Εργατικό κίνημα
Δάσκαλοι: H Aπεργία, το Συνέδριο και οι Παρεμβάσεις

Η 76η γενική συνέλευση της Δ.Ο.Ε. τελείωσε χωρίς να πάρει καμία απόφαση για τη συνέχεια του αγώνα των δασκάλων, παραπέμποντας την όποια απόφαση στις αναποτελεσματικές και εν κρυπτώ συνεδριάσεις του Δ.Σ.. Πώς έγινε αυτό; Πώς είναι δυνατό αφού όλοι  μιλούσαν για παρατεταμένους αγώνες το αποτέλεσμα να είναι μηδέν;

Το ότι όλοι ορκίζονταν στο όνομα της συνέχειας της μεγάλης απεργίας είναι ενδεικτικό του ότι οι δάσκαλοι δεν νοιώθουν ηττημένοι και διψούν για αυτή τη συνέχεια. Όμως φαίνεται ότι οι παρατάξεις που καθόρισαν τις εξελίξεις την προηγούμενη χρονιά είτε δεν ήθελαν, είτε δεν μπόρεσαν να δώσουν αυτή τη συνέχεια.

Η στάση της ΠΑ.Σ.Κ. είναι χαρακτηριστική του «δεν ήθελαν». Ο  πρόεδρος της Ομοσπονδίας Δ. Μπράτης, σε μια  ομολογουμένως εμπνευσμένη ρητορικά (αλλά όχι πολιτικά) δευτερολογία  υπερασπιζόμενος την απεργία έκανε τεράστιο άνοιγμα στα δεξιά αναγνωρίζοντας ότι η Δ.Α.Κ.Ε. αποτελεί δύναμη της απεργίας και όχι της απεργοσπασίας. Την κατέστησε έτσι συνδιαμορφωτή των εξελίξεων, με ό,τι σημαίνει αυτό. Από την άλλη ενώ η αρχική πρόταση της ΠΑ.Σ.Κ., με την οποία κατέβαινε στις γενικές συνελεύσεις, πριν το συνέδριο, ήταν για πενθήμερη απεργία 24 – 28 Σεπτέμβρη, υπαναχώρησε αφήνοντας  αόριστα τη λήψη μιας τέτοιας απόφασης σε γενικές συνελεύσεις που θα γίνουν το Φθινόπωρο. Όσοι ξέρουν λίγο τα του κλάδου των δασκάλων αυτό σημαίνει ότι αυτή η παραπομπή σημαίνει στην ουσία παραπομπή της απεργίας στις ελληνικές καλένδες, αφού συνήθως ελάχιστες συνελεύσεις έχουν απαρτία.

Αν όμως η ΠΑ.Σ.Κ. δεν ήθελε την απεργία, αυτός που της έδωσε την πολυτέλεια των ελιγμών μέσα στο συνέδριο ήταν η στάση της αριστεράς. Η στάση της μεγαλύτερης αριστερής δύναμης της Ε.Σ.Α.Κ. ήταν απλά παρωδία αριστερής συνδικαλιστικής στάσης, αφού επέλεξε να  αντιπολιτεύεται τη μεγαλύτερη απεργιακή στιγμή του κλάδου.

 Από την άλλη η στάση των Παρεμβάσεων απέτυχε να «εγκλωβίσει» την ΠΑ.Σ.Κ. σε μια συγκεκριμένη αγωνιστική πρόταση όπως πέρσι. Το ότι δεν προτάθηκε μια συγκεκριμένη μορφή πενθήμερης απεργίας «κλειδωμένη» από το συνέδριο, έδινε στην ΠΑ.Σ.Κ. το ελεύθερο των ελιγμών. Γιατί χρειαζόταν να υπάρχει στην πρότασή μας ότι πρέπει να πάμε σε συνελεύσεις από τον Οκτώβρη, προκειμένου να αποφασιστεί η νέα απεργία; Όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό. Μήπως δεν πιστεύουμε ότι ο κόσμος είναι διατεθειμένος να απεργήσει; Τότε γιατί προτείνουμε απεργία; 

