Το 22ο συνέδριο του ΚΚΕ ξεκινάει τις εργασίες του στο τέλος αυτής της βδομάδας. Οι «Θέσεις» της Κ.Ε του κόμματος που δημοσιεύτηκαν τον Οκτώβρη διακηρύσσουν «ΚΚΕ Δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της ιστορίας για το Σοσιαλισμό!». Και δηλώνουν ότι το κόμμα πρέπει να είναι έτοιμο για «ενδεχόμενες απότομες αλλαγές και καμπές της ταξικής πάλης», όπως είναι ο τίτλος μίας ενότητας του κειμένου. Όμως, οι απότομες αλλαγές και οι καμπές δεν είναι μακρινή μουσική του μέλλοντος, είναι γεγονότα που βλέπουμε να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας και σε αντίθεση με τις υποσχέσεις της, η ηγεσία του ΚΚΕ προχωράει σε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Μοιάζει με οργανοπαίχτη που παίζει μοιρολόγια σε γάμους και χαρές, για να θυμηθούμε μια ιστορική ατάκα του Τρότσκι.
Η συγκλονιστική γενική απεργία στη Μινεσότα ενάντια στις δολοφονίες της ICE, των ταγμάτων εφόδου του Τραμπ, έγινε αυτές τις μέρες η αιχμή ενός μαζικού κινήματος που φουντώνει στις ΗΠΑ. Όταν τον Νοέμβρη αυτό το κίνημα έφτασε να εξασφαλίζει τη δημαρχία της Ν. Υόρκης για τον Ζ. Μαμντάνι, ο Ριζοσπάστης αυτό που είχε να σχολιάσει ήταν «ότι εκτεταμένα τμήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στήριξαν εκλογικά τον Μαμντάνι, εγκλωβισμένα στη λογική του μικρότερου κακού και στις χαμηλές απαιτήσεις». Λες κι είναι «χαμηλή απαίτηση» το αίτημα για αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη μέσα στη Νέα Υόρκη ή τα αιτήματα ενάντια στον σεξισμό και τον ρατσισμό στην Αμερική του Τραμπ.
Το ΚΚΕ βέβαια δεν παίζει ρόλο στη Ν. Υόρκη ή στη Μινεσότα, αλλά έπαιξε κεντρικό ρόλο στα αγροτικά μπλόκα. Ήταν ένας αγώνας που έκφρασε αυτές τις απότομες αλλαγές και καμπές. Ούτε οι απειλές της κυβέρνησης κατάφεραν να τον λυγίσουν, ούτε οι απόπειρες να στήσει ένα πέτσινο διάλογο με τους εγκάθετούς της. Κι εκεί που οι σελίδες του Ριζοσπάστη γέμιζαν με πύρινες υποσχέσεις για κλιμάκωση των μπλόκων και κατέβασμα στις πόλεις, σχεδόν εν μια νυχτί ήρθε η αποκλιμάκωση με τον Ριζοσπάστη (23/1) να γράφει στο πρωτοσέλιδο του «Συντεταγμένα και με νέα αγωνιστική πείρα αποχωρούν σήμερα από τα μπλόκα».
Το ΚΚΕ αυτοπροβάλλεται σαν η μοναδική ορατή, συγκροτημένη και συνεπής αριστερή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της ΝΔ. Έχει δυναμώσει τις θέσεις του στα συνδικάτα. Κι όμως αυτή η ενίσχυση, αντί να δώσει ώθηση στους αγώνες και να σημάνει μια απομάκρυνση από τις εκτιμήσεις του ΚΚΕ περί «αρνητικών συσχετισμών», καταλήγει ξανά σε μια στάση που λέει «δεν μας παίρνει».
