Το Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο της Νέας Αριστεράς που έγινε από τις 22 μέχρι τις 25 Γενάρη ξεκίνησε με προβλέψεις των ΜΜΕ για διάσπαση του κόμματος και κατέληξε, την τελευταία στιγμή, με έναν συμβιβασμό, που αποτυπώθηκε στη σχεδόν ομόφωνη υπερψήφιση της πολιτικής απόφασης.
Αφού διατηρεί την «προσήλωση στην πολιτική των συμμαχιών» η πολιτική απόφαση ικανοποιεί την πλευρά του κόμματος που βάζει την ταμπέλα του Λαϊκού Μετώπου στην προοπτική της κεντροαριστερής συνεργασίας η οποία υποτίθεται θα εξασφαλίσει ότι δεν θα πάρει μια ακόμα θητεία η ΝΔ κι ο Μητσοτάκης. Ή όπως είπε η Ε. Αχτσιόγλου σε συνέντευξή της στην ΕΡΤnews (24/1): «Θα πρέπει να υπάρξει η συγκρότηση του ευρύτερου δυνατού πολιτικού μετώπου, το οποίο θα κινείται από την κεντροαριστερά μέχρι τη ριζοσπαστική αριστερά… Κανένα κόμμα του ευρύτερου αριστερού και προοδευτικού χώρου δεν μπορεί από μόνο του να αποτελέσει τον αντίπαλο πόλο στη δεξιά».
Ή άλλη πλευρά, μένει ικανοποιημένη επειδή η πολιτική απόφαση αναφέρει: «Το μέτωπο που υποστηρίζουμε δεν αποτελεί εφαρμογή στο σήμερα αποτυχημένων κεντρώων ή κεντροαριστερών λύσεων. Ούτε συνεπάγεται τη ρευστοποίηση της Αριστεράς ή τη μετατροπή της σε συνιστώσα μιας αφηρημένης δημοκρατικής παράταξης», δηλαδή του φορέα που θα ιδρύσει ο Τσίπρας.
Η διατύπωση θέσεων και προϋποθέσεων στο χαρτί που ικανοποιούν την αριστερή πλειοψηφία σε ένα συνέδριο αλλά παραβιάζονται την επόμενη μέρα, είναι μια παράδοση που πάει πολύ πίσω στην ιστορία των κομμάτων της ρεφορμιστικής Αριστεράς. Κάθε επεισόδιο της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια διαρκής υπενθύμιση αυτής της διαπίστωσης. Η κάθε φορά αριστερή πτέρυγα πήγαινε στα συνέδρια, αποσπούσε διατυπώσεις στα κείμενα που μπορούσε να τις ερμηνεύσει όπως ήθελε και στη συνέχεια έπρεπε να προσαρμοστεί σε μια ακόμα δεξιά προσαρμογή της ηγεσίας στο όνομα του ρεαλισμού.
Η Νέα Αριστερά συγκροτήθηκε με βάση κόσμο για τον οποίο οι εκλογές του δίευρου για την ανάδειξη του Κασσελάκη ήταν η τελευταία σταγόνα σε μια ολόκληρη πορεία ρευστοποίησης μέχρι εξαφάνισης ενός κόμματος που δήλωνε και αριστερό και ριζοσπαστικό. Αυτός ο κόσμος αναζητάει -και αξίζει- κάτι καλύτερο από την αναμονή για την έκβαση της «εύθραυστης ισορροπίας» που αποτύπωσε το συνέδριο που με τη σειρά της εξαρτάται από τις αποφάσεις του Τσίπρα.