24/1/26, Αντιφασιστική Αντιρατσιστική συναυλία της ΚΕΕΡΦΑ στο Γκάζι. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Δυνατή ήταν η αντιρατσιστική-αντιφασιστική συναυλία που οργάνωσαν η ΚΕΕΡΦΑ, η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας “Η Ενότητα” και οι επιζώντες του ναυαγίου της Πύλου την Παρασκευή 23 Γενάρη στην Αρχιτεκτονική Live Stage στο Γκάζι. Κεντρικό στοιχείο της βραδιάς η παγκόσμια αντίσταση από την Αθήνα μέχρι τη Μινεάπολις.

Η πιο έντονη στιγμή ήταν όταν ανέβηκαν μαζί στη σκηνή ο Πάνος Ρούτσι, ο Ιάσονας Αποστολόπουλος, ο Γιάννης Μάγγος, ο Πέτρος Κωνσταντίνου δίπλα στους επιζώντες του ναυαγίου του Πύλου. Σε όλη τη διάρκεια τόσο των χαιρετισμών όσο και του μουσικού προγράμματος, τα χειροκροτήματα από κάτω εναλλάσσονταν με συνθήματα όπως “Τέμπη – Πύλος – Παλαιστίνη, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη”, “Σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά”, “Κάτω τα χέρια απ΄τη Βενεζουέλα” κ.α.

Στη συναυλία συμμετείχαν τα συγκροτήματα και οι καλλιτέχνες: Βασίλης Ράλλης, Seeds, Δραμαμίνη, Άγγελος Θεοδωράκης Παπαγγελίδης, Γκιντίκι, Empty Frame, Alejandro και Martha Moreleon, Γεωργία Νταγάκη με το σχήμα της, Τα δικά σου παιδιά, Tito Baden με το σχήμα του, Ρεβάνς, Ηλίας Βαμβακούσης, Αλέξανδρος Κτιστάκης, The Screaming Fly, Zarquon. Όλοι έστειλαν τα δικά τους αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά μηνύματα παίζοντας και τα ανάλογα κομμάτια, ενώ πολλοί περισσότεροι καλλιτέχνες στήριξαν τη διοργάνωση.

Την παρουσίαση της συναυλίας έκαναν η Κατερίνα Θωίδου, δημοτική σύμβουλος Νίκαιας-Ρέντη, η Ζαννέτα Λυσικάτου, μέλος ΓΣ της ΠΟΕΔΗΝ και η Παλαιστίνια Ναουζάτ Χαντίτ που μετέφραζε και στα αραβικά. Ανάμεσα στο κοινό, το παρών έδωσαν πολλοί δικηγόροι από την ομάδα που εκπροσωπεί τους επιζώντες του ναυγίου της Πύλου στο Ναυτοδικείο Πειραιά, μέλη πολλών Κοινοτήτων Μεταναστών/ριών, αγωνιστές/ριες από όλη Αριστερά.

Όπως ανέφερε και η ΚΕΕΡΦΑ αμέσως μετά σε ανακοίνωσή της: «Η συναυλία στο Γκάζι την Παρασκευή εξελίχτηκε σε μια ηχηρή μουσική κραυγή των καλλιτεχνών ενάντια στη θανατοπολιτική της κυβέρνησης που δολοφονεί στα σύνορα και στις ράγες των τρένων. Ταυτόχρονα ήταν μια δυναμική έκφραση αλληλεγγύης στην εξεγερμένη με Γενική Απεργία Μινεάπολη για να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι της ICE που εκτέλεσαν την Ρενέ Νικόλ Γκουντ.

Από τα μικρόφωνα, ακούστηκε το μήνυμα της Chelsie Glaubitz Gabiou, προέδρου της Περιφερειακής Ομοσπονδίας Εργαζομένων της Μινεάπολης, η οποία τόνισε τους λόγους για τους οποίους οι συνδικαλιστικές ομοσπονδίες συμμετείχαν στη μαζική κινητοποίηση. Μια μέρα μετά και ενώ η εξέγερση κλιμακώνεται έχουμε νέα δολοφονία του νοσηλευτή Άλεξ Τζέφρυ Πρέτι, 37 ετών, από τους κεφαλοκυνηγούς της ICE του Τραμπ.

Ο Πάνος Ρούτσι έκανε μια συγκλονιστική παρέμβαση για το πώς ο ρατσισμός και οι ιδιωτικοποιήσεις σκοτώνουν. Αυτό, όμως, που ενθουσίασε ήταν η κατάληξη της ομιλίας του, όταν ζήτησε από τα συνδικάτα να προχωρήσουν σε 48ωρη Γενική Απεργία, στις 27 και 28 Φλεβάρη, στα 3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