Ο όγκος και ο παλμός του Πανεργατικού πανελλαδικού συλλαλητήριου στη ΔΕΘ δίνει το σήμα για την κλιμάκωση, το συντονισμό και τη γενίκευση των αντιστάσεων ενάντια στις επιθέσεις της Τρόικας και της κυβέρνησης. Αυτός είναι ένας στόχος που βρίσκεται στην καρδιά και στη σκέψη χιλιάδων και χιλιάδων αγωνιστών της νεολαίας και της εργατικής τάξης. Πώς, όμως, μπορούμε να τον μεταφράσουμε σε πράξη;
Ένα πρώτο βήμα είναι να είμαστε ξεκάθαροι για τους πραγματικούς συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα στο κίνημα και αυτούς που μας κυβερνάνε. Η κυβέρνηση είναι πανικόβλητη, κυριολεκτικά στη μέση του πουθενά, ανάμεσα στην όξυνση της κρίσης και το φόβο της για το νέο κύμα αγώνων που ξεκίνησε πριν καλά-καλά φύγει ο Αύγουστος.
Τα ΜΜΕ προβάλλουν το σίριαλ των διαπραγματεύσεων του Βενιζέλου με την Τρόικα. Ψάχνουν να βρουν σε τι ποσοστό φταίει για την ανεξέλεγκτη διόγκωση του χρέους η ύφεση και η κυβερνητική πολιτική. Αλλά «ξεχνάνε» να μας πουν για τα δισεκατομμύρια που αρπάζουν οι τραπεζίτες για τόκους από το δημόσιο προϋπολογισμό. Μέσα σε λίγα χρόνια αυτό το κονδύλι έχει σχεδόν διπλασιαστεί, από τα 10 δις πριν το ξέσπασμα της κρίσης πάει για 17 δις φέτος με προοπτική τα 20 του χρόνου. Οι προβλέψεις Τρόικας και κυβέρνησης πέφτουν έξω γιατί τα δίνουν όλο και πιο χοντρά στις τράπεζες.
«Ξεχνάνε» επίσης να μας πουν ποιος κάνει τις χιλιάδες απολύσεις που ρημάζουν τη ζωή των ανέργων και ανοίγουν μαύρες τρύπες στον ΟΑΕΔ και στα Ασφαλιστικά Ταμεία. Λες και η ύφεση και η ανεργία είναι «φυσικά φαινόμενα», λες και δεν απολύουν οι Δασκαλόπουλοι του ΣΕΒ που δημαγωγούν ότι θα φέρουν 500.000 νέες θέσεις εργασίας αν λεηλατήσουν κι άλλο τον προϋπολογισμό με νέες φοροαπαλλαγές και «κίνητρα». Λες και δεν είναι η Τρόικα και ο Βενιζέλος που μαγειρεύουν άλλες 150.000 απολύσεις στο Δημόσιο.
Ενάντια σε αυτά τα αίσχη ξεσηκώνεται η οργή των εργατών και της νεολαίας. Οι φοιτητές που ξεκίνησαν το πιο μεγάλο κύμα καταλήψεων διεκδικούν τα αυτονόητα, αυτά που πάλεψε η «Γενιά του 114» για δημόσια και δωρεάν Παιδεία πριν από 50 χρόνια. Γι’ αυτό ακόμα και η νεολαία του ΠΑΣΟΚ έκραξε τον ΓΑΠ μέσα στη φιέστα της 3 Σεπτέμβρη. Γι’ αυτό ακόμη και ο Σαμαράς αναγκάζεται να αποκεφαλίζει ΔΑΠίτες που λένε ότι οι ηγεσίες ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ξόφλησαν.
Η διαφορά με τις καταλήψεις του 2006-7 είναι ότι τώρα δίπλα στους φοιτητές έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί και οι μανάδες και οι πατεράδες τους μέσα από τις εμπειρίες τόσων πανεργατικών απεργιών ενάντια στα Μνημόνια. Τώρα είναι εφικτό να απλώσουμε, να ενώσουμε και να κλιμακώσουμε τους αγώνες μας όλοι μαζί. Για να το πούμε απλά, «μας παίρνει» για μετωπική σύγκρουση με τα αρπακτικά της Τρόικας, την πανικόβλητη κυβέρνηση και τους χρεοκοπημένους ληστές τραπεζίτες.
Απεργιακό νήμα
Αυτή είναι η προοπτική που ανοίγεται μπροστά μας και αυτό το μήνυμα θέλουμε να στείλει η Θεσσαλονίκη. Ήδη ξαναπιάνουν το απεργιακό νήμα οι εργαζόμενοι στο Μετρό, στον ΗΣΑΠ και στους Δήμους, οι νοσοκομειακοί γιατροί, οι εκπαιδευτικοί που συντονίζονται με τα φοιτητικά συλλαλητήρια. Αλλά χρειαζόμαστε πιο δυνατή αντικαπιταλιστική αριστερά για να προωθήσουμε αυτή την προοπτική βήμα-βήμα.
Χρειαζόμαστε κοινή οργάνωση των αγωνιστών που δίνουν μάχες σε κάθε χώρο για να ξεδιπλώνουν το κίνημα από τα κάτω, μέσα στις συνελεύσεις και τις απεργιακές πρωτοβουλίες, κόντρα στους εκβιασμούς της εργοδοσίας και στις τρικλοποδιές της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Κανένας δεν πρέπει να δίνει αυτές τις μάχες μόνος του, χωρίς την αλληλοστήριξη των συντρόφων του από τους άλλους χώρους. Η αντικαπιταλιστική αριστερά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν είναι «άλλο ένα κόμμα», είναι ακριβώς αυτό το κοινό δίκτυο όλων μας από όλους τους χώρους.
Αλλά είναι και κάτι παραπάνω: είναι η μαγιά για να φουσκώνουν οι ιδέες της ανατροπής αυτού του χρεοκοπημένου συστήματος και της αντικατάστασής του με την εργατική δημοκρατία. Ποιοι πρέπει να κάνουν κουμάντο στην Παιδεία, οι «χορηγοί» ή οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί και οι νέοι που διδάσκονται απ’ αυτούς; Ποιοι πρέπει να κάνουν κουμάντο στις τράπεζες, οι μάνατζερ που μετέτρεψαν το ενεργητικό τους σε τοξικά χρεόγραφα ή οι εργαζόμενοι;
Η Εργατική Αλληλεγγύη και το ΣΕΚ σας καλούν να στρατευτείτε μαζί μας στις γραμμές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά την 3 Σεπτέμβρη του ΠΑΣΟΚ, είναι καιρός να συμφωνήσουμε ότι ο Σοσιαλισμός δεν θα έρθει ψηφίζοντας τον ένα ή τον άλλο κοινοβουλευτικό αστέρα για να μας σώσει. Θα έρθει αν βαδίσουμε μαζί στον επαναστατικό δρόμο για την ανατροπή του καπιταλισμού.
Διαβάστε επίσης