Αυτή η αντίφαση είχε τον απόηχό της και σε κείμενα για τον προσυνεδριακό διάλογο που δημοσιεύτηκαν το προηγούμενο διάστημα στον Ριζοσπάστη. Για παράδειγμα σε ένα κείμενο με τίτλο «Κόμμα Παντός Καιρού ή Ιδεολογικός Όμιλος Διαφώτισης;» (18/12) επισημαίνεται:
«Στον απολογισμό των μαζικότερων διαδηλώσεων και απεργιών των τελευταίων χρόνων με αφορμή τα Τέμπη διακρίνεται αντιφατικότητα. Ορθά επισημαίνεται η παρέμβαση αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων και η αναβαθμισμένη παρουσία μας στις κινητοποιήσεις και στην καθοδήγησή τους, όμως παραβλέπεται ότι, επειδή ακριβώς οι δικές μας δυνάμεις πήραν την πρωτοβουλία να συνδέσουν με μαζική ανταπόκριση τις διαμαρτυρίες των γονέων των Τεμπών με τον απεργιακό αγώνα των εργατικών σωματείων, είχαμε καίριο μερίδιο ευθύνης στην αδυναμία κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων μετά τη δεύτερη μεγάλη απεργία. Δεν υπήρξε σχέδιο πολιτικής κλιμάκωσης, αλλά στροφή σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και τοπικού χαρακτήρα διαμαρτυρίες, πίσω από την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί».
Όταν σχεδόν 2 εκατομμύρια άνθρωποι βγαίνουν στο δρόμο στη μεγαλύτερη Γενική Απεργία (της 28 Φλεβάρη) τίθεται επί τάπητος το ερώτημα: με ποια αιτήματα και ποιες μορφές οργάνωσης και πάλης μπορεί να βάλει τη σφραγίδα της η εργατική τάξη; Σίγουρα όχι με «καλλιτεχνικές εκδηλώσεις» και «τοπικού χαρακτήρα διαμαρτυρίες» οι οποίες συνοδεύτηκαν και συνοδεύονται με επιθέσεις στα αιτήματα για κρατικοποιήσεις κόντρα στις ιδιωτικοποιήσεις.
Μια άλλη παρέμβαση (21/1) αναφέρει: «Όταν για πάνω από 2 χρόνια της σιωνιστικής σφαγής καίγονταν και πέφτανε πλαστικές σφαίρες στα Πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ευρώπης, στα δικά μας ευτυχώς νικάγαμε τη ΔΑΠ. Στην Ιταλία χωρίς ταξικό και ατσάλινο κόμμα η εργατική τάξη κηρύσσει ως και πανεθνική απεργία. Εμείς έχουμε ηρωικές μεν, αλλά ξεκομμένες αντιστάσεις στην COSCO, το Λαύριο...».
Αναντιστοιχία
Στο ίδιο κείμενο επισημαίνονται τα παρακάτω: «Η διαπίστωση ότι καθοδηγούμε πιο ικανά τα κινήματα δεν μπορεί να είναι σε αναντιστοιχία με κάποια ‘μπρος-πίσω’ στη Βουλή, όπως π.χ. με το επίδομα για τους αστυνομικούς. Όπως και με την καθυστέρηση της συζήτησης που έγινε μετά την κατάθεση του νομοσχεδίου για τα ομόφυλα ζευγάρια, καθώς και την ιδιότυπη ‘στήριξη’ του κρατούμενου από την Αλβανία, στελέχους της ΝΔ. Μπορεί ένα επαναστατικό κόμμα να αρκείται απλά σε μια αναγνώριση λάθος επιλογών όταν, όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν ασκεί κριτική τουλάχιστον στα στελέχη που έχουν την κύρια ευθύνη για αυτές;»
Προφανώς δεν πρόκειται για επιλογές κάποιων στελεχών. Πρόκειται για μια πολιτική γραμμή που σε κρίσιμες στιγμές έχει βγάλει από τη «δύσκολη θέση» την κυβέρνηση της ΝΔ. Και την ίδια στιγμή υποχωρεί ιδεολογικά στις επιθέσεις της άρχουσας τάξης και της κυβέρνησης. ΄
