Ποιες πιστεύεις ότι θα είναι οι επιπτώσεις της «κλιμάκωσης» και της εφόδου στη Βαγδάτη;  Μπορούν οι ΗΠΑ να «σταθεροποιήσουν» την κατοχή; 

Πιστεύω ότι το αποτέλεσμα θα είναι η κλιμάκωση της βίας. Οι Αμερικάνοι αυταπατώνται αν πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν πλήρως την πρωτεύουσα. Η Βαγδάτη είναι αναφανδόν κατά της κατοχής –κι αυτό είναι το βασικό πρόβλημά τους. Αν οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίσουν αυτή την πραγματικότητα που είναι η πηγή της βίας, και δεν φύγουν από τη χώρα τότε η βία θα συνεχιστεί. Ο Μπους πιστεύει ότι με την αύξηση των στρατευμάτων θα μπορέσει να αλλάξει τους συσχετισμούς δύναμης στη χώρα. Αυτό είναι πολύ απίθανο. 

Ποιοι θα είναι οι κυριότεροι στόχοι της νέας επίθεσης του αμερικάνικου στρατού;

Κυρίως η αντίσταση που χτυπάει τις αμερικάνικες δυνάμεις. Αμφιβάλω αν οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται καθόλου για τρομοκρατικές επιθέσεις που στοχεύουν αμάχους, όπως οι βόμβες που σκάνε σε αγορές γεμάτες κόσμο, συνήθως σε περιοχές με μεικτό πληθυσμό. 

Ο «Στρατός του Μάχντι» του Μοκτάντα αλ Σαντρ είναι ένας παράγοντας στους υπολογισμούς των ΗΠΑ. Τον θεωρούν εμπόδιο στη κατοχή. Το μεγαλύτερο μέρος της προπαγάνδας εναντίον του είναι αβάσιμο, για παράδειγμα αμφιβάλω αν ο Σαντρ εγκρίνει τις επιθέσεις σε σουνίτες. 

Η αμερικάνικη προπαγάνδα κατηγορεί και το Ιράν. Είναι κομμάτι της πολιτικής εκστρατείας που συνοδεύει την στρατιωτική, μια «πολιτική κλιμάκωση», ας πούμε. Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι το Ιράν βρίσκεται πίσω από το πρόσφατο κύμα των βομβιστικών επιθέσεων αν και οποιαδήποτε ρεαλιστική εκτίμηση της κατάστασης οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το Ιράν δεν ευθύνεται για αυτές τις επιθέσεις. 

Ομως, οι ΗΠΑ θα λένε οτιδήποτε για να αποφύγουν να αντικρύσουν την πραγματικότητα: ο κόσμος τους μισεί και θέλει να φύγουν. Οι ΗΠΑ θα επιστρατεύσουν δυνάμεις για να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό, θα βομβαρδίσουν πόλεις, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. 

Αυτό που βλέπουμε δεν είναι νέο. Ας θυμηθούμε το Βιετνάμ μετά την επίθεση της Τετ το 1968. Οι ΗΠΑ είχαν καταλάβει στρατηγικά ότι δεν πρόκειται να κερδίσουν τον πόλεμο, παρόλα αυτά έμειναν στο Βιετνάμ για ακόμα εφτά χρόνια. Εστησαν μια κυβέρνηση-μαριονέτα, βομβάρδισαν τη Καμπότζη και το Λάος κι όλα αυτά τα έκαναν σαν προετοιμασία για την απoχώρησή τους θέλοντας να αφήσουν πίσω ένα «δικό» τους καθεστώς και μερικές στρατιωτικές βάσεις. Φαίνεται ότι αυτή είναι η στρατηγική τους και στο Ιράκ και προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο στις ΗΠΑ ότι «σταθεροποιούν» τη χώρα. 

Ποιο ρόλο παίζει η κατοχή του Ιράκ στην ευρύτερη στρατηγική των ΗΠΑ στη Μ. Ανατολή;    Και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει αυτή η στρατηγική; 

Αυτή τη στιγμή οι ΗΠΑ χτίζουν μια μεγάλη συμμαχία στην περιοχή που θυμίζει τη συμμαχία που έχτισαν στη δεκαετία του ’80 όταν υποστήριξαν τον Σαντάμ Χουσείν ενάντια στο Ιράν. Τώρα προσπαθούν να ξαναχτίσουν αυτή τη συμμαχία, και κάποια απομεινάρια του καθεστώτος του Σαντάμ και άλλοι σοβινιστές εθνικιστές στο Ιράκ είναι έτοιμοι να συνεργαστούν με τις ΗΠΑ, θεωρώντας ότι ένας πόλεμος με το Ιράν θα τους δυναμώσει. 

Τα άλλα προβλήματα έχουν να κάνουν με τους Κούρδους και την Τουρκία. Η ηγεσία των Κούρδων στο Ιράκ είναι μοιρασμένη ανάμεσα στην «Πατριωτική Ενωση» του Τζαλάλ Ταλαμπανί και το Δημοκρατικό Κόμμα του Μασούντ Μπαρζανί. Και οι δυο τους θέλουν την πόλη του Κιρκούκ, που βρίσκεται λίγο έξω από την κουρδική ζώνη αλλά τσακώνονται για το ποιανού οι δυνάμεις θα ελέγξουν την πόλη. 

Εντωμεταξύ η Τουρκία που έχει ένα μεγάλο κουρδικό πληθυσμό δεν θέλει να ελέγξουν το Κιρκούκ κουρδικές δυνάμεις. Είναι πιθανό η Τουρκία να επέμβει στρατιωτικά χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία τον τουρκομανικό πληθυσμό της πόλης. Επίσης, η Τουρκία φοβάται ότι οι Κούρδοι μελλοντικά μπορεί να ανακηρύξουν ένα ανεξάρτητο κράτος και γι’ αυτό πιέζει τις ΗΠΑ να εξασφαλίσουν ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί. Το Κιρκούκ μοιάζει με ένα βαρέλι μπαρούτι έτοιμο να εκραγεί –όλων των ειδών οι εντάσεις απειλούν να έρθουν στην επιφάνεια. 

Ολα αυτά σημαίνουν ότι το αντιπολεμικό κίνημα στη Βρετανία είναι πιο σημαντικό από ποτέ. Τόσο για να  χτίσει την αλληλεγγύη με τον λαό του Ιράκ όσο και για να αναγκάσει την βρετανική κυβέρνηση να τα σπάσει με τις ΗΠΑ.  Από στρατιωτικής πλευράς ο ρόλος της Βρετανίας στο Ιράκ είναι μικρός, αλλά πολιτικά, παίζει σημαντικό ρόλο στα σχέδια των ΗΠΑ. Αν πετύχουμε αυτό το στόχο, τότε οι ΗΠΑ θα απομονωθούν διεθνώς. Αυτό θα είναι ένα μεγάλο πλήγμα για τον Μπους τόσο σε διεθνές επίπεδο όσο και μέσα στην Αμερική. Γι’ αυτό ο ρόλος του Stop the War Coalition και της διαδήλωσης της 24 Φλεβάρη είναι πολύ ζωτικός, πρέπει να εντείνουμε ακόμα περισσότερο την πίεση.