Zαννέτα Λυσικάτου

γιατρός, εργαζόμενη στον Ευαγγελισμό και εκλεγμένη στο Γενικό Συμβούλιο της ΠΟΕΔΗΝ

Συζητάμε γα τους εργατικούς αγώνες μέσα σε συνθήκες πολυκρίσης του συστήματος που μεταφράζεται σε οικονομική και πολιτική αστάθεια για την άρχουσα τάξη. Και με μια εργατική τάξη που δεν αισθάνεται ηττημένη, μια τάξη που έχει την εμπειρία ότι τα προηγούμενα χρόνια πέτυχε να γκρεμίσει κυβερνήσεις ή να τις αναγκάσει σε υποχωρήσεις, όπως συνέβη με την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Το σωματείο στον Άγιο Σάββα ήταν από τα πρώτα που κατάφερναν να ξηλώσουν τους εργολάβους σε μια σειρά τομείς και να είναι δωρεάν η σίτιση, η φύλαξη και η καθαριότητα. Οι καθαρίστριες του Αγίου Σάββα κατέβηκαν σε επαναλαμβανόμενες απεργίες, σταματώντας ακόμη και χειρουργεία, διεκδικώντας να φύγει ο εργολάβος και να έχουν μόνιμη και σταθερή δουλειά. Τους αναγκάσαμε να πάρουν πίσω απολύσεις και διώξεις συνδικαλιστών. Πετύχαμε να μην απολυθούν οι εργαζόμενοι στα σεκιούριτι του Άγιου Σάββα που “υποδέχτηκαν” προεκλογικά τον Μητσοτάκη στο νοσοκομείο. Αναγκάσαμε συνολικότερα την κυβέρνηση να ανανεώσει τις συμβάσεις των 4.000 εργαζομένων του ΟΑΕΔ και να κάνει πίσω σε μια σειρά επιθέσεις.

Πώς το πετύχαμε αυτό; Χτίζοντας επιτροπές αγώνα όπου οι εργαζόμενοι-ες βρίσκονται μόνιμα, συζητάνε τα προβλήματα, αποφασίζουν και οργανώνουν από τα κάτω τη δράση τους. Είναι αυτός ο τρόπος που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω σε ένα χώρο δουλειάς. Στο νοσοκομείο του Γεννηματά με το τεράστιο πρόβλημα της έλλειψης παθολόγων, μαζεύτηκαν και είπαν δεν πάει άλλο να υπερεφημερεύουμε, ζητήσανε προσλήψεις γιατρών, βγήκαν με τις ντουντούκες στις πύλες του νοσοκομείου, υποδέχτηκαν τον ίδιο τον Πλεύρη με τις ντουντούκες, πέτυχαν έτσι αύξηση της χρηματοδότησης.

Από τα κάτω

Έχει τεράστια σημασία για την έκβαση κάθε αγώνα η συμμετοχή των εργαζομένων από τα κάτω, οι συνελεύσεις, οι επιτροπές δράσης. Όπως και η ύπαρξη ενός δικτύου εργαζομένων και σωματείων στα υπόλοιπα νοσοκομεία που να μπορεί να οργανώσει τη συμπαράσταση απλώνοντας έναν αγώνα που ξεκινάει σε άλλα σημεία, όπως το Συντονιστικό των Νοσοκομείων.

Ένα ακόμη χρήσιμο εργαλείο είναι ότι έχουμε εκλεγμένους-ες συνδικαλιστές στα σωματεία των νοσοκομείων, στην ΕΙΝΑΠ αλλά και στην ΠΟΕΔΗΝ, την ΟΕΝΓΕ, την ΑΔΕΔΥ. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να μεταφέρουμε άμεσα την πίεση της βάσης στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, πετυχαίνοντας να καλεστούν απεργίες που γενίκευαν τον αγώνα. Παρά τη μικρή μας δύναμη στις ομοσπονδίες, ο λόγος μας μετράει, γιατί ξέρουν ότι εκφράζουμε μεγάλο κομμάτι της βάσης και πως όταν βγαίνει μια απεργία δεν μένουμε στα λόγια, την οργανώνουμε στην πράξη.

