Χρειάστηκε συζήτηση και συγκεκριμένες επιλογές ώστε το αντιπολεμικό κίνημα να αναδείξει την αιχμή “Το Ισλάμ δεν είναι ο εχθρός” και να μπορέσει να εντάξει στις γραμμές του μουσουλμάνους πρόσφυγες και μετανάστες.
Δέκα χρόνια μετά είναι ολοφάνερο πόσο αναγκαίες ήταν αυτές οι επιλογές. Σήμερα, στο μέσο της οικονομικής κρίσης, η Ισλαμοφοβία αποτελεί βασικό όπλο όλων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που επιτίθενται σε βάρος των δικαιωμάτων μας. Οι μουσουλμάνοι μετανάστες στην Ευρώπη έχουν αντίστοιχο ρόλο αποδιοπομπαίου τράγου με αυτόν που είχαν οι Εβραίοι τη δεκαετία του '30. Υπάρχει ευθεία σύνδεση ανάμεσα στον Νορβηγό Μπρέιβικ που δολοφονεί νεολαίους επειδή “ανοίγουν την κερκόπορτα για το Ισλάμ”, τις επιθέσεις της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου σε βάρος των μεταναστών και τους φασιστικούς εμπρησμούς σε τζαμιά της Αθήνας.
Το αντιπολεμικό κίνημα έδωσε δύναμη στους μετανάστες στην Ελλάδα να βγουν στους δρόμους, να συνδεθούν με την Αριστερά και τα συνδικάτα. Πολλές κοινότητες μεταναστών από σφραγίδες ή πολιτιστικά στέκια απέκτησαν τη δύναμη να κινητοποιούν. Οι μετανάστες έχουν τη δύναμη να συγκρούονται πλέον οργανωμένα και με την κυβέρνηση και με την καταστολή και τους φασίστες. Μπορούν να καταγγέλλουν από τις απαγωγές σε βάρος Πακιστανών, μέχρι τις δολοφονίες των μεταναστών στα αστυνομικά τμήματα. Μπορούν να ξεσηκώνονται όπως έκαναν πριν από δυο χρόνια όταν ένας μπάτσος έσκισε το Κοράνι και να διαδηλώνουν στις γειτονιές μαζί με αντιρατσιστές όταν γίνονται φασιστικές επιθέσεις. Οι μουσουλμάνοι μετανάστες μπόρεσαν να πάρουν ενεργό μέρος σε όλα τα κινήματα της δεκαετίας, μέχρι τις πρόσφατες πανεργατικές απεργίες και στις πλατείες των Αγανακτισμένων.
Η μάχη ενάντια στο ρατσισμό είναι συνέχεια του αντιπολεμικού κινήματος. Είναι συνέχεια της μάχης για να μην υποκύψει κανείς ότι για τη φτώχεια και την ανεργία φταίει ο κόσμος που πέφτει θύμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.