Ο υπεύθυνος του Συντονισμού Ενάντια στα Μνημόνια, Τάσος Αναστασιάδης, μίλησε στον Στέλιο Μιχαηλίδη για την δράση του Συντονισμού και τη συνέλευση στις 20/1.

Αγωνιστές κι αγωνίστριες από δεκάδες χώρους δουλειάς, θα συναντηθούν για να συζητήσουν και να αποφασίσουν τις πρωτοβουλίες με τις οποίες θα οργανώσουμε τα τρία βασικά μέτωπα που βάζουμε μπροστά για την επόμενη περίοδο. Τη μονιμοποίηση των συμβασιούχων, την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων με αυξήσεις και τη μάχη ενάντια στο σεξισμό με την προσπάθεια για οργάνωση απεργίας στις 8 Μάρτη. Τις συζητήσεις πάνω σε αυτά τα τρία θέματα θα ανοίξουν πρωταγωνιστές των μαχών αυτών και θα καταλήξουμε σε συγκεκριμένες αποφάσεις.

Αυτές τις μέρες κλείνει ένας χρόνος από την προηγούμενη πανελλαδική συνέλευση. Ποιά ήταν η δράση του Συντονισμού στο χρόνο που μεσολάβησε;

Ήταν μια χρονιά πλούσια σε μάχες. Καταρχήν είχε μάχες που έδωσαν τα “παραδοσιακά” κομμάτια της εργατικής τάξης, οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ. Στηρίξαμε την απεργία που έκαναν οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ τον Απρίλη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση. Όταν κατέθετε η κυβέρνηση το νομοσχέδιο για την “αποεπένδυση της ΔΕΗ”, οι εργαζόμενοι είχαν προχωρήσει σε απεργιακές κινητοποιήσεις και συλλαλητήρια. Ο Συντονισμός ήταν εκεί και είχαμε εκδώσει αφίσσα και προκήρυξη για τη στήριξη του αγώνα, οργανώνοντας καμπάνια συμπαράστασης. Με αυτή την καμπάνια ήταν που συνδεθήκαμε για παράδειγμα, με τους εργαζόμενους της ΔΕΣΦΑ που τώρα βρίσκονται σε κινητοποιήσεις. Λίγο αργότερα, τον Ιούνιο, στηρίξαμε τη μάχη που έδωσαν οι εργαζόμενοι της ΕΥΔΑΠ ενάντια στις απολύσεις των υδρονομέων, με απεργιακές κινητοποιήσεις, περιφρουρήσεις, συγκεντρώσεις. Κάναμε μια ολόκληρη προσπάθεια όχι μόνο να δίνουμε το παρών στις κινητοποιήσεις αλλά και να φέρουμε συμπαράσταση με ψηφίσματα από άλλα σωματεία. 

Αλλά χρειάζεται να σταθούμε και στις μάχες που έδωσαν μια σειρά κλάδοι εργαζομένων, αυτοί της επισφάλειας, που βγήκαν μπροστά και συγκρούστηκαν για τα δικαιώματά τους. 

Κορυφαία θέση έχει αυτή των εργαζόμενων στην Cosco για ΣΣΕ και Βαρέα κι Ανθυγιεινά. Οι λιμενεργάτες στις προβλήτες 2 και 3 του Πειραιά, που συνέχισαν την απεργία μετά την πανεργατική της 30 Μάη. Κι εκεί βρεθήκαμε στις περιφρουρήσεις, οργανώσαμε την αλληλεγγύη με ψηφίσματα σωματείων, υπογραφές απλού κόσμου από γειτονιές κι εργατικούς χώρους και παρουσία συνδικαλιστών στο Λιμάνι. ‘Ημασταν εκεί και στο τέλος του Μάη που ξεκίνησαν την απεργία και μέσα στο καλοκαίρι που συνέχισαν κι έφτασαν να κερδίσουν την ένταξή τους στα ΒΑΕ. 

Στην αρχή του χρόνου είχαμε τις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στους παιδικούς σταθμούς. Με μια μεταρρύθμιση που η κυβέρνηση παρουσίαζε ως ικανοποίηση του εκπαιδευτικού κινήματος, έβαζε σε κίνδυνο τις δουλειές χιλιάδων εργαζόμενων, στη συντριπτική τους πλειοψηφία συμβασιούχων. Δώσαμε τη μάχη και για τη στήριξη των κινητοποιήσεων αλλά και πολιτικά, για να μην τσιμπήσει κανείς στην προπαγάνδα της κυβέρνησης. Επίσης είχαμε τον αγώνα των συμβασιούχων των δήμων, που μέσα από τον διαγωνισμό 3Κ, απολύονταν. Οι συμβασιούχοι σχεδόν έναν χρόνο μετά τη μεγάλη απεργία το καλοκαίρι του 2017, έστησαν κατασκήνωση διαμαρτυρίας στην πλ.Κλαυθμώνος κι ο Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια στήριξε την κινητοποίηση. Μην ξεχάσουμε τις απεργίες στο Βοήθεια στο Σπίτι το Μάρτη και το Σεπτέμβρη που είχαν επιτυχία.