Οι συνελεύσεις των εργαζομένων ανοίγουν και ένα συνολικότερο ζήτημα από την οργάνωση του αγώνα. Ποιος ξέρει και μπορεί να κάνει κουμάντο στα νοσοκομεία, πως διαχειριζόμαστε π.χ. την πανδημία; Η διοίκηση ή οι εργαζόμενοι; Προσπάθησαν να απολύσουν τον Καταραχιά με το νόμο Χατζηδάκη γιατί εμείς κρατάμε όρθιο το ΕΣΥ και αποκαλύπταμε συνέχεια πως η κυβέρνηση άφηνε τα νοσοκομεία ανυπεράσπιστα στην πανδημία.

Δίπλα στα οικονομικά αιτήματα ανοίξαμε τις πολιτικές μάχες. Όταν έφεραν στον Άγιο Σάββα μια σύμβαση που έλεγε ότι για να μπορεί κανείς να δουλέψει στην καθαριότητα πρέπει να έχει ιθαγένεια, βάζοντας ένα ρατσιστικό κριτήριο, ξηλώσαμε και αυτήν την επίθεση. Στα νοσοκομεία οι γυναίκες είναι πάνω από 70%. Έχουμε εντάξει μόνιμα στο πρόγραμμα διεκδίκησης των σωματείων μας τα αιτήματα ενάντια στην καταπίεση και τις σεξιστικές επιθέσεις, ότι θέλουμε δημόσιες και δωρεάν εκτρώσεις, ιατρεία φυλομετάβασης, ΑΜΚΑ για όλους, πρόσφυγες και μετανάστες.

Πρόκειται για αιτήματα που αφορούν το σήμερα αλλά ανοίγουν τον δρόμο και για το μετά. Οι αποφάσεις για συμμετοχή στο Pride, στις 8 Μάρτη στα αντιρατσιστικά συλλαλητήρια δυναμώνει την ενότητα της εργατικής τάξης που θέλει να διασπάσει η κυρίαρχη τάξη. Μια απεργία στο νοσοκομείο που την οργανώνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι καθορίζοντας τη λειτουργία του, το προσωπικό ασφαλείας κλπ, κάνει χειροπιαστή την προοπτική του εργατικού ελέγχου, ότι το νοσοκομείο μπορεί να λειτουργήσει σωστά μόνο όταν κάνουμε κουμάντο εμείς και όχι εκείνοι που στόχο έχουν τη διάλυση του ΕΣΥ και τα κέρδη της ιδιωτικής Υγείας.

Δημήτρης Κουτσιαύτης

αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Προσωπικού Έλξης (ΠΕΠΕ)

Ευχαριστούμε για την πρόσκληση και είναι τιμή μας να είμαστε εδώ. Μπορεί να είναι σήμερα νικηφόροι οι εργατικοί αγώνες; Ξεκινάμε από το ότι οι εργατικοί αγώνες έχουν μακρά ιστορία. Τον 19ο αιώνα ξεκίνησε η οργανωμένη πάλη των εργαζομένων για τα δικαιώματά τους και τις συνθήκες εργασίας και συνεχίστηκαν καθόλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Αγώνες της εργατικής τάξης, όπως ο Μάης του ’68, θα μας ακολουθούν για πάντα. Τότε τα γεγονότα άνοιξαν από τους φοιτητές και κορυφώθηκαν με τη γενική απεργία των εργατών που οδήγησε σε μια πολιτική και κοινωνική κρίση που άρχισε να παίρνει διαστάσεις επανάστασης. Οδήγησε αυτό ο κίνημα σε τεράστιες αλλαγές στην εκπαίδευση, το εργατικό δίκαιο και τον πολιτισμό.

