Όπως θυμίζει η Ρ. Δούρου από το ΣΥΝ, «τον Φεβρουάριο του 2010 στη Βουλή ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε στο ευρωομόλογο. Τότε ο κ. Παπακωνσταντίνου είχε πει ότι πρόκειται για επικίνδυνες προτάσεις και ο κ. Σαμαράς δεν έκανε καν τον κόπο να το σχολιάσει». Πρόσφατα, ο Α. Τσίπρας έσπευσε να δηλώσει ότι «η ευρωπαϊκή αριστερά μίλησε για το ευρωομόλογο, ως ένα εργαλείο στην κατεύθυνση της ενίσχυσης του κεντρικού ρόλου της ΕΚΤ, προκειμένου να εξοικονομηθούν πόροι, με τη ρύθμιση του χρέους, για να επενδυθούν στην ενίσχυση κοινωνικού κράτους. Αν εφαρμοστεί από μόνο του το ευρωομόλογο θα είναι μια ασπιρίνη…»
Μια εύστοχη απάντηση στην ιδέα του ευρωομολόγου δίνει ο πανεπιστημιακός Σπύρος Μαρκέτος στο γλαφυρό άρθρο του «Αll that jazz, η Αριστερά του ευρωομόλογου», από το οποίο χρησιμοποιούμε, λόγω χώρου, μερικά αποσπάσματα (ολόκληρο το άρθρο μπορείτε να το βρείτε στο διαδίκτυο):
«Μετά τη συνάντηση Μέρκελ-Σαρκοζύ, που έβγαλε το ευρωομόλογο από την άμεση ατζέντα των κυβερνώντων, κινδυνεύουμε να το δούμε σύνθημα της λεγόμενης ευρωπαϊστικής αριστεράς… Ωστόσο η ιδέα αυτή είναι ένα ανέκδοτο. Δεν απαντά στα βασικά προβλήματα της κρίσης, έχει άλυτες εσωτερικές αντιφάσεις, και είναι πολιτικά αδύνατο να περπατήσει...
Λύση ή τρυκ;
Ακόμη και αν εφαρμοστεί, μερικούς μήνες μετά θα προκαλέσει ακόμη χειρότερη κρίση. Η ζωή ενός κοινού ομόλογου δεν θα είναι ούτε μακριά ούτε ανέφελη· βασικός σκοπός του, να ναρκώσει τις κοινωνικές και πολιτικές αντιδράσεις, του λαού αλλά και των ίδιων των αστών, ώσπου να βρεθούν λιγότερο πρόσκαιρες λύσεις.
Φυσικά αυτά τα ξέρουν και οι υποθετικοί αγοραστές του, γιατί ένα ομόλογο δεν αρκεί να το εκδώσεις, πρέπει να βρεθούν και κάποιοι που θα τους το πουλήσεις, και αυτοί οι κάποιοι, ακριβώς επειδή δεν βλέπουν ενιαία και ασφαλή πολιτική εξουσία που να το στηρίζει, απαιτούν εξωφρενικές αποδόσεις. Τα ξέρουν και τα τονίζουν και οι σώφρονες συντηρητικοί αντίπαλοι της ιδέας. Η δήθεν ευρωπαϊστική αριστερά όμως αρνείται να καταλάβει πως λύση δεν είναι να βρεθούν νέα τρυκ για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι, αλλά να πάψουν επιτέλους να πληρώνονται. Όχι ευρωομόλογο, αλλά Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε…
Ξέρετε όμως γιατί είναι ιδιαίτερα θλιβερό να βλέπεις αριστερούς να πέφτουν και σ’ αυτή την παγίδα; γιατί καταλαβαίνεις ότι εξακολουθούν να ελπίζουν σε μαγικές λύσεις, και ιδίως είναι έτοιμοι να καταπιούν ακόμη και τη χειρότερη ανοησία, αρκεί να οδηγεί τον κόσμο σε αποκινητοποίηση. Νοσταλγούν το χτες και φοβούνται το αύριο, τρέμουν ακόμη και στη σκέψη ότι έχουμε μπει σε μια νέα ιστορική περίοδο πόλωσης και συγκρούσεων που απαιτεί κριτική εγρήγορση και μαζική κινητοποίηση, ξεχνούν ότι νόημα ύπαρξης έχει η αριστερά μόνον όσο παλεύει για την αξιοπρέπεια και την ένωση και τη σωτηρία του λαού, δυο χρόνια τώρα ντρέπονται να μιλήσουν για στάση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, και αρνούνται να φωνάξουν, μαζί με τον κόσμο της πλατείας, ‘Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε’...
Βγαίνουμε από το ευρώ, παύουμε να πληρώνουμε τους τοκογλύφους και διαγράφουμε το χρέος, κοινωνικοποιούμε το τραπεζικό σύστημα, και ανοίγουμε δρόμο για τη διατροφική και ενεργειακή επάρκεια, την αποανάπτυξη και την άνθιση της συλλογικότητας. Σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης και ραγδαίας άρσης των οικονομικών ανισοτήτων. Αν όχι τώρα, πότε; Όλα αυτά όμως δεν μπορούν να γίνουν χωρίς ρήξεις. Ολοένα περισσότερος κόσμος το καταλαβαίνει, και κατεβαίνει με πάθος στις πλατείες, αλλά όχι η δήθεν ευρωπαϊστική, στην πραγματικότητα απλώς συντηρητική, ηγεσία του Συν. Η οργή των αρχόντων μας δίνει μια ιστορική ευκαιρία να προωθήσουμε τούτο το πρόγραμμα· αν την χάσουμε, γινόμαστε Κίνα. Τόσο απλό είναι το δίλημμα που έχουμε μπροστά μας» καταλήγει στο άρθρο του ο Σ. Μαρκέτος.