Είχαμε τις απεργίες των εργολαβικών εργαζόμενων στα Ελληνικά Πετρέλαια όπου δώσαμε το παρών στις απεργιακές περιφρουρήσεις και συνδεθήκαμε μαζί τους, φτάνοντας στην απεργία των εργολαβικών του Φυσικού Αέριου στις 16 Νοέμβρη, όπου δώσαμε όλη μας τη δύναμη για να τη στηρίξουμε, οργανώνοντας την αλληλεγγύη από άλλους εργατικούς χώρους και σωματεία. 

Στις ΜΚΟ, όπου οι εργαζόμενοι, βγήκαν σε απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια σε εκδικητικές απολύσεις συναδέλφων τους. Στην Ιδιωτική Υγεία όπου βρεθήκαμε μαζί με τους εργαζόμενους στο Ερρίκος Ντυνάν, στο Ωνάσειο και σε κάθε κλινική που αντιστέκονταν.

Στα ΜΜΕ, στηρίξαμε τον αγώνα των εργαζόμενων του 9.84, που αντιστάθηκαν στις επιθέσεις του Καμίνη, με την απληρωσιά, τις απολύσεις και τις περικοπές. Αντίστοιχα και με τον ραδιοσταθμό “Στο Κόκκινο”, όπου το Φλεβάρη είχαμε την απειλή μειώσεων των μισθών και την απόλυση της απεργιακής επιτροπής. Κι εκεί, δώσαμε το παρών κι οργανώσαμε τη συμπαράσταση με αφίσσα που εκδώσαμε κλπ. 

Φυσικά στα νοσοκομεία, που σε συνεργασία με το Συντονιστικό Νοσοκομείων στηρίξαμε και στηρίζουμε τον διαρκή αγώνα που δίνουν οι υγειονομικοί για μόνιμη δουλειά, μαζικές προσλήψεις και χρηματοδότηση.

Αλλά και σε ακόμα πιο μικρούς χώρους, δε λείψαμε από τις διεκδικήσεις των εργαζόμενων. Στο εστιατόριο Aleria ενάντια σε απόλυση εργαζόμενου, στην Alpha Green στον Ασπρόπυργο στο πλευρό μεταναστών εργατών.

Εκτός από τις σπουδαίες μάχες σε επι μέρους χώρους δουλειάς, είχαμε και τις κεντρικές, πανεργατικές, μάχες. Τον Γενάρη είχαμε τη συνέχεια της μάχης ενάντια στον αντιαπεργιακό νόμο. Ο Συντονισμός είχε ήδη ξεκινήσει με εκδηλώσεις σε χώρους δουλειάς, για να μιλήσουμε ενάντια στον αντιαπεργιακό νόμο κι έπαιξε κεντρικό ρόλο στο να γίνει η απεργία και το συλλαλητήριο, παρά την αδράνεια της συνδικαλιστικής ηγεσίας. 

Το ίδιο και στις πανεργατικές απεργίες. Στις 30 Μάη – κόντρα στην προσπάθεια της ηγεσίας της ΓΣΕΕ να “πνίξει” τα εργατικά αιτήματα για χάρη της Κοινωνικής Συμμαχίας. Στις 14 Νοέμβρη και τις 28 Νοέμβρη που κάναμε μια ολόκληρη προσπάθεια για να βγει πανεργατική απεργία αναγκάζοντας τη συνδικαλιστική ηγεσία – παρά τα τερτίπια της – να κηρύξει δυο μεγάλες απεργίες σε δεκαπέντε μέρες. Αλλά και στη ΔΕΘ, όπου κοντράραμε την προπάθεια της δεξιάς  και τον φασιστών να δώσει εθνικιστικό χαρακτήρα στις κινητοποιήσεις. Η αντιμετώπιση του Συντονισμού έπαιξε ρόλο, οργανώνοντας την ταξική απάντηση ενάντια στα μνημόνια και τα εθνικιστικά συλλαλητήρια.