Ετσι μπορούν και πρέπει να είναι οι εργατικοί αγώνες και σήμερα. Τι χρειάζεται; Συσπείρωση των εργαζομένων και συμμετοχή τους στα συνδικάτα. Συμμετοχή ενεργή με συνελεύσεις και ανοιχτές διαδικασίες όπου όλα τα μέλη είναι ισότιμα, καταθέτουν προτάσεις για δράσεις και συμμετέχουν στην κινητοποίησή τους. Απαιτείται επίσης η αλληλεγγύη των συνδικάτων στους κοινωνικούς αγώνες ακόμη και αν κάποιοι από αυτούς δε φαίνεται να αφορούν τα μέλη τους.

Στην Ελλάδα, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι η χαμηλή συνδικαλιστική πυκνότητα, κυρίως λόγω της έλλειψης εμπιστοσύνης των εργαζομένων στο εγχώριο συνδικαλιστικό κίνημα. Τα συνδικάτα σε κορυφαίο επίπεδο οφείλουν να κάνουν αυτοκριτική για τις αποφάσεις που πήραν διαχωρίζοντας «παλιούς» και «νέους» εργαζομένους με λιγότερα δικαιώματα. Πρέπει να ενισχύσουμε με κάθε τρόπο τη συμμετοχή νέων εργαζομένων σε αυτά.

Το σωματείο μας, το σωματείο των μηχανοδηγών ιδρύθηκε το 1965 και σήμερα εκπροσωπεί όλους τους μηχανοδηγούς σε δημόσιες και ιδιωτικές εταιρίες. Έδωσε μεγάλη μάχη ενάντια στην πολιτική της ιδιωτικοποίησης των σιδηροδρόμων προσπαθώντας να αποδείξει στην κοινωνία ότι θα έχει καταστροφικά αποτελέσματα. Ξεκίνησε αυτή η πολιτική το 2000 και οδήγησε στην ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ το 2016. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια η κυβέρνηση συνέχισε επιδιώκοντας να παραχωρήσει στους ιδιώτες τη συντήρηση του δικτύου μέσω ΣΔΙΤ ενώ τεράστια κεφάλαια κατευθύνονται προς τη χώρα μέσω του ταμείου ανάκαμψης. Για να προχωρήσει η πολιτική αυτή ο ΟΣΕ αποψιλώθηκε από προσωπικό. Από 2.500 εργαζόμενους πλέον εχουν απομείνει μόλις 750. Το δίκτυο και οι γραμμές λεηλατήθηκαν παρά την ολοκλήρωση σημαντικών έργων, που καρκινοβατούσαν επί δεκαετίες, το 2018. Το δίκτυο μετά αφέθηκε στην τύχη του.

Το σωματείο μας επισήμανε τα προβλήματα, έκανε απεργίες, που έβγαιναν παράνομες λόγω του νόμου Χατζηδάκη για να κατηγορηθεί στο τέλος ότι εξυπηρετούσε “σκοπιμότητες”. Το έγκλημα των Τεμπών απέδειξε ότι οι μηχανοδηγοί λέγαμε την αλήθεια όταν στέλναμε επανειλημμένα εξώδικα για την υποδομή στην οποία ανήκουν η φωτοσήμανση, η τηλεματική, η τηλεδιοίκηση. Αν υπήρχαν τα συστήματα ασφαλείας θα είχε αποφευχθεί το έγκλημα. Θα υπήρχε το κόκκινο και θα είχαν σταματήσει και οι δύο αμαξοστοιχίες. Η ελληνική κοινωνία μετά τη δημοσίευση όλων των ενεργειών μας αντιλήφθηκε τις πραγματικές πολιτικές ευθύνες και εκατομμύρια πολιτών συμμετείχαν στις μαζικές συγκεντρώσεις τον Μάρτιο σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Τους ευχαριστούμε!

Στην Hellenic Train, πρώην ΤΡΑΙΝΟΣΕ, χάρη στη δράση μας έχουν υπογραφεί τρεις ΣΣΕ τα τελευταία έξι χρόνια, με αυξήσεις σημαντικές και προστασία όλων των εργαζομένων στην περίοδο της πανδημίας. Κορυφαία στιγμή η κατάκτηση για μέγιστο χρόνο ημερήσιας μηχανοδηγησης στις 5,5 ώρες με διάλειμμα 30 λεπτών που περιλαμβάνεται στο χρόνο εργασίας.

