Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία ότι οι κάθε λογής μεσάζοντες -από την ανάδοχο J.P.Morgan μέχρι την κακόφημη Ακροπολις Χρηματιστηριακή- είχαν στήσει έναν χορό εκατομμυρίων γύρω από τα ταμεία.
Μέχρι να φτάσει στο ΤΕΑΔΥ το επίμαχο “δομημένο ομόλογο” η τιμή του είχε ανέβει σχεδόν 18% πάνω. Εικοσι δύο εκατομμύρια κέρδισε η J.P.Morgan, 19.7 η North Asset του “κυρίου” Παπαμαρκάκη. 140 χιλιάδες Ευρώ ήταν η προμήθεια της γερμανικής Hypovereinsbank. Αλλά τόσα τσέπωσε και η “Ακρόπολις”.
Και σίγουρα δεν είναι μόνο αυτοί. Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μάθουμε ποτέ πόσα από αυτά τα εκατομμύρια κατέληξαν τελικά, σαν μίζες, στις τσέπες των “γαλάζιων” διοικητών. Το βέβαιο είναι ότι η υπόθεση “βρωμάει”.
Το πραγματικό σκάνδαλο, όμως, δεν είναι οι φανερές ή κρυφές προμήθειες των ημετέρων -ακόμα και αν μετριώνται σε εκατομμύρια Ευρώ. Το πραγματικό σκάνδαλο είναι η ίδια η έκδοση των διαβόητων δομημένων ομολόγων και η προώθησή τους στα ασφαλιστικά ταμεία. Πρόκειται για ένα σκάνδαλο κολοσσιαίων διαστάσεων. Ο πραγματικός πρωταγωνιστής αυτού του σκανδάλου είναι ο ίδιος ο Αλογοσκούφης.
Τα “δομημένα προϊόντα” δεν είναι παρά στοιχήματα. Με την αγορά του επίμαχου ομολόγου το ΤΕΑΔΥ στοιχημάτισε, ουσιαστικά, ότι η ψαλίδα ανάμεσα στα βραχυπρόθεσμα και τα μακροπρόθεσμα επιτόκια του ευρώ, θα ανοίξει. Με τα σημερινά δεδομένα ήταν ένα στοίχημα “ατυχές” -για να χρησιμοποιήσουμε έναν ευγενικό όρο. Μέχρι σήμερα, αντί να ανοίγει, η ψαλίδα τείνει να μηδενιστεί.
Η κυβέρνηση και οι απολογητές της υποστηρίζουν ότι το στοίχημα δεν έχει ακόμα χαθεί. Τα δομημένα προϊόντα, λένε, είναι σύγχρονα χρηματοπιστωτικά εργαλεία που ενδέχεται να αποφέρουν, στο μέλλον, στα ταμεία ακόμα και σημαντικά κέρδη.
Ισως. Στα στοιχήματα, όμως, υπάρχουν πάντα δυο πλευρές -δυο πλευρές που ποντάρουν στην αντίθετη υπόθεση. Και όταν κερδίζει η μία χάνει η άλλη.
Η πραγματική ιστορία των δομημένων ομολόγων, λοιπόν, έχει ως εξής: ο Αλογοσκούφης έκδοσε, με την βοήθεια της J.P.Morgan, της Deutsche Bank και διαφόρων άλλων “ευγενών” ιδρυμάτων μια ολόκληρη σειρά από παλιόχαρτα –στημμένα στοιχήματα που ούτε ένας πρωτάρης δεν θα έπαιζε. Και ύστερα τα έσπρωξε, με την βοήθεια των γαλάζιων διοικητών και των κακόφημων “ημετέρων”, στα ασφαλιστικά ταμεία, φροντίζοντας να κρύψει τα ίχνη του πίσω από μια αλυσίδα μεσαζόντων. Δεν ήταν απλά “άσχετοι” οι γαλάζιοι διοικητές. Τις εντολές της κυβέρνησης εκτελούσαν. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η μαζική αγορά των κρυφών ομολόγων, μέσα σε δυο ημέρες, από 17 διαφορετικά ταμεία;
Την εποχή της Χούντας τα αφαλιστικά ταμεία ήταν υποχρεωμένα, με νόμο, να καταθέτουν τα αποθεματικά τους στην Τράπεζα της Ελλάδας -με μηδενικό επιτόκιο! Ο καπιταλισμός έχει κάνει άλματα από τότε. Και η μέθοδοι ξαφρίσματος των εισφορών των εργαζομένων προς όφελος του δημόσιου ταμείου, από ότι φαίνεται, ακόμα μεγαλύτερα.