Κλείνοντας, θέλω να σταθώ και δράση που είχαμε στο πλευρό των πυρόπληκτων κατοίκων στο Μάτι, κάτι που είχαμε κάνει και στην περίπτωση της Μάνδρας με τις πλημμύρες, όπου οργανώσαμε μια ολόκληρη καμπάνια μες στο καλοκαίρι, με αφίσσα, προκήρυξη που βγάλαμε, επισκέψεις στις πυρόπληκτες περιοχές, αναδεικνύοντας τα ζητήματα των δολοφονικών περικοπών, τη διεκδίκηση για αποζημιώσεις κλπ.  

Είναι πράγματι δεκάδες οι μάχες που στήριξε ο Συντονισμός. Τι σήμαινε όμως πρακτικά αυτή η στήριξη και γιατί ήταν σημαντική;

Ο Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια είναι ένα δίκτυο αγωνιστών κι αγωνιστριών εργαζομένων, σωματείων, εργατικών πρωτοβουλιών, εκλεγμένων συνδικαλιστών και μη, που εργάζονται και δρουν σε μια σειρά εργατικούς χώρους. Η αλληλεπίδραση αυτή είναι σημαντική για να μεταφέρονται εμπειρίες και παραδείγματα από το ένα κομμάτι εργαζόμενων στο άλλο. Όταν ξεσπάει μια μάχη σε ένα σημείο παίζουμε ρόλο αφενώς να μη μείνει μόνη της, αλλά να γίνει γνωστή, να κερδίσει συμπαράσταση, να απλωθεί για να κερδίσει. Ταυτόχρονα αυτό το δίκτυο παίζει ρόλο στην οργάνωση της βάσης στους εργατικούς χώρους πιέζοντας ταυτόχρονα και τη συνδικαλιστική ηγεσία, τόσο για να κινητοποιείται και να μη μένει αδρανής, όσο και για να μην αφήνει τη μάχη στα μισά, να συνεχίζει και να φτάνει ακόμα και στη νίκη. Τρίτον προσπαθεί να συνδέει τις μάχες που είναι σε εξέλιξη, μεταξύ τους. Τα παραδείγματα φυσικά είναι δεκάδες. Να αναφέρω χαρακτηριστικά την 25η Απρίλη, όπου οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες του Συντονιστικού Νοσοκομείων είχαν αναγκάσει την ΠΟΕΔΗΝ να προχωρήσει σε απεργία για τα ζητήματα της Υγείας και την ίδια μέρα απεργούσαν οι εργάτες της ΔΕΗ με τη στήριξη του Συντονισμού. Πετύχαμε να ενώσουμε τις δύο διαδηλώσεις, γεγονός που έδωσε δύναμη κι αυτοπεποίθηση και στους δύο κλάδους. Πιο δυνατός Συντονισμός, μεγαλύτερο άπλωμα και δικτύωση σε περισσότερους εργατικούς χώρους, σημαίνει ακόμα μεγαλύτερες δυνατότητες.

Ο Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια έχει μια πορεία χρόνων, από τις αρχές της αντίστασης ενάντια στα μνημόνια και των μέτρων τους. Τι ρόλο έχει να παίξει σε μια περίοδο που οι μνημονιακές συμφωνίες υποτίθεται πως έχουν τελειώσει;

Ας πάμε στα του κλάδου μου που είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η ΟΜΕ ΕΥΔΑΠ, με την ευθύνη της γραφειοκρατικής  πλειοψηφίας, υπέγραψε στην ουσία μια σύμβαση ιδιωτικοποίησης, μηδενικών παροχών, ευχών, επιτροπών, απάλειψης κάθε υπόνοιας μόνιμων προσλήψεων και προσφοράς δυνατοτήτων στην εργοδοσία να διαπραγματευτεί όλα τα μισθολογικά δεδομένα από μηδενική βάση.

Η αδυναμία της συγκεκριμένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που εκφράζεται κυρίως από δυνάμεις της δεξιάς και της πάλαι ποτέ ΠΑΣΚΕ που μεγάλο κομμάτι έχει μεταπηδήσει στο κυβερνητικό στρατόπεδο, η απροθυμία τους να κινητοποιήσουν τον κόσμο για να διεκδικήσει, η αναγνώριση όλου του μνημονιακού πλαισίου χωρίς καμία διάθεση να αμφισβητήσουν το παραμικρό, οδήγησε στη χειρότερη ΣΣΕ από καταβολής της εταιρίας.