Τώρα βρισκόμαστε σε αναμονή γιατί υπάρχει η καθυστέρηση του χρονοδιαγράμματος που μας είχανε τάξει. Εμείς για λόγους ασφαλείας κάνουμε αυτό που πρέπει, π.χ. μικρότερες ταχύτητες, έχουμε στείλει εξώδικα για προσλήψεις. Υπάρχει πρόβλημα στον ΟΣΕ όπου δουλεύουν οι μισοί απ’ όσους προβλέπει το οργανόγραμμα. Οι διοικήσεις, οι προηγούμενες του ΟΣΕ και η νυν, πήραν κόσμο με μπλοκάκια σαν ελεύθερους επαγγελματίες. Όσον αφορά στις επιδοτήσεις τον σιδηρόδρομο τον έχουν αφήσει στην άκρη, τα δίνουν όλα στα ΚΤΕΛ και στους ημετέρους. Το επόμενο διάστημα είναι σίγουρο ότι θα προκηρύξουμε απεργίες.

Το σύστημα θα συνεχίσει να βάζεις τα κέρδη πάνω από τις ζωές. Είδαμε πώς μέσα στην πανδημία η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση ήθελε να περάσει τον ατομικισμό και να σπάσει τη συλλογικότητα. Αυτή πρέπει να τη διαφυλάξουμε πάση θυσία και να προσπαθήσουμε μαζί με τα συνδικάτα να αλλάξουμε τα πράγματα.

Τάσος Αναστασιάδης

Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης

Να ξεκινήσουμε από δύο παραδοχές. Έχουμε μια κυβέρνηση που μετά τα ψέματα που είπε προεκλογικά θα επιτεθεί. Δεύτερο, ο κόσμος θα αντιδράσει, τα 2,7 εκατομμύρια που βγήκαν στους δρόμους τον Μάρτη με τα Τέμπη, δεν έχουν πάει στον καναπέ. Το πάνελ αναδεικνύει βασικά μέτωπα της σύγκρουσης.

Ο Μητσοτάκης είπε ότι προτεραιότητα της κυβέρνησης είναι το ΕΣΥ. Την είδαμε, φέρνει στρατιώτες οδηγούς για τα ΕΚΑΒ. Ιδιωτικοποιήσεις είναι το πρόγραμμα στην Υγεία, στους ΟΤΑ και συνδέεται με τη μάχη για μονιμοποίηση των συμβασιούχων που είναι η εναλλακτική απέναντι στους εργολάβους. Αλλά και στο νερό και στις συγκοινωνίες -μόλις προχθές ανακοίνωσαν ανανέωση της εκχώρησης γραμμών των λεωφορείων στους ιδιώτες. Μάχες για να επανακρατικοποιηθούν εταιρίες όπως ο ΟΣΕ, είναι επίσης μπροστά μας.

Όπως και μάχες που μοιάζουν να μην έχουν άμεση σχέση με τα συνδικαλιστικά αιτήματα, αλλά έχουν και μάλιστα μεγάλη. Έφτιαξαν “Υπουργείο Οικογένειας”, που βάζει στο στόχαστρο την πλειοψηφία της εργατικής τάξης δηλαδή τις γυναίκες, που τις θέλει στο σπίτι, παιδομηχανές. Η μάχη με τον ρατσισμό, ποιος θα πει “όχι στον φράχτη στον Έβρο” για να σταματήσουν να πνίγονται στη θάλασσα οι πρόσφυγες; Ποιος θα σταματήσει τους Σπαρτιάτες που έρχονται να ξαναπαίξουν τον ρόλο της Χ.Α αν όχι τα συνδικάτα και η εργατική τάξη; Είναι απαραίτητες αυτές οι συνδέσεις και έχουμε κάνει μεγάλα βήματα σε αυτόν τον τομέα. Είδαμε στις 8 Μάρτη, μια απεργία για τα δικαιώματα των γυναικών να συνδέεται με το έγκλημα των Τεμπών και το “οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη” και να γίνεται η μεγαλύτερη των τελευταίων ετών.

