Το τετραήμερο του Μαρξισμού 2017 έκλεισε την Κυριακή το απόγευμα στην ΑΣΟΕΕ, με την πανηγυρική εκδήλωση που έγινε στο αμφιθέατρο Αντωνιάδου. 

Οι ομιλήτριες, όλες γυναίκες: Η Αργυρή Ερωτοκρίτου, ειδικευόμενη γιατρός στο νοσοκομείο Γεννηματά, η Βανίνα Τζουντιτσελί από το NPA στη Γαλλία, η Μελτέμ Οράλ από το DSIP στην Τουρκία, η Βασίλεια Χαρλαύτη, φοιτήτρια στα ΤΕΙ Αθήνας, η Ζωή Ασλάνογλου από τις μαχόμενες εργολαβικές καθαρίστριες του νοσοκομείου Αγιος Σάββας και η Μαρία Στύλλου από το περιοδικό Σοσιαλισμός από τα Κάτω - ενώ τη συζήτηση συντόνισε η Αλεξάνδρα Μαρτίνη από την οργάνωση του ΣΕΚ στα βόρεια της Αθήνας.

«Η πανεργατική απεργία στις 17 Μάη ήρθε να διαψεύσει την κυρίαρχη αφήγηση. Θυμηθείτε την Πρωτομαγιά, αν κοίταζε κανείς τις εφημερίδες θα διάβαζε: “τραγική εικόνα, τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις, λίγοι διαδηλωτές, τα πράγματα κυλάνε ήρεμα, τα νέα μέτρα θα περάσουν”. Και ήρθε η 17 Μάη, μια μαζική πανεργατική απεργία και τους διέψευσε» τόνισε ξεκινώντας την εισήγησή της η Αργυρή Ερωτοκρίτου.

 «Η κυβέρνηση και η τρόικα θεωρούν τώρα ότι επειδή ψηφίστηκε το 4ο μνημόνιο στη Βουλή, ξεμπέρδεψαν. Αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι εργαζόμενοι στους δήμους που κατεβαίνουν σε 48ωρη απεργία δύο μέρες μετά την ψήφιση είναι ένα προμήνυμα ότι μπορεί τα μέτρα να ψηφίζονται αλλά έχουμε τη δύναμη να τα σταματήσουμε στην πράξη. Το κίνημα στα νοσοκομεία έχει παίξει ρόλο σε αυτό το κίνημα αντίστασης, δείτε τη συμμετοχή στα “Καραβάνια της Υγείας”, τις διαδηλώσεις για την Υγεία που έγιναν σε όλη την Ελλάδα με αίτημα προσλήψεις. 

Το Συντονιστικό των Νοσοκομείων έκανε την επιλογή ότι δεν θα αφήσουμε να περάσουν τυπικά αυτές οι απεργίες, αλλά θα τις οργανώσουμε από τα κάτω και έτσι συμμετείχαν χιλιάδες υγειονομικοί. Oι πρωτοβουλίες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μέσα στους χώρους παίζουν ρόλο. Η κλιμάκωση των αντιστάσεων είναι ο τρόπος για να σταματήσουμε τις ιδιωτικοποιήσεις, τις απολύσεις , τα χαράτσια στους μισθούς, τις περικοπές που διαλύουν τα νοσοκομεία. Θα βάλουμε όλες μας τις δυνάμεις σε αυτήν την κατεύθυνση».

«Στην Τουρκία παρά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ο κόσμος εξακολουθεί να βγαίνει στους δρόμους. Η οργή ενάντια στην άγρια καταστολή που ασκεί η κυβέρνηση Ερντογάν υπάρχει και φαίνεται» τόνισε η Μελτέμ Οράλ. «Η ελάχιστη πλειοψηφία που πήρε το Ναι του Ερντογάν στο πρόσφατο δημοψήφισμα είναι απόδειξη ότι δεν έχει τους εργαζόμενους στο τσεπάκι του. H ανεργία βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της, η τούρκικη λίρα βυθίζεται, και μέσα σε αυτές τις συνθήκες η κυβέρνηση ετοιμάζει μια νέα επίθεση με στόχο το κόψιμο των εφάπαξ που παίρνουν οι εργαζόμενοι. Τα συνδικάτα απάντησαν αν τολμήσετε να πειράξετε το εφάπαξ, θα βγούμε σε γενική απεργία.