Οι συνάδελφοι αντίθετα διψούσαν να διεκδικήσουν επιτέλους αιτήματα κοινωνικά, θεσμικά αλλά και μισθολογικά, μεταξύ αυτών την κατοχύρωση του δικαιώματος απρόσκοπτης καθολικής πρόσβασης όλων των πολιτών της Αττικής στο πόσιμο νερό, την άμεση διεκπεραίωση των 300 προσλήψεων τακτικού προσωπικού και προκήρυξη άλλων 300 με γρήγορες διαδικασίες, οποιεσδήποτε αποχωρήσεις – συνταξιοδοτήσεις τακτικού προσωπικού να καλύπτονται με νέες τακτικές προσλήψεις κ.α.

Δυναμική παρέμβαση 

Κι όμως, με τη δυναμική πολιτικοσυνδικαλιστική παρέμβασή μας, με ανακοινώσεις, με ομιλίες στον κοσμο, με συζήτηση και κοινή δράση των δυνάμεων της ευρύτερης αντικαπιταλιστικής αριστεράς στην εταιρεία και μετά την ασφυκτική πίεση και την κατακραυγή των από κάτω που δέχτηκε το μνημονιακό μπλοκ, τελικά αναγκάστηκε σε υπαναχώρηση. Ανακοίνωσαν ότι ο χρόνος των 7 μηνών δεν έφτασε για να ολοκληρωθούν οι διαπραγματεύσεις και πάμε σε συμπληρωματική σύμβαση. 

Μετά από παλινωδείες –που δεν έχουν σταματήσει– ίσως κερδίσουμε την ένταξη της ΑΤΑ στο βασικό μισθό. Ακόμα όμως και αυτό συγκεκριμένες παρατάξεις παρότι το εξαγγέλουν στα λόγια κάνουν ότι μπορούν ώστε να μην υλοποιηθεί. Είναι βέβαια πια τέτοιας αποδοχής η παρέμβασή μας αλλά και η θέληση των εργαζόμενων που έχει φέρει γραφειοκρατικά συμφέροντα και διοίκηση σε αδιέξοδο.

Όπου η προσπάθεια γίνεται από τα κάτω με τον κόσμο συμμέτοχο στο ταξικό αίτημα που παλεύεις ΣΗΜΕΡΑ, δημιουργουνται προϋποθέσεις διεμβολισμού της μνημονιακής στρατηγικής με μεγάλες πιθανότητες νίκης. 

Είναι η λογική αυτής της παρέμβασης για το σήμερα που καλλιεργειται και στο δίκτυο των δυνάμεων του Συντονισμού Ενάντια στα Μνημόνια. Ένα αλληλέγγυο δίκτυο συνδικαλιστών κι αγωνιστών που παλεύουν για να ανατρέψουν τις πολιτικές των μνημονίων σήμερα. Όχι στον αοριστο μέλλον. Σήμερα λοιπόν σας καλούμε να διευρύνετε αυτό το μέτωπο συμμετέχοντας στην πανελλαδική συνέλευση του Συντονισμου που θα γινει στις 20 Γενάρη. Τώρα είναι η ώρα για την εργατικη ταξη να ανακτήσει τις απώλειές της.

Τρανή απόδειξη είναι ότι αυτή την στιγμή δεν υπάρχουν παρά μισόλογα για το μέλλον των εργαζόμενων, καμία δέσμευση για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Κι αυτό ενώ την ίδια στιγμή τρέχουν οι εξελίξεις γύρω από την σύνδεση της Ελλάδας με τα Βαλκάνια (η οποία περιλαμβάνει και την εγκατάσταση σταθμού ΥΦΑ δηλαδή καράβι στην Αλεξανδρούπολη), η τροφοδοσία Φυσικού Αερίου των νησιών, η αύξηση των σταθμών αερίων καυσίμων στην κίνηση, η δέσμευση των 2/3 των kwh της παραγωγής της ΔΕΗ από καύσιμο φυσικό αέριο. Από τη μια η “ανάπτυξη”, από την άλλη η ανασφάλεια για εκατοντάδες εργάτες.

Μέσα από τον Συντονισμό Ενάντια στα Μνημόνια συνδεθήκαμε με σωματεία κι εργαζόμενους που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της επισφαλούς εργασίας. Με τις ανακοινώσεις συμπαράστασης, την παρουσία συμπαραστατών από όλους αυτούς τους χώρους στην 24ωρη απεργία που κάναμε στις 16/11, τις ομιλίες που έκαναν, πήραμε έμπνευση για να συνεχίσουμε τον αγώνα. 

Τώρα κλιμακώνουμε τον αγώνα με 24ωρη απεργία στις 18/11.