Για το ξεδίπλωμα των μαχών χρειάζεται να δούμε τι κάνουμε με τον ανασταλτικό ρόλο των συνδικαλιστικών ηγεσιών και των ηγεσιών της Αριστεράς. Τον Φλεβάρη η πλειοψηφία του ΣΕΗ, που πρόσκειται στην αριστερά, έδωσε μάχη για να μην κλιμακωθεί η απεργία των ηθοποιών σε απεργία διαρκείας. Φανταστείτε τη δυναμική αν υπήρχε μια τέτοια απεργία στα θέατρα και την τηλεόραση με κατηλειμμένα όλα τα θέατρα όταν ξέσπασε το κίνημα για τα Τέμπη. Είδαμε τι έγινε και στο Πέραμα με την εργατική δολοφονία μέσα στη δεύτερη προεκλογική περίοδο. Δυο 24ωρες απεργίες που σταμάτησαν χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα (είχαμε άλλα 4 εργατικά ατυχήματα τις επόμενες δυο βδομάδες) γιατί και εκεί, για τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσιες της Αριστεράς προτεραιότητα ήταν οι κάλπες. Μετεκλογικά συνεχίζουν τα ίδια. Στην ΠΟΕ ΟΤΑ, ενώ απολύονται μέσα στον Αύγουστο χιλιάδες συμβασιούχοι, έδωσαν ραντεβού στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβρη. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες πότε θα καλέσουν την επόμενη κινητοποίηση. Η αντιμετώπιση μας πρέπει να έχει τρία στοιχεία με κέντρο την οργάνωση των εργαζόμενων στους χώρους δουλειάς.

Επιτροπές δράσης

Το πρώτο αφορά την εμπειρία που έρχεται από τα νοσοκομεία και τις επιτροπές δράσης. Στην ΠΟΕΔΗΝ έχουμε μια πλειοψηφία ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ 60%. Αλλά έχουμε σε πολλά νοσοκομεία ομάδες επαναστατών που οργανώνουν επιτροπές, συνελεύσεις και κινητοποιήσεις δίνοντας την ευκαιρία στους πιο μαχητικούς εργαζόμενους κάθε χώρου να συγκροτηθούν. Σαν αποτέλεσμα η ηγεσία αναγκάζεται να καλεί απεργίες. Δεν τις οργανώνει η ίδια βέβαια. Αλλά ανοίγει η ευκαιρία στους πρωτοπόρους εργάτες και εργάτριες μέσα στα νοσοκομεία να τις οργανώσουν αυτοί. Αυτην την εμπειρία χρειάζεται να την απλώσουμε παντού. Σε κάθε χώρο δουλειάς να πάρουμε την πρωτοβουλία να βοηθήσουμε τους μαχητικούς εργάτες και εργάτριες να συγκροτηθούν. Να αρχίσουν να οργανώνουν τον χώρο τους για να μπορούν αποτελεσματικά να απαντήσουν στις επιθέσεις που φέρνει η κυβέρνηση του Μητσοτάκη και να αναγκάσουν και τις συνδικαλιστικές τους ηγεσίες να κινηθούν.  

Το δεύτερο είναι ο συντονισμός ανάμεσα στα διάφορα κομμάτια που παλεύουν. Έκανε τεράστια διαφορά για το κίνημα των καλλιτεχνών ότι στις συνελεύσεις του ΣΕΗ στο Ρεξ έρχονταν εργαζόμενοι από το ΥΠΠΟ που παλεύουν ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των μουσείων, υγειονομικοί κ.α. Η ενότητα ανάμεσα στα μαχόμενα κομμάτια είναι πραγματική δύναμη. Οι εργαζόμενοι στη Cosco κατάφεραν να κερδίσουν γιατί είχαν μαζί τους ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης, που στήριζε την απεργιακή τους φρουρά στο λιμάνι.

