Η Αριστερά
50 χρόνια ΣΕK: Διεθνιστική αλληλεγγύη των εργατών ενάντια στις πολεμοκάπηλες εκστρατείες

1992, “Άγκυρα-Αθήνα-Λευκωσία, εχθρός μας το κεφάλαιο και η στρατοκρατία”. Συγκέντρωση με συμμετοχή του σ. Ντοάν Ταρκάν από το DSiP της Τουρκίας

Το 1991 οι κάτοικοι της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας αποφάσιζαν σε δημοψήφισμα υπέρ της ανεξαρτησίας από την έως τότε Γιουγκοσλαβία. Σύμφωνα με την εθνικιστική προπαγάνδα οι “Σκοπιανοί” που ήθελαν να “πάρουν το όνομα της Μακεδονίας” στόχευαν να κατακτήσουν τα ελληνικά εδάφη ίσαμε τη Θεσσαλονίκη.

Τα εθνικιστικά συλλαλητήρια που ακολούθησαν στήριζε η κυβέρνηση ΝΔ, αλλά και το ΠΑΣΟΚ και ο Συνασπισμός. Απέναντι στην εθνικιστική υστερία, η ΟΣΕ (η οργάνωση από την οποία προήλθε το ΣΕΚ) που ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του '80 μιλούσε για το Μακεδονικό, κυκλοφόρησε το βιβλίο “Η κρίση στα Βαλκάνια, το Μακεδονικό και η εργατική τάξη”. Ένα βιβλίο που στόχευε στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας για τους Μακεδόνες και υποστήριζε το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού τους.

Στις 24 Μάρτη 1992 συνεργείο της ΟΣΕ που διακινούσε το βιβλίο στο σταθμό του ΗΣΑΠ στο Ν. Ηράκλειο συλλαμβάνεται. Ο Εισαγγελέας Πλημμελειοδικών Αθηνών αποφασίζει “αυτεπάγγελτα” να ασκήσει δίωξη σε 5 μέλη της ΟΣΕ και να τους σύρει στα δικαστήρια. Μέσα από μία ολόκληρη καμπάνια το βιβλίο δικαιώθηκε στα δικαστήρια και οι κατηγορίες για “εσχάτη προδοσία” κατέπεσαν. Σε ένα μόνο μήνα πάνω από 100 συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί και βουλευτές υπέγραφαν το κείμενο συμπαράστασης στους 5 της ΟΣΕ. Αρκετοί από αυτούς παρεβρέθηκαν στη δίκη ως μάρτυρες υπεράσπισης. Δύο μήνες αργότερα το κείμενο θα υπέγραφαν πάνω από 400 απεργοί των μπλε λεωφορείων της ΕΑΣ και το πανό της ΟΣΕ “Οι εργάτες των Βαλκανίων είναι αδέρφια μας” θα βρισκόταν σε όλες τις μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις.

Η Εργατική Αλληλεγγύη που κυκλοφορούσε λίγες μέρες μετά τις συλλήψεις είχε τον ίδιο διεθνιστικό πρωτοσέλιδο τίτλο. Η “Άποψή μας” τόνιζε πως “ο Μητσοτάκης κι ο Σαμαράς τσακώνονται για το πώς θα εξασφαλίσουν μεγαλύτερο μερίδιο για τους έλληνες καπιταλιστές στη βρώμικη παρτίδα πόκερ που παίζεται πάνω στις πλάτες των λαών της πρώην Γιουγκοσλαβίας... Ο μόνος τρόπος να παλέψουμε για την ειρήνη στα Βαλκάνια είναι να προωθήσουμε την ενότητα της εργατικής τάξης, να ξεριζώσουμε τις δυσπιστίες που στάζει η σωβινιστική προπαγάνδα στα μυαλά των εργατών”. 

Σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα, κι ενώ μεσολάβησαν εμπάργκο, βέτο στο ΝΑΤΟ, μπλοκάρισμα της ένταξης στην ΕΕ και η ορμητική έφοδος του ελληνικού κεφαλαίου στη γειτονική χώρα, υπογράφτηκε το 2018, με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η συμφωνία των Πρεσπών. Μια συμφωνία που η ΝΔ χαρακτήριζε προδοτική και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, “μοντέλο”.

Άθλια συμφωνία

Το ΣΕΚ, από την ίδια σκοπιά της διεθνιστικής αλληλεγγύης, επέμενε πως η ελληνική διπλωματία πήρε με τη συμφωνία όλα όσα επιθετικά διεκδικούσε. Η ελληνική Πολεμική Αεροπορία πήρε τον έλεγχο του εναέριου χώρου των γειτόνων μας και οι καπιταλιστές ανέλαβαν την προστασία τους στο δρόμο προς την ένταξη στην ΕΕ. “Ο ελληνικός καπιταλισμός βγαίνει κερδισμένος από τη Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτό φυσικά δεν αφήνει κανένα περιθώριο για αυταπάτες: το κεφάλαιο δεν πρόκειται να μοιραστεί με τους φτωχούς και τους εργάτες τα κέρδη... Για εμάς τους απλούς ανθρώπους στο τρίγωνο Αθήνα-Σκόπια-Άγκυρα η συμφωνία των Πρεσπών είναι μια άθλια συμφωνία. Όχι γιατί προδίδει τα εθνικά συμφέροντα αλλά γιατί τα προάγει με τον πιο επιθετικό και επικίνδυνο τρόπο”, έγραφε στην Εργατική Αλληλεγγύη ο Σωτήρης Κοντογιάννης.

Η επιμονή όμως στις αρχές του διεθνισμού δεν περιορίστηκε στο Μακεδονικό. Στις κόντρες της ελληνικής άρχουσας τάξης με την αντίστοιχη τουρκική, από το “βυθίσατε το Χόρα” το 1976 και την κρίση με το ΣΙΣΜΙΚ το 1987 μέχρι την “επακούμβηση” του ελληνικού πλοίου Λήμνος και του τουρκικού Kemal Reis το καλοκαίρι του '20 και από τα Ίμια μέχρι τις διενέξεις για τις ΑΟΖ και το Κυπριακό, το ΣΕΚ πρωτοστατούσε πάντα βάζοντας τα κοινά ταξικά συμφέροντα των εργατών και των εργατριών σε Ελλάδα και Τουρκία πάνω από τα “εθνικά”. 

“Οι εργάτες στην Τουρκία, την Ελλάδα και την Κύπρο δεν έχουν τίποτε να κερδίσουν από τη νέα κλιμάκωση της διαμάχης στη Μεσόγειο για τις ΑΟΖ. Αντίθετα, έχουν πολλά να χάσουν αν η διαμάχη εξελιχθεί σε στρατιωτική αναμέτρηση”, τόνιζε κοινή διακήρυξη του ΣΕΚ με τις αδελφές του οργανώσεις DSiP και Εργατική Δημοκρατία από Τουρκία και Κύπρο τον Αύγουστο του 2020. “Η μόνη εγγύηση για ειρήνη και δικαιοσύνη είναι η κλιμάκωση των εργατικών αγώνων. Αντλούμε έμπνευση από το παγκόσμιο κύμα εξεγέρσεων, από τη Χιλή μέχρι τον Λίβανο και από το Σουδάν μέχρι τη Γαλλία. Προβάλλουμε άμεσα αιτήματα για: Τερματισμό όλων των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην περιοχή... Τερματισμό των ερευνών και των εξορύξεων για πετρέλαιο και φυσικό αέριο στη Μεσόγειο. Τερματισμό του αγώνα δρόμου των εξοπλισμών. Όχι δαπάνες για μαχητικά αεροπλάνα, φρεγάτες ή πυραύλους είτε από τη Δύση είτε από τη Ρωσία”, κατέληγε η ανακοίνωση. 

Η προσήλωση στον διεθνισμό ήταν άλλωστε αυτή που είχε φέρει την ΟΣΕ αντιμέτωπη με το μένος των φασιστών ήδη στην αυγή της δεκαετίας του '90 όταν ακροδεξιοί, μπάτσοι και ασφαλίτες με τις πλάτες του υπουργού Δημόσιας Τάξης Δ. Μανίκα πραγματοποιούσαν δολοφονικά πογκρόμ στην Κομοτηνή επί τρεις μέρες ενάντια στην τουρκική μειονότητα. Την τελευταία μέρα των επιθέσεων, 31 Γενάρη, τα γραφεία της ΟΣΕ στην οδό Μενάνδρου στην Αθήνα δέχονταν μια καταστροφική εμπρηστική επίθεση. Η ΟΣΕ ήταν γνωστή για την διεθνιστική στάση αλληλεγγύης που υπερασπιζόταν στο μειονοτικό ζήτημα μέσα από τη δράση της. Στη Συνδιάσκεψή της λίγες βδομάδες αργότερα συζητούσε το μειονοτικό και πρότασε ως καθήκον τον αγώνα για “Ίσα δικαιώματα και αναγνώριση της εθνικής ταυτότητας. Ελεύθερη πολιτική έκφραση και υποστήριξη από τα συνδικάτα των αιτημάτων των Τούρκων εργατών”. 

“Είμαστε μαζί με τους εργαζομένους που δίνουν καθημερινά την μάχη κόντρα στα μνημόνια και στις πολιτικές που καταστρέφουν τις ζωές μας”, έγραφε στην Εργατική Αλληλεγγύη τρεις δεκαετίες μετά, το 2019, ο Τζεμαλή Μηλιαζήμ, μέλος της μειονότητας και του ΣΕΚ. “Σε αυτή την μάχη” συνέχιζε. “δεν χωράνε διαχωρισμοί, γιατί όταν μειώνουν τους μισθούς, τους μειώνουν και για τον Γιάννη, τον Πέτρο αλλά και για τον Αχμέτ και τον Μεχμέτ. Όταν κλείνουν τα νοσοκομεία, όλοι οι εργαζόμενοι δεν έχουν την δυνατότητα να πάνε στο γιατρό. Το ίδιο συμβαίνει και με τα σχολεία. Η στάση της Αριστεράς πρέπει να είναι η υπεράσπιση του δικαιώματος του ατομικού και του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού. Δεν πρέπει να καταπίνει το φαρμάκι του εθνικισμού”. Είναι αυτοί οι κοινοί αγώνες που σήμερα αναγκάζουν τον κάθε Μητσοτάκη να μιλά για “σεβασμό στα δικαιώματα της μειονότητας”. 

Κοινωνικά Φόρουμ

Η διεθνιστική αλληλεγγύη όμως δεν αφορά μόνο στις γειτονικές χώρες. Την πρώτη δεκαετία του 2000 το ΣΕΚ συμμετείχε με αντιπροσώπους του στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στο Πόρτο Αλέγκρε και το Καράκας, στις αντιπολεμικές διασκέψεις του Κάιρου, ενώ μαζική ήταν η συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στην Φλωρεντία, τις διαδηλώσεις του αντικαπιταλιστικού κινήματος σε Πράγα, Νίκαια, Εβιάν, Στρασβούργο και πάνω απ' όλα στη Γένοβα.

Παράλληλα σε κάθε ξέσπασμα της παλαιστινιακής αντίστασης και από το ξεκίνημα του κινήματος των πλατειών στο Ισπανικό κράτος το 2011ως την έκρηξη της Αραβικής Άνοιξης αλλά και παλιότερα από την Πολωνία της Αλληλεγγύης στις αρχές του '80 και το Caracazo στην πρωτεύουσα της Βενεζουέλας στις αρχές του '89 ως την εξέγερση της Αργεντινής το 2001, το ΣΕΚ έκανε γνωστά αυτά τα κινήματα μέσα σε εργατικούς χώρους και γειτονιές μέσα από τα έντυπα του, με εκδηλώσεις αλλά και με διαδηλώσεις συμπαράστασης στους αγώνες των από κάτω. Δεκάδες είναι οι εκπρόσωποι αυτών των κινημάτων που πέρασαν από τα πάνελ των φεστιβάλ Μαρξισμός που οργανώνει το ΣΕΚ από το 1988.

Σήμερα, μπροστά στην όξυνση των ανταγωνισμών με την Τουρκία για τις ΑΟΖ, τις δολοφονικές ρατσιστικές πολιτικές των κλειστών συνόρων αλλά και τους αντιδραστικούς άξονες με το Ισραήλ και τον αλ Σίσι της Αιγύπτου, η ανάγκη για μια δυνατή επαναστατική Αριστερά που δεν θα υποκύπτει κάθε φορά που τα “εθνικά συμφέροντα” μας καλούν να αφήσουμε στην άκρη τα ταξικά, είναι καθοριστική. Αυτή την παράδοση γιορτάζει φέτος το ΣΕΚ, αυτήν συνεχίζει να χτίζει μαζί και με τις υπόλοιπες οργανώσεις της Διεθνούς Σοσιαλιστικής Τάσης στην οποία ανήκει, και μας καλεί να την γιορτάσουμε μαζί στις 5 Δεκέμβρη στον Πανελλήνιο αλλά και να την δυναμώσουμε.

 

1987, “Έλληνες και Τούρκοι εργάτες ενωμένοι”

 

1992, Διαδήλωση ενάντια στη δίωξη των 5 της ΟΣΕ για το Μακεδονικό

 

2021, Πορεία στην πρεσβεία του Ισραήλ


Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,

Γιορτάζουμε την 50ή επέτειο του ΣΕΚ στην Ελλάδα.

Με μια αντίστοιχη ιστορία τριών και πλέον δεκαετιών στην Τουρκία, οι φίλοι της εφημερίδας Sosyalist Isci και τα μέλη του DSIP ήταν πάντα περήφανοι που είχαν έναν τόσο ισχυρό σύμμαχο μέσα στην εργατική τάξη της Ελλάδας.

Οι κυρίαρχες τάξεις κι από τις δύο πλευρές επιβάλλουν παραδοσιακά την εχθρότητα από τα πάνω στους απλούς ανθρώπους και των δύο χωρών. Ο ανταγωνισμός έχει να κάνει με τα συμφέροντα των δικών τους τάξεων. Αλλά έχουν επίσης κοινό συμφέρον να εκμεταλλεύονται τους εργάτες, να χτίζουν τείχη ενάντια στους πρόσφυγες, να βαθαίνουν την κλιματική κρίση, να στηρίζουν τον σεξισμό, την ομοφοβία και όλων των ειδών τις διακρίσεις.

Γι' αυτό είναι καθοριστικής σημασίας που υπάρχει το DSIP και το ΣΕΚ και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου. Αντιπροσωπεύουμε μια άλλη εναλλακτική. Οι εργάτες της Ελλάδας και της Τουρκίας έχουν επίσης κοινό συμφέρον να πολεμήσουν τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και την κλιματική καταστροφή που προκαλεί η άρχουσα τάξη. Ως επαναστάτες σοσιαλιστές και των δύο χωρών, αγωνιζόμαστε για έναν πιο δίκαιο κόσμο, υπερασπιζόμαστε την ειρήνη στην περιοχή και οικοδομούμε την αλληλεγγύη μεταξύ ελλήνων και τούρκων εργατών.

Το πέρασμα από την θεωρία στην πράξη είναι ένα πολύ ισχυρό στοιχείο των οργανώσεων μας. Πέρυσι πήραμε την πρωτοβουλία να παρουσιάσουμε μια κοινή διακήρυξη κατά των πολεμικών απειλών στην Ανατολική Μεσόγειο. Έναν χρόνο νωρίτερα, είχαμε ενώσει τις δυνάμεις μας για να οικοδομήσουμε την αλληλεγγύη με τον λαό της Ελλάδας μπροστά στην καταστροφή που είχε προκληθεί από τις πυρκαγιές. Από το πάρκο Γκεζί μέχρι την αντίσταση του Πανεπιστημίου Μπογαζίτσι, το ΣΕΚ ανέκαθεν έχτιζε πρωτοβουλίες αλληλεγγύης με τους αγώνες μας. 

Στην Ιστανμπούλ πραγματοποιήσαμε συγκέντρωση αλληλεγγύης στο Όχι κατά τη διάρκεια του δημοψηφίσματος του 2015 στην Ελλάδα. Η πανδημία του Covid έδειξε για άλλη μια φορά ότι η καπιταλιστική τάξη δεν έχει να προσφέρει την παραμικρή ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο για εμάς. Σας ευχόμαστε καλή τύχη και επιτυχία στους μελλοντικούς σας αγώνες, να χτίσετε την επαναστατική εναλλακτική από τα κάτω για να απαλλαγείτε από αυτή τη σάπια τάξη.

Σας στέλνουμε τους θερμότατους χαιρετισμούς μας.

Κεντρική Επιτροπή του DSIP,
Τουρκία

Τα πενήντα χρόνια του ΣΕΚ και της ΟΣΕ, είναι πενήντα χρόνια αγώνων για την εργατική τάξη και τον σοσιαλισμό. Αγώνων ενάντια στον ρατσισμό, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών, των προσφύγων, των γυναικών και των καταφρονημένων του καπιταλισμού.

Είναι πενήντα χρόνια αγώνων ενάντια στον πόλεμο και τον εθνικισμό. Ως Εργατική Δημοκρατία συναντηθήκαμε πολύ νωρίς μαζί σας σε αυτό τον αγώνα και δώσαμε κοινές μάχες ενάντια στις εθνικιστικές και πολεμοκάπηλες πολιτικές της άρχουσας τάξης σε Ελλάδα και Κύπρο σε πολύ δύσκολες εποχές. Σας είχαμε δίπλα μας, αλληλέγγυους και συμπαραστάτες.  

Μαζί σας και μαζί με τους Τούρκους και τουρκοκύπριους συντρόφους πορευτήκαμε στο δρόμο της διεθνιστικής αλληλεγγύης και αφήσαμε ανεξίτηλο το αποτύπωμα μας στις πολιτικές εξελίξεις στο τρίγωνο Άγκυρα, Αθήνα, Λευκωσία στοχεύοντας τον κοινό εχθρό, το κεφάλαιο και την στρατοκρατία.

Οι αγώνες σας ενάντια στη ναζιστική Χρυσή Αυγή συνέβαλαν αποφασιστικά για να καταδικαστεί η Χρυσή Αυγή και οι ναζί να βρεθούν στην φυλακή, δίνοντας ώθηση στο αντιφασιστικό κίνημα και στη Κύπρο. 

Τα πενήντα χρόνια αγώνων του ΣΕΚ είναι φάρος για να μας καθοδηγεί και πηγή έμπνευσης για όλους όσους παλεύουμε για ένα καλύτερο κόσμο, χωρίς πολέμους, χωρίς εκμετάλλευση και φτώχια, με σεβασμό στο περιβάλλον και τα άλλα πλάσματα που μοιραζόμαστε αυτό τον πλανήτη.

Δεν έχω τη παραμικρή αμφιβολία ότι θα συνεχίσετε αταλάντευτα στον ίδιο δρόμο, και μείς θα είμαστε μαζί σας συνοδοιπόροι.

Ντίνος Αγιομαμίτης,
Εργατική Δημοκρατία

Είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή να γιορτάζουμε με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες του ΣΕΚ 50 χρόνια αφοσιώσης στον αγώνα για το χτίσιμο της επαναστατικής Αριστεράς στην Ελλάδα. Στον αγώνα μας για να χτίσουμε τη δική μας οργάνωση στην Αίγυπτο εχουμε μάθει πολλά από την εμπειρία τους.

Οι σύντροφοι στη Ελλάδα ήταν πάντα μια πηγή έμπνευσης και δεν έχουν σταματήσει ποτέ να μας προσφέρουν τη διεθνιστική τους αλληλεγγύη. Θυμόμαστε χαρακτηριστικά τη συμμετοχή τους στις διασκέψεις στο Κάιρο ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, τον ρόλο τους σε κάθε καμπάνια για να αποφυλακιστούν τα στελέχη μας, την υπομονή τους όταν μοιράζονται τις εμπειρίες και τις γνώσεις τους είτε στο χτίσιμο της οργάνωσης, είτε στα ζητήματα του ενιαίου μετώπου, της πάλης ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό και την υπεράσπιση των μειονοτήτων ενάντια στις διακρίσεις.

Είμαστε μαζί σας και στον εορτασμό και αλληλέγγυοι στον κοινό μας αγώνα σε αυτή την επικίνδυνη και κομβική φάση ενάντια στην δικτατορία και τη δημαγωγία της, ενάντια στις επερχόμενες νεοφιλελεύθερες επιθέσεις στην εργατική τάξη και ενάντια στις κλιματικές καταστροφές που προκαλεί ο καπιταλισμός. Ας συνεχίσουμε να παλεύουμε μαζί για έναν καλύτερο κόσμο.

Οι σύντροφοί σας από το Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Κίνημα στην Αίγυπτο

Εκ μέρους του Επαναστατικού Αριστερού Ρεύματος στη Συρία, στέλνω στους συντρόφους του ΣΕΚ που γιορτάζουν τα 50 τους χρόνια, τους επαναστατικούς μας χαιρετισμούς.

Θέλω να σας συγχαρώ που συνεχίζετε να κρατάτε ζωντανή τη φλόγα του διεθνισμού και του επαναστατικού Μαρξισμού αυτά τα 50 χρόνια. Ως επαναστάτες πιστεύουμε πως η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας και το ΣΕΚ δουλεύει σταθερά προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό τον μισό αιώνα, και κυρίως σήμερα, το ΣΕΚ συσπειρώνει και κινητοποιεί ενάντια στη μεθοδική προσπάθεια συγκάληψης της κρίσης του συστήματος που βάζει σε δοκιμασία την αντοχή και τη συνοχή της κοινωνίας. 

Το ΣΕΚ και οι αγωνιστές του έχουν παλέψει ακούραστα ενάντια στην εκμετάλλευση των εργατών γης, από τη Μανωλάδα έως τη Νέα Μάκρη όπου μετανάστες και πρόσφυγες ζουν και δουλεύουν σε απάνθρωπες συνθήκες, θύματα ακραίας εκμετάλλευσης με μισθούς χαμηλότερους από τους ντόπιους εργάτες. 

Απέναντι στην απειλή της Χρυσής Αυγής, το ΣΕΚ και ο ελληνικός λαός έδωσαν έναν φοβερό αγώνα, ένα λαμπρό παράδειγμα διεθνισμού για όλους μας. Η Ελλάδα και ο λαός της, μαζί και οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι τυχεροί που έχουν το ΣΕΚ. Εμείς είμαστε υπερήφανοι που ανήκουμε στη Διεθνή Σοσιαλιστική Τάση. 

Σύντροφοι και συντρόφισσες, συνεχίστε να αγωνίζεστε. Τα 50 χρόνια αγώνων σας μας δείχνουν πως μπορούμε να νικάμε. Ζήτω ο διεθνισμός, ζήτω ο διεθνής σοσιαλισμός.

Γαιάθ Ναισέ, 
Γενικός συντονιστής του Επαναστατικού Αριστερού Ρεύματος στη Συρία