Είναι χαρακτηριστικές από αυτή την άποψη παρεμβάσεις που ασκούν κριτική στην στάση της ηγεσίας η οποία καταγγέλλει ως επίδραση της «αστικής ιδεολογίας» την πάλη για την απελευθέρωση των ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπων και διακηρύσσει μαζί με τον Τραμπ και τον Μητσοτάκη ότι τα φύλα είναι βιολογικά και είναι δύο. Σε μια άλλη παρέμβαση (12/12) διαβάζουμε ότι:
«Ιδεολογικά, αντιφάσκουμε, όταν από τη μία δηλώνουμε μη συμφωνία με τον απαρχαιωμένο θεσμό του γάμου, αλλά από την άλλη υπερασπιζόμαστε τη δήθεν αιτία γέννησής του ως δήθεν θεσμού προστασίας του τέκνου… αναπαράγουμε ένα μοντέλο βιολογικού αναγωγισμού, με βάση το οποίο υπάρχει: 1. Η δήθεν αναλλοίωτη βιολογική βάση 2. Πάνω στην οποία χτίζεται ήδη προκαθορισμένα από τη βιολογία η κοινωνική βάση της μητρότητας - πατρότητας και 3. Πάνω σε αυτά βασίζεται η γονική ευθύνη… Επιπλέον, η καταφυγή από μέρους του ΚΚΕ σε άρθρα αστών πολιτικών (Οδ. Βουδούρης, Πασόκ, 902), με αντιδιαλεκτικές αντιλήψεις, δεν προστατεύει το Κόμμα μας. Τούτο, φοβάμαι προκύπτει και από τη δημοσίευση του βιβλίου “Σεξουαλικότητα και Επανάσταση” (Χόλιτσερ), που βρίθει ανακριβειών, είναι εχθρικό στη στρατηγική μας ως ΚΚ (θεωρία σταδίων), περιέχει ανορθολογικές προσεγγίσεις της ομοφυλοφιλίας (βλ. πειράματα με ποντίκια) ξεπερασμένες αντιλήψεις (περί σχολείων αρρένων και θηλέων ως αίτιο) και καμία αναφορά στην γυναικεία ομοφυλοφιλία».
Σε άλλες παρεμβάσεις, μπαίνουν τα ζητήματα των πολιτικών στόχων που βάζει το κόμμα στο κίνημα. Όσον αφορά για παράδειγμα τον αγώνα για ελεύθερη Παλαιστίνη: «Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή, η γενοκτονία σε βάρος του παλαιστινιακού λαού αλλά και η ηρωική του αντίσταση, καθιστούν επιτακτικό τον προβληματισμό σχετικά με την πολιτική του Κόμματος όσον αφορά την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους. Αναφέρομαι στη θέση για τα δύο κράτη με αναγνώριση των συνόρων του 1967. Η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας, σε εδάφη δηλαδή που μέχρι το 1967 ανήκαν αντίστοιχα στην Ιορδανία και στην Αίγυπτο, σημαίνει αποδοχή της ισραηλινής κατοχής της Παλαιστίνης και της εκδίωξης του παλαιστινιακού λαού από την πατρίδα του. Η Παλαιστίνη είναι το σημερινό Ισραήλ και το σύνθημα ‘Ελεύθερη Παλαιστίνη’ δεν έχει κανένα νόημα όταν αναγνωρίζονται τα σημερινά σύνορα του Ισραήλ» (15/1).
Η ηγεσία του ΚΚΕ προχωράει σε ένα συνέδριο επιμένοντας στη γραμμή των «αρνητικών συσχετισμών» και της ηττοπάθειας, ντυμένη σε διακηρύξεις για το «κάλεσμα της ιστορίας, τον Σοσιαλισμό». Αυτή η γραμμή αφήνει αναπάντητα τα ερωτήματα, τις αναζητήσεις και τις απαιτήσεις του κόσμου της Αριστεράς, των πρωτοπόρων εργατριών και εργατών που δίνουν μάχες. Είναι άμεσο και επιτακτικό καθήκον να καλύψουμε αυτό το κενό, προσφέροντας τις απαντήσεις που αντιστοιχούν και στην κρίση του συστήματος και στη ριζοσπαστικοποίηση της τάξης μας.
Για την επαναστατική Αριστερά αυτό σημαίνει να μπει μπροστά στην κοινή δράση σε όλες τις μάχες με όπλο τη στρατηγική της ανατροπής. Της στρατηγικής που έχει εμπιστοσύνη στη δύναμη της εργατικής τάξης σήμερα, και την οργανώνει μέχρι τη νίκη.