Τρίτο και πιο καθοριστικό, είναι με τι πολιτική δίνεις αυτές τις μάχες: Μας παίρνει να παλέψουμε και να νικήσουμε ή δε μας παίρνει; Άμα ξεκινάς με την εκτίμηση των αρνητικών συσχετισμών, με την οποία ξεκινάει μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, ότι βγήκε ο Μητσοτάκης και ο κόσμος “συντηρητικοποιείται”, δεν θα κάνεις τίποτα. Πρέπει να αναδείξουμε στους συναδέλφους την πραγματική εικόνα των ταξικών συσχετισμών. Πολιτική είναι να ανοίγεις τις μάχες ενάντια στους φράχτες στον Έβρο που οδηγούν σε μαζικές δολοφονίες όπως στην Πύλο, να μπαίνεις μπροσταά όπως εέκαναν τα σωματεία στα Χανιά για να σταματήσουν τους φασίστες. 

Πολιτική είναι επίσης όταν ανοίγει η μάχη για το τι προτείνεις. Αν όταν γίνεται ας πούμε το έγκλημα στα Τέμπη, το μόνο που μπορείς να ψελλίσεις είναι, “επαναδιαπραγμάτευση της σύμβασης με την ιταλική εταιρία” ή ότι είτε ιδιωτικά είτε κρατικά, τα τρένα και τα νοσοκομεία, δεν κάνει διαφορά γιατί όλα λειτουργούν με κριτήριο το κέρδος. Με αυτήν την πολιτική δεν μπορείς να πας και πολύ μακριά.

Επανακρατικοποίηση των σιδηροδρόμων είναι η μόνη απάντηση στην καταστροφή και μάλιστα με εργατικό έλεγχο που μπορεί να απαντήσει στα προβλήματα, όχι μόνο στο μέλλον αλλά στο σήμερα. Γιατί, αν κουμάντο έκαναν οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα στον ΟΣΕ δεν θα είχαμε φτάσει στα Τέμπη. Και αντίστοιχα στα νοσοκομεία δεν θα είχαμε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους νεκρούς λόγω της έλλειψης προσωπικού, κλινών ΜΕΘ, της άρνησης της κυβέρνησης να επιτάξει τα ιδιωτικά νοσοκομεία. Οι εργαζόμενοι ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον τις ανάγκες και τι πρέπει να γίνει.

Βάζοντας στόχο ότι παλεύουμε ενάντια στη ΝΔ αναδεικνύοντας στο κέντρο τη δύναμη των εργατών από τα κάτω δεν εξασφαλίζουμε μόνο νικηφόρα αποτελέσματα στις μάχες αλλά ανοίγουμε και την προοπτική της εργατικής τάξης να πάρει τον έλεγχο πάνω σε κάθε πτυχή της κοινωνίας. Αυτή η σύνδεση δίνει πνοή και όραμα στους αγώνες δίνοντας εναλλακτική στα αδιέξοδα της ρεφορμιστικής διαχείρισης.

Ξεκινάμε από την αφετηρία ότι από την πρώτη μέρα παλεύουμε για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ αλλά με μια στρατηγική που λέει ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε πολύ μακρύτερα από μια κυβερνητική εναλλαγή, σε μια προοπτική όπου το κουμάντο σε όλη την κοινωνία θα έχουν οι εργαζόμενοι.

Γι’ αυτό ακριβώς, ιδιαίτερα από τα μνημόνια και μετά, έχουμε μια λυσσαλέα επίθεση για να πάρουν πίσω όλες τις κατακτήσεις μας, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδωσε τα ρέστα της με τον αντισυνδικαλιστικό νόμο Χατζηδάκη για να εμποδίσουν τις απεργίες και να χτυπήσουν τα συνδικάτα.