Από την άλλη η επιλογή να επικεντρωθεί η κριτική στο τι έκαναν οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι στο Τ.Ε.Α.Δ.Υ. και όχι στο πώς χειρίστηκε η ηγεσία της Ομοσπονδίας την απεργία και τη λήξη της, (απεργιακό ταμείο, κεντρική απεργιακή επιτροπή, κλπ.),  η επιλογή να κηρυχθεί ως casus belli το ασφαλιστικό και όχι να συνεχίσουμε έναν ήδη κηρυγμένο πόλεμο, εμπλουτίζοντας τα ήδη διαμορφωμένα αιτήματα απόμακρυνε  τη συζήτηση από τα κρίσιμα σημεία και ως εκ τούτου τη προοπτική της απεργιακής συνέχειας. Το σενάριο της επιτυχίας είναι δοκιμασμένο από την περσινή συνέλευση. Γιατί δεν ακολουθήθηκε;  

Tακτική

Η γνώμη μου είναι, ότι στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς των δασκάλων, υπάρχει έλλειψη πολιτικής τακτικής απέναντι στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που ξεκινά από την περίοδο της μεγάλης απεργίας. Το ό,τι δεν οργανώθηκε μια πλατιά και ανοιχτή συζήτηση μέσα στα σχήματα  για το τι έγινε και τι δεν έγινε στην απεργία, αλλά αντίθετα ακολουθήθηκε η τακτική σιωπής του όλα είναι καλώς καμωμένα, η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις πήρε και τη μορφή προγραφών, μας δημιουργεί δυσκολίες. 

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η ριζοσπαστική αριστερά πρέπει να ξεφύγει από τον «συντροφικό» εναγκαλισμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας όπως τον εξέφρασε ο Μπράτης στο συνέδριο, λέγοντας «….είναι τιμή για τις Παρεμβάσεις, που εισηγήθηκαν τη λήξη της συγκεκριμένης μορφής απεργιακού αγώνα….». 

Η Πρωτοβουλία Γένοβα έχει κάνει την επιλογή ότι συμμετέχει (όπου είναι αυτό δυνατό) στις Παρεμβάσεις - Κινήσεις – Συσπειρώσεις, ή σε συνεργαζόμενα  με αυτές σχήματα, γιατί αποτελούν το πιο μαχητικό δίκτυο αγωνιστών στον κλάδο. Η ενότητα του χώρου αυτού η ενίσχυση και η διεύρυνση του δικτύου είναι αναγκαία για την παραπέρα αγωνιστική πορεία του κλάδου.  Γι` αυτό κάναμε και την επιλογή να συμμετέχουμε στην ψηφοφορία για το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. στο ψηφοδέλτιο των Παρεμβάσεων. Θεωρώ λανθασμένη την οποιαδήποτε επιλογή  αυτοαπομάκρυνσης συντρόφων από το χώρο. Όμως πολύ περισσότερο λανθασμένη είναι η λογική των διαγραφών που υιοθέτησαν ορισμένοι σύντροφοι, τις οποίες θεωρώ ξένες με το πνεύμα των σχημάτων. Είναι δείγματα και απόρροια ενός κλίματος που διώχνει και δεν συσπειρώνει κόσμο στις γραμμές μας.

Η συμμετοχή μας στις Παρεμβάσεις δεν σημαίνει ότι δεν θα ασκούμε κριτική στις θέσεις και στις πρακτικές που δεν μας βρίσκουν σύμφωνους. Άλλωστε η ομοιομορφία ποτέ δεν αποτέλεσε γνώρισμα αυτού του χώρου. Κινούμενοι με αυτό το σκεπτικό στηρίξαμε την πρόταση του συλλόγου του Κορυδαλλού θεωρώντας ότι ήταν η πιο κοντινή στο πνεύμα της περσινής απεργίας και το σημαντικότερο ήταν η μόνη που κλείδωνε την απεργία του φθινοπώρου από τη γενική συνέλευση χωρίς να την παραπέμπει σε κάποιες συνελεύσεις που ξέρουμε ότι οι περισσότερες δεν θα γίνουν.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς προς όλους τους συντρόφους των Παρεμβάσεων μέσα και έξω από αυτές.