Τη μάχη που έχουμε να δώσουμε οι εργαζόμενοι της ΔΕΣΦΑ την έχουν ήδη δώσει και εξακολουθούν να την δίνουν άλλοι εργάτες, είτε από τον ευρύτερο δημόσιο φορέα είτε από τον ιδιωτικό. Από την ΕΥΔΑΠ, μέχρι τα νοσοκομεία και από την COSCO και τα ΕΛΠΕ μέχρι την εκπαίδευση και τους δήμους. Σε αρκετές περιπτώσεις είναι μάχες νικηφόρες κόντρα άλλοτε σε απολύσεις εργαζομένων κι άλλοτε σε αναξιοπρεπείς συμβιβασμούς. 

Η αλληλεγγύη και η σύνδεση των εργατών της ΔΕΣΦΑ με όλους αυτούς τους χώρους θα μας δώσει την ισχύ και την αυτοπεποίθηση για να πιέσουμε σοβαρά για τις διεκδικήσεις μας. 

Στη συνέλευση του Συντονισμού Ενάντια στα Μνημόνια θα προσπαθήσουμε να συμμετέχουμε όσο το δυνατόν περισσότεροι συνάδελφοι. 

Οι επιθέσεις εξελίσσονται σε δύο παράλληλα επίπεδα. Επιθέσεις οικονομικές με εκτίναξη των απολύσεων στα χρόνια της κρίσης σε σχέση με τους άντρες, με μεγάλη αύξηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, την ανασφάλεια, την μισθολογική ανισότητα αλλά και το ξήλωμα κατακτήσεων των προηγούμενων δεκαετιών. Τα κλεισίματα των παιδικών σταθμών στους χώρους δουλειάς ή στους δήμους, τα κλεισίματα των γηροκομείων, η διάλυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας Υγείας ρίχνουν τα βάρη στις εργατικές οικογένειες και κατά βάση στις γυναίκες να μείνουν στο σπίτι για να φροντίσουν τα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Από την άλλη βλέπουμε την αύξηση των περιστατικών σεξουαλικών παρενοχλήσεων, βίας και ιδεολογημάτων που έρχονται να “δικαιολογήσουν” τα παραπάνω. 

Νέο κίνημα

Απέναντι σε αυτά, ένα νέο γυναικείο κίνημα φουντώνει διεθνώς: από τις απεργίες στη Google που άντρες και γυναίκες εργαζόμενοι απήργησαν ενάντια στις σεξουαλικές παρενοχλήσεις στο χώρο δουλειάς, μέχρι τη νίκη του κινήματος στην Ιρλανδία για το δικαίωμα στην έκτρωση. Εδώ, οι μάχες για μονιμοποίηση των συμβασιούχων στα νοσοκομεία, που κατά βάση αποτελούνται από γυναίκες, των καθαριστριών κλπ βάζουν στο στόχαστρο τις μνημονιακές πολιτικές που εντείνουν την καταπίεση των γυναικών. 

Σήμερα χρειάζεται τα συνδικάτα και τα σωματεία να μπουν μπροστά και να διεκδικήσουν πλάι στις μαζικές προσλήψεις και τις μονιμοποιήσεις των συμβασιούχων, τα θετικά προνόμια για τις γυναίκες σε ότι αφορά τα χρόνια δουλειάς που απαιτούνται για συνταξιοδότηση, την μισθολογική ισότητα μέσα από τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, τη λειτουργία παιδικών σταθμών και εστιατορίων στους χώρους δουλειάς, την προστασία από βαριές και ανθυγιεινές εργασίες των εγκύων και μία σειρά άλλα αιτήματα. Μ΄αυτή τη συλλογιστική η 8 Μάρτη μπορεί να αποτελέσει σταθμό σε αυτή την προσπάθεια, μετατρέποντας την σε απεργία για όλο το εργατικό κίνημα. 

Με τέτοια βήματα συλλογικού αγώνα μπορούμε να παλέψουμε τις επιθέσεις απέναντι στις γυναίκες δυναμώνοντας παράλληλα όλο το εργατικό κίνημα στη μάχη για να τα πάρουμε όλα πίσω. Οι εμπειρίες των αγωνιστών του Συντονισμού στην οργάνωση των μαχών από τα κάτω στους χώρους δουλειάς, είναι χρήσιμη παρακαταθήκη που μπορούμε να την αξιοποιήσουμε και σ’ αυτή τη μάχη.

Αργυρή Ερωτοκρίτου
Ειδικευόμενη Γιατρός, μέλος ΔΣ
Συλλόγου εργαζομένων ΓΝΑ Γ. Γεννηματάς