Κατάφεραν να τον εφαρμόσουν; Πόσα σωματεία έχουν κάνει εκλογές με το νόμο Χατζηδάκη; Πόσες απεργίες σταματήσανε λόγω των ρυθμίσεών του; Οι αγώνες τον καταστήσανε σχεδόν ανενεργό. Ένα άλλο παράδειγμα από τους δήμους. Στους ΟΤΑ, οι συμβασιούχοι αποτελούν το 40% του εργατικού δυναμικού και αναγκαστικά καταφεύγουμε στα δικαστήρια για να κερδίσουμε το δικαίωμά μας στη δουλειά. Η διάταξη Βορίδη υποχρεώνει τους δήμους να ασκήσουν έφεση σε όποιον συμβασιούχο κερδίσει το δικαίωμα για μονιμότητα.

Όλοι μαζί

Στο Κερατσίνι έγινε μια μικρή εξέγερση γι’ αυτό το ζήτημα. Η (αριστερή) δημοτική αρχή, υπέκυψε στις πιέσεις του νόμου Βορίδη και τις απειλές και μας έκανε έφεση γιατί είχαμε κερδίσει το χαρτί για τη μονιμότητα. Έγινε μια εξέγερση που δεν είχαν ματαδεί στο Κερατσίνι. Τέσσερις μέρες κατάληψη, απεργίες, συνέλευση με 600 άτομα να στηρίζουν τον αγώνα για μόνιμη και σταθερή εργασία, συμβασιούχοι και μόνιμοι, όλοι μαζί.

Δεν έγιναν με παρθενογένεση αυτά. Φτάσαμε να έχουμε τέτοια δυνατότητα γιατί τα τελευταία χρόνια, δεν αφήσαμε απεργία και στάση εργασίας που να μην έχουμε συμμετάσχει και οργανώσει, όχι η ηγεσία του σωματείου αλλά οι εργαζόμενοι από τα κάτω. Έτσι φτάσαμε να έχουμε τη δύναμη και την αυτοπεποίθηση να σταθούμε απέναντι στο υπουργείο και την κυβέρνηση, απέναντι σε μια δημοτική αρχή που έβαζε όλες τις πιέσεις «ρε παιδιά σταματήστε, εμείς είμαστε μαζί σας αλλά μας πιέζει ο Βορίδης”.

Η ηγεσία της ΠΟΕ ΟΤΑ μας υποσχέθηκε ποτάμια αγώνα και δεν τα έκανε. Αλλά δεν είπαμε, “μείναμε μόνοι μας, είμαστε καταδικασμένοι”. Ακριβώς το ανάποδο. Συνεχίζουμε τον αγώνα μέσα στο χώρο, προσπαθούμε να συντονιστούμε με άλλους δήμους, δε σταματάμε να πιέζουμε την ομοσπονδία. Περιμέναμε αυτές τις μέρες ένα πρόγραμμα δράσης που είχαν τάξει. Βάλανε επόμενο βήμα τον Σεπτέμβρη στη ΔΕΘ. Αλλά εμείς δε θα πούμε, «πιστολιά στον αέρα», το ανάποδο, θα γίνει προσπάθεια στη ΔΕΘ να έχουμε ένα τέτοιο μπλοκ που θα τους κάνει να καταλάβουν ότι είμαστε αποφασισμένοι. Δε μετράνε σε εμάς οι κλάψες των συνδικαλιστικών ηγεσιών περί “αρνητικών συσχετισμών” γιατί όταν έρχεται ο λογαριασμός και το νοίκι στο σπίτι του συναδέλφου και δεν έχει, τότε λέει τέρμα, δεν αντέχω, θα βγω στον αγώνα. Έτσι θα συνεχίσουμε οργανώνοντας τους αγώνες μας από τα κάτω ενάντια στη νέα υπουργό Κεραμέως και όλη την κυβέρνηση. Εκεί θα απαντηθεί το ερώτημα αν οι αγώνες μπορούν να κερδίζουν. Εμείς ξέρουμε την απάντηση, θα τη μάθουν και οι απέναντι.