιδιώξει να προχωρήσει στην υλοποίηση των δεκάδων προαπαιτούμενων της δεύτερης αξιολόγησης που θα περιλαμβάνει νέες ιδιωτικοποιήσεις και περικοπές, νέα φορολογικά μέτρα, καθώς και την μεγάλη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα που προβλέπει: Διευκόλυνση των απολύσεων, κατάργηση των περιορισμών για τις ομαδικές απολύσεις, μεγαλύτερη «ευελιξία» στις επιχειρήσεις πάνω στη διαμόρφωση του μισθολογίου, επέκταση των επιχειρησιακών συμβάσεων, περιορισμό των επιδομάτων, αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου για να δυσκολέψει την κήρυξη απεργίας (δεν θα επιτρέπει σε ένα σωματείο να κηρύξει απεργία αν δεν έχει τη σύμφωνη γνώμη του 50%+1 όχι των παρόντων στη συνέλευση ή των εγγεγραμμένων στο σωματείο, αλλά όλων συνολικά των εργαζομένων μιας επιχείρησης!) κ.α

 

Όλες αυτές τις επιθέσεις προσπάθησε να κρύψει ο Τσίπρας πίσω από το φύλλο συκής των 240 εκατομμυρίων ευρώ που, θα δούμε πώς, πότε, πόσα και σε ποιους θα δοθούν. (Ψίχουλα σε σχέση με τα δις ευρώ που υπόσχονται να «ρίξουν στην αγορά», δηλαδή στις επιχειρήσεις, αν βέβαια όλα πάνε «καλά» για την κυβέρνηση). Επιθέσεις και μέτρα που εδώ και τρεις δεκαετίες έχουν προσπαθήσει ανεπιτυχώς -χάρη στις εργατικές ανταρσίες- να εφαρμόσουν μια σειρά από κυβερνήσεις και τα ξαναφέρνει τώρα ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του.

 

Ένα τόσο δα πρώτο βηματάκι, και μετά … απογειωνόμαστε: «οριστικοποιούνται οι τρόποι ελάφρυνσης του χρέους», η Ελλάδα «εντάσσεται στο πρόγραμμα επαναφοράς ομολόγων της ΕΚΤ», ακολουθεί η «έξοδος στις αγορές», επιτυγχάνονται «υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης το 2017» και στο τέλος της πενταετίας, δείτε, ώ νάτη, καλπάζει, πάνω σε χρυσή άμαξα με λευκά άλογα, η «βιώσιμη και διαρκής ανάπτυξη».

 

Και όσο ο Τσίπρας φτιάχνει το δικό του παραμύθι, («τη δική του αφήγηση», όπως το λένε χαρακτηριστικά οι αγαπημένοι του επικοινωνιολόγοι) οι εξίσου αγαπημένες των υπουργών του «αγορές» διαμορφώνουν τις δικές τους αφηγήσεις: 

«Eίναι εξαιρετικά απίθανο να υπάρξει σύντομα συμφωνία για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους» τονίζει, σε σημείωμά της μετά την ομιλία στη ΔΕΘ, η Citigroup. «Αυτό» συνεχίζει «συνεπάγεται και μεγάλη καθυστέρηση στην απόφαση σχετικά με την ένταξη της Ελλάδας στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ» την οποία η Citigroup εκτιμάει ότι δεν θα συμβεί ούτε το 2017. Έτσι τα ελληνικά ομόλογα εξακολουθούν να βρίσκονται στον πάτο των αξιολογήσεων των γνωστών “oίκων” Moodys, Standard and Poor’s κλπ.  

Όλων αυτών είχε προηγηθεί η δήλωση του Ντράγκι ότι δεν μπορεί να υπάρξει άρση της εξαίρεσης συμμετοχής της Ελλάδας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης όσο αυτή βρίσκεται σε αξιολόγηση. 

 

Φυσικά η πεποίθηση του Τσίπρα και της κυβέρνησης ότι η «ανάπτυξη είναι προ των πυλών» δεν σκοντάφτει απλά στις εκτιμήσεις της τρόικας ή τα ιδιαίτερα συμφέροντα των κερδοσκόπων των «αγορών» για το αν πραγματικά αυτή είναι εφικτή. Σκοντάφτει, κυρίως, στην κακή και επιδεινούμενη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ευρωπαϊκή και συνολικά η παγκόσμια οικονομία. Όμως, το μεγαλύτερο εμπόδιο που θα έχει να ξεπεράσει άμεσα η κυβέρνηση μέσα στις επόμενες κρίσιμες βδομάδες, έχει να κάνει με τις εργατικές αντιστάσεις. 

 

Οι θεσμοί κατανοούν -πολύ περισσότερο από διάφορους αναλυτές, δυστυχώς ακόμα και μέσα στην ίδια την Αριστερά- ότι αυτές είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο τη μια καθυστερούν τα προαπαιτούμενα της πρώτης δόσης, την άλλη ψηφίζονται μέτρα που όμως δεν εφαρμόζονται. Οι διάφοροι Ντάισελμπλουμ και Τόμσεν βαστάνε «μικρό καλάθι» για τις υποσχέσεις του Τσίπρα και των υπουργών του γιατί γνωρίζουν πολύ καλά τη διαδρομή μέσα από την οποία οι προηγούμενες κυβερνήσεις έφτασαν να καταρρέουν πολιτικά, μέσα από την αδυναμία τους να επιβάλλουν τα μέτρα ή την υλοποίησή τους, αντιμέτωπες με ένα δυνατό εργατικό κίνημα.

Η πετυχημένη διαδήλωση στη ΔΕΘ το περασμένο Σάββατο το επιβεβαίωσε αυτό στέλνοντας παντού σαφές μήνυμα ότι το φετινό φθινόπωρο φέρνει καταιγίδες.