Ταυτόχρονα πρέπει να διαλύσουμε την εθνικιστική συμμαχία του AKP με το ΜΗP. Υπάρχει ένα κομμάτι κόσμου που είναι με την ειρήνη και δεν συμφωνεί με τον πόλεμο και τις επιθέσεις του Ερντογάν στους Κούρδους. Και να φτιάξουμε, όπως έχετε κάνει εδώ, μια πλατιά αντιρατσιστική οργάνωση ενάντια στο ρατσισμό που καλλιεργείται έντονα με στόχο τους Σύριους πρόσφυγες. Όχι στον πόλεμο, όχι στο ρατσισμό, όχι στον ιμπεριαλισμό!».

Απαντήσεις

«Κλείνει σήμερα αυτό το πολύτιμο τετραήμερο του Μαρξισμού. Μπορέσαμε να συζητήσουμε τις απαντήσεις πάνω σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα, τις επαναστάσεις του προηγούμενου αιώνα αλλά και το νόημά τους σήμερα ενάντια στην εκμετάλλευση, τον πόλεμο, τον ρατσισμό» τόνισε η Βασίλεια Χαρλαύτη. «Όχι αφηρημένα αλλά για να απαντήσουμε στα άμεσα ερωτήματα, τι είδους Αριστερά χρειαζόμαστε σήμερα; Πώς συνδέονται αυτές οι απαντήσεις με τις επιθέσεις μέσα στη σχολή, με τα υλικά που δεν υπάρχουν λόγω περικοπών, που θα βρεθούν λεφτά για σίτιση και στέγαση, για να πληρωθούν οι έκτακτοι καθηγητές; Αλλά δεν μένουμε στα ερωτήματα. Μπαίνουμε και οργανώνουμε τη συνέλευση, την κινητοποίηση, έχουμε σαν εργαλείο μας την ενωτική δράση χωρίς να υποτιμάμε κανένα συνάδελφό μας στις σχολές και έτσι δυναμώνουμε το κίνημα στην πράξη». 

Η Βανίνα Τζουντιτσελί θύμισε το περσινό εργατικό κίνημα της Γαλλίας που ξεσηκώθηκε ενάντια στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επέβαλε η κυβέρνηση Ολάντ: «Υπήρξε η μεγαλύτερη κινητοποίηση από το 2008. Είπαμε όχι στις μεταρρυθμίσεις του εργατικού κώδικα, κινητοποιήθηκαν εκατομμύρια εργαζόμενοι και στους χώρους δουλειάς αλλά και στις πλατείες όπου ήταν μια ευκαιρία να συζητήσουμε γιατί δεν μας αρέσει αυτός ο κόσμος και ποιον κόσμο ονειρευόμαστε. 

Υπήρξε επίσης η εμπειρία από τη Γαλλική Γουιάνα. Τον Απρίλη έγιναν εκεί συνεχείς γενικές απεργίες, διαδηλώσεις, συζητήσεις με αίτημα τη χρηματοδότηση του γαλλικού κράτους για μια σειρά από έργα, σχολεία, δρόμους, νοσοκομεία κ.α. Απείλησαν ότι δεν θα αφήσουν να γίνουν εκλογές. Δύο μέρες πριν τις εκλογές η γαλλική κυβέρνηση έδωσε στην Γουιάνα 3 δις ευρώ. Στις εκλογές στη Γουιάνα, πρώτος ήρθε ο Μελανσόν. 

Συνολικά στη Γαλλία και τα δύο μεγάλα παραδοσιακά κόμματα κατέρρευσαν. Όμως ο Μακρόν θα προσπαθήσει να φέρει νέα μέτρα και ταυτόχρονα να εφαρμόσει τα παλιά. Από την άλλη, το Εθνικό Μέτωπο μπορεί να έχασε τις προεδρικές εκλογές αλλά ο φασιστικός κίνδυνος δεν έχει περάσει. Θα παλέψουμε και ενάντια στον Μακρόν και ενάντια στους φασίστες του Εθνικού Μετώπου. Σε αυτή τη μάχη ο καθένας και η καθεμία από εμάς είναι πολύτιμος».

 «Είμαι η Ζωή και είμαι εργαζόμενη στον Άγιο Σάββα στον τομέα της καθαριότητας. Είμαι μια από τις επιλαχούσες που του χρόνου θα ακολουθήσω και εγώ την πορεία των απολυμένων 26 ατόμων. Με το σωματείο του Άγιου Σάββα έχουμε δώσει πολλές μάχες εδώ και ένα χρόνο, κάναμε πορείες διαμαρτυρίας ανατρέποντας κάποια σημεία και κάποια άλλα όχι. Είχαμε όμως πάντα την στήριξή του σωματείου, μας υποδέχτηκαν σαν ίσους» τόνισε η Ζωή Ασλάνογλου. 

Ενωμένοι

«Τώρα διεκδικούμε να πάρουμε πίσω τα 26 άτομα. Τη Δευτέρα και την Τρίτη κατεβήκαμε σε απεργία, μαζέψαμε υπογραφές και την Πέμπτη πήγαμε στο υπουργείο. Θα συνεχίσουμε ενωμένοι, ακόμη και αν χρειαστεί να στήσουμε σκηνές στο προαύλιο του Αγίου Σάββα. 

Προσλαμβάνουνε δέκα χιλιάδες άτομα μέσα από το ταμείο ανεργίας και διώχνουνε άλλες δέκα χιλιάδες χωρίς να έχουν το δικαίωμα να μπουν καν στο ταμείο ανεργίας; Πώς θα ζήσουν δύο χρόνια αυτά τα δέκα χιλιάδες άτομα; 

Δεν τους ενδιαφέρει να απαντήσουν σε αυτά όσοι φτιάχνουν τους νόμους, γιατί το κάνουν εκ του ασφαλούς. Δεν έρχονται ποτέ να δουν τι πιάνουν με τα χέρια τους αυτοί οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία για να παίρνουν 3-4 κατοστάρικα το μήνα». 

«Χωρίς την εργασία τους δεν θα μπορούσαμε όλοι εμείς να ζούμε, να έχουμε νοσοκομεία, σχολεία, καθαριότητα, νερό, ρεύμα και όλα τα υπόλοιπα αγαθά. Ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας έχει καθοριστεί από τη δύναμη αυτών των ανθρώπων, των παραγωγών, από τη δύναμη της εργατικής τάξης σήμερα» τόνισε η Μαρία Στύλλου. «Όμως δεν είναι μόνο η οικονομική τους δύναμη. Δεν ήταν μόνο παρούσα στην πανεργατική απεργία η εργατική τάξη. Έδωσε πολιτικές μάχες. Ήταν έξω από τα σχολεία για να υπερασπιστεί τα προσφυγόπουλα, ενάντια στην απειλή των ναζί της Χ.Α.

Στη Βουλή ψηφίσαν προχθές το 4ο μνημόνιο και έβαλαν τα ΜΑΤ να διαλύσουν τη διαδήλωση. Αλλά οι βουλευτές είναι απλά οι εκφραστές μιας κυρίαρχης τάξης που έχει την οικονομική δύναμη, που έχει τους δικαστές, τα ΜΜΕ. 

Απέναντι σε αυτούς το 2015 η εργατική τάξη που γκρέμισε τους Σαμαροβενιζέλους έκανε ένα ιστορικό άλμα να στηρίξει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που πίστεψε ότι μπορεί να συγκρουστεί μαζί τους. Πίστεψε ότι αρκεί μια κυβέρνηση της Αριστεράς, αρκεί η ψήφος για να βάλουμε χέρι σε όλους αυτούς. Αλλά δεν αρκεί και δεν θα αρκούσε ακόμη και αν ο Τσίπρας δεν πρόδιδε την εργατική τάξη. Χρειάζεται να συγκρουστεί ολόκληρη αυτή η δυνατή τάξη για να μπορέσει να τους νικήσει. Η εργατική τάξη να πάρει τα εργοστάσια και να πετύχει ότι θα μείνουν ανοιχτά και θα έχει δουλειά επιβάλοντας εργατικό έλεγχο, και να προχωρήσει σε κρατικοποίηση των τραπεζών για να μπορέσει να διαγράψει το χρέος. 

Με αυτήν την έννοια, η συζήτηση για τα εκατό χρόνια της Ρώσικης Επανάστασης που τα έκανε όλα αυτά πράξη δεν αφορά το χθες άλλα το σήμερα. Οι “εύκολες”, εκλογικές λύσεις που μέχρι τώρα έμοιαζαν οι μόνες “ρεαλιστικές” για την εργατική τάξη δεν λειτουργούν, χρειάζονται ρήξεις και ανατροπές. Και οι ρήξεις χρειάζονται τη σφήνα, χρειάζονται το επαναστατικό κόμμα».