Συνεχίστηκε την περασμένη βδομάδα ο γύρος των εκδηλώσεων που οργανώνει το ΣΕΚ με τίτλο «Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός». Ο Τάσος Τσιούνης από τον πυρήνα του ΣΕΚ στο Βόλο λέει στην Εργατική Αλληλεγγύη:
«Επιτυχημένη ήταν η χθεσινή μας εκδήλωση με τίτλο "Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός" όπου μίλησαν η Βανέσσα Κατσαρδή επίκουρη καθηγήτρια ΤΜΠ, και ο Πέτρος Κωνσταντίνου εκ μέρους του ΣΕΚ.
Η πρώτη άνοιξε τη συζήτηση αναφερόμενη σε τρία θέματα: Στην πάλη ενάντια στον ρατσισμό και τα εγκλήματα της ΝΔ, στην ενέργεια με αφορμή και το LNG, και τέλος για τον πόλεμο και την ανάγκη ανάπτυξης φιλειρηνικού κινήματος ενάντια στους εξοπλισμούς.
Στη συνέχεια ο Πέτρος Κωνσταντίνου μίλησε, αρχικά, για την μεγάλη πόλωση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Από τη μία, η κυβέρνηση πιο επιθετική αλλά και πιο απομονωμένη από ποτέ και από την άλλη μια εργατική τάξη και νεολαία που θέλουν να την γκρεμίσουν.
Αλλά κυρίως αναφέρθηκε στις πτυχές της κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού επιχειρηματολογώντας για την επικαιρότητα της επανάστασης. Επανάσταση που μπορεί να την κάνει σήμερα μια εργατική τάξη πιο μεγάλη από ποτέ, με ιστορία αγώνων και επαναστάσεων αλλά και τις εκρήξεις της στην ημερήσια διάταξη, από το Νεπάλ και τη Σερβία, μέχρι τις πανεργατικές απεργίες σε όλη την Ευρώπη.
Η συζήτηση στη συνέχεια γυρνούσε γύρω από δύο άξονες. Την ενότητα στη δράση και στο κίνημα που είναι αναγκαία αλλά κυρίως γύρω από το ιστορικό δίλημμα Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση. Πολλές συντρόφισσες και σύντροφοι πήραν το λόγο για το τοποθετήσεις και ερωτήσεις».
Την εικόνα της συζήτησης που έγινε και στην Πάτρα δίνει ο Γ. Αγγελόπουλος από τον τοπικό πυρήνα του ΣΕΚ. «Από την μεριά των εισηγήσεων περιγράφηκαν όχι μόνο οι συνθήκες ενός συστήματος που δεν δουλεύει, σε διαρκή κρίση και πολιτική αποσταθεροποίηση, αλλά και την εικόνα της αντίστασης των αγώνων και των εξεγέρσεων, που γεννά την πολιτική διαδικασία της ριζοσπαστικοποίησης, στις συνειδήσεις, μαζικών κομματιών της εργατικής τάξης και της νεολαίας.
Γιατί ο σοσιαλισμός είναι η μόνη εναλλακτική και γιατί η εργατική τάξη βρίσκεται στο κέντρο αυτής της διαδικασίας, σαν υποκείμενο και όχι παθητικά σαν απλός ψηφοφόρος όπως την θέλουν τα κομμάτια της Αριστεράς του κοινοβουλευτικού δρόμου.
Γιατί σοσιαλισμός δεν σημαίνει αριστεροί υπουργοί και κυβέρνηση αλλά αυτενέργεια από τους εργαζόμενους που χτίζουν τον δικό τους εργατικό έλεγχο στους εργατικούς χώρους, στην οικονομία, στην πολιτική, μέσα από τα δικά τους όργανα, τις επιτροπές, τα συμβούλια.
Πολλές οι ερωτήσεις από το κόσμο, για το ρόλο του μεταβατικού προγράμματος στην ανατροπή αυτού του συστήματος, για τις συνθήκες που γεννούν επαναστάσεις, για το αν είναι προχώρημα οι μεταρρυθμιστικές αυταπάτες που κερδίζουν έναν κομμάτι του κόσμου. Για την διαφορά επαναστάσεων όπως της Κούβας, με την ρωσική την μόνη νικηφόρα εργατική επανάσταση. Στη συζήτηση συμμετείχαν φοιτητές από διάφορες σχολές, εργαζόμενοι στην υγεία, στην πανεπιστημιακή έρευνα. Όλοι και όλες βγήκαμε πιο δυνατοί από την συζήτηση».
Επόμενες Εκδηλώσεις