Στις 18-20 Οκτώβρη οργανώθηκε στην Ισταμπούλ από το DSiP (την αδελφή οργάνωση του ΣΕΚ στην Τουρκία) το φεστιβάλ “Σοσιαλιστικές Συζητήσεις”. Δεκάδες αγωνιστές παρακολούθησαν τις συζητήσεις του τριημέρου που καταπιάνονταν με τα φλέγοντα ζητήματα της περιόδου.
Τη μεγαλύτερη συμμετοχή είχε η συζήτηση για το Κουρδικό και το ποια πρέπει να είναι τα καθήκοντα της Αριστεράς και του εργατικού κινήματος, ειδικά μετά την κατάρρευση της ειρηνευτικής διαδικασίας και την εισβολή στο Αφρίν. Δόθηκε ιδιάιτερη σημασία στην στήριξη του κουρδικού κινήματος απέναντι στις επιθέσεις του τουρκικού κράτους καθώς και στις δυνατότητες που ανοίγουν με την ύπαρξη του HDP.
Η συζήτηση για την κρίση που ξέσπασε πρόσφατα στην Τουρκία συγκέντρωσε μεγάλο ενδιαφέρον για τις εκτιμήσεις κατά πόσο θα μπορέσει η κυβέρνηση του Ερντογάν να συγκεντρώσει τους επόμενους μήνες τα πάνω από 200 δις δολάρια για την αποπληρωμή του χρέους, καθώς αυτό έχει σημάνει ήδη επιθέσεις στην εργατική τάξη και τους συνταξιούχους. Το κεντρικό αίτημα που αναδείχθηκε μέσα από την συζήτηση ήταν ότι χρειάζεται να οργανωθούν αντιστάσεις για να πληρώσουν την κρίση οι δισεκατομμυριούχοι. Μπορεί φαινομενικά τα πράγματα να είναι δύσκολα για την Αριστερά, ειδικά μετά τις τελευταίες εκλογές και το σχηματισμό συγκυβέρνησης του ΑΚΡ και του ακροδεξιού MHP, αλλά οι εναλλακτικές των από πάνω είναι πολύ μειωμένες πολιτικά και οικονομικά σε σχέση με το 2002 και την προηγούμενη κρίση.
Πρόσφυγες
Η συζήτηση στην οποία ήμουν στο πάνελ αφορούσε το ρατσισμό και τους πρόσφυγες, καθώς στην Τουρκία βρίσκονται πάνω από τέσσερα εκατομμύρια Σύριοι πρόσφυγες μετά τον πόλεμο. Από τη μεριά μου μετέφερα την εικόνα του πανευρωπαικού αντιρατσιστικού κινήματος, ιδιαίτερα μετά τη διαδήλωση-σεισμό στο Βερολίνο, καθώς και τις μάχες που δίνουμε στην Ελλάδα για να φέρουμε τους πρόσφυγες στις πόλεις μας με ανθρώπινες συνθήκες. Επίσης κάλεσα στο Διεθνή Συντονισμό στις 16 Μάρτη του 2019. Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι στην Τουρκία οι πρόσφυγες δουλεύουν σε δουλειές μαζί με το ντόπιο πληθυσμό με παραδείγματα κοινών αγώνων-απεργιών για καλύτερες συνθήκες αλλά και αντιρατσιστικά αιτήματα. Έτσι ένα μέρος της συζήτησης στράφηκε στο πώς μπορούμε από τα κάτω να αναγκάσουμε τις ηγεσίες των συνδικάτων να παίξουν ενεργό ρόλο στο αγκάλιασμα των αγώνων των προσφύγων.
Τέλος, αξίζει να σταθώ σε δύο ακόμα συζητήσεις, η μία για το γυναικείο κίνημα που στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται με μαζικές διαδηλώσεις στις 8 Μάρτη και η δεύτερη για την κρίση του ιμπεριαλισμού και πώς αυτή αποσταθεροποιεί ολοκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά και του Αιγαίου. Ήταν ένα φεστιβάλ που ξεκαθάρισε σε ποια περίοδο βρισκόμαστε και βοήθησε να καταλάβουμε ότι παρά την καταστολή από το κράτος του Ερντογάν, υπάρχουν δυνατότητες να εμφανιστεί στους δρόμους ξανά η συλλογική δύναμη της εργατικής τάξης, για να μην πληρώσει τα σπασμένα της κρίσης.