Στις 3 Φλεβάρη, η πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζόμενων του Νοσοκομείου Άγιος Σάββας, Κατερίνα Πατρικίου, οδηγείται σε δίκη με κατηγορίες για «παράνομη βία κατά συρροή και συναυτουργία» και «διατάραξη της λειτουργίας υπηρεσίας κατά συναυτουργία». Μια σειρά σωματεία του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα έχουν εκδώσει ψηφίσματα συμπαράστασης απαιτώντας να σταματήσει αμέσως η δίωξη της προέδρου, προκηρύσσοντας διευκολυντική στάση εργασίας για συμμετοχή στη συγκέντρωση που καλεί το Σωματείο Εργαζομένων του Νοσοκομείου Άγιος Σάββας στα Δικαστήρια Ευελπίδων στις 3 Φλεβάρη στις 12:30μμ.
Μέχρι στιγμής ψηφίσματα συμπαράστασης έχουν εκδώσει η ΕΙΝΑΠ, η ΕΝΙΘ, η ΕΙΝΗ, τα σωματεία εργαζομένων στα νοσοκομεία Άγιος Σάββας, Αττικό, Αγία Όλγα, ΑΧΕΠΑ, Έλενα Βενιζέλου, Ελπίς, Ευαγγελισμός και ΨΝΑ Δαφνί. Από τα σωματεία εκπαιδευτικών οι ΣΕΠΕ: Κ. Σωτηρίου, Αριστοτέλης, Δ. Γληνός, Αμαρουσίου, Γλυφάδας-Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης, Χανίων, Μεσσηνίας, η ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και η Γ' ΕΛΜΕ. Μαζί, το σωματείο εργαζομένων στην Τσαμούρης ΑΕ, η ΠΟΣΠΕΡΤ, ο ΠΑΣΥΜΗΤΕ, ο ΠΣΥΠΕΡΤ, ο ΣΕΦΚ, η Πρόταση Προοπτικής Εθνικής Τράπεζας, το σωματείο εργαζομένων ΕΛΓΟ Δήμητρα και το σωματείο εργαζομένων στον Δήμο Μπραχαμίου. Η τεράστια συμπαράσταση που ολοένα και μεγαλώνει, δείχνει ότι οι κατηγορίες εναντίον της εργαζόμενης θα πέσουν στο κενό.
Η Κ. Πατρικίου οδηγείται σε δίκη για τα γεγονότα που συνέβησαν στις 24 Γενάρη του 2024. Τότε, με απόφαση της συνέλευσης του σωματείου του Αγίου Σάββα, ξεκίνησε η απεργία διαρκείας των συμβασιούχων της καθαριότητας του νοσοκομείου, ενάντια στις απολύσεις που προετοίμαζε η διοίκηση.
Η Ειρήνη Γεωργοπούλου, τότε συμβασιούχα καθαρίστρια στο νοσοκομείο περιγράφει τα γεγονότα της απεργίας: «Μετά από 11 συναπτές παρατάσεις αποφάσισαν να μας πετάξουν έξω για να μπει ο εργολάβος. Από τη στιγμή που καλύπταμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες ποιος ο λόγος να μας διώξουν; Μας κρατήσανε να τους βγάλουμε τον κορωνοϊό και μετά μας πετάξανε σαν την τρίχα απ’ το ζυμάρι. Έπρεπε να μπει ο εργολάβος που ήταν πιο ακριβός για το νοσοκομείο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο εργολάβος δούλευε με δικά μας υλικά. Πλήρωνε το ελληνικό Δημόσιο υλικά που τα χρησιμοποιούσαμε εμείς και μας είχαν υποχρεώσει να δίνουμε στον εργολάβο όλες τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους.
«Δίπλα μας»
Όταν ήρθε η ώρα να μας πετάξει έξω οριστικά, αντιδράσαμε. Ποιος εργάτης χάνει τη δουλειά του και δεν αντιδρά; Η απεργία ήταν καθολική. Οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου ήταν μαζί μας γιατί ξέρανε την ποιότητα της δουλειάς που προσφέραμε. Η Κατερίνα Πατρικίου σε όλο αυτό τον αγώνα ήταν δίπλα μας. Κάποια μέρα πάνω στις απεργίες αποφασίσαμε ότι από τη στιγμή που τα υλικά ήταν του δημοσίου, δεν υπήρχε λόγος ο εργολάβος να χρησιμοποιεί τα δικά μας καρότσια, τα δικά μας εργαλεία. Αποφασίσαμε ότι αφού απεργούσαμε εμείς δεν θα κινείτο τίποτα που ήταν περιουσία του ελληνικού Δημοσίου. Τα είχαμε μαζέψει όλα, ακόμα και την τελευταία σκούπα και σφουγγαρίστρα και τα περιφρουρούσαμε, να μην πειραχτεί τίποτα. Εν τέλει, όλα τα νοσοκομεία πήραν παράταση, ο ίδιος ο Γεωργιάδης κατέβηκε κάτω και μας διαβεβαίωσε ότι μένουμε κανονικά στη δουλειά μας. Υπήρξε δάχτυλος εκ των έσω και δεν επιστρέψαμε ποτέ στη δουλειά. Η ίδια η διοίκηση προφανώς ανάγκασε τον υπουργό να πάρει πίσω αυτά που είχε πει για τους εργαζόμενους του Αγίου Σάββα. Πολλοί δεν κάναμε κίνηση να γραφτούμε στο ταμείο ανεργίας γιατί είχαμε μείνει στις υποσχέσεις.
Αυτή τη στιγμή έχουν βάλει εργολάβους στην καθαριότητα, στη σίτιση, στη φύλαξη. Οι περισσότερες εξετάσεις, τα περισσότερα φάρμακα πλέον δεν γράφονται. Δεν είναι τυχαία όλα αυτά Η προώθηση του ιδιωτικού τομέα είναι ξεκάθαρη. Το μόνο όπλο είναι η απεργία. Δεν υπάρχει άλλο όπλο, δεν υπάρχει διάλογος με αυτούς τους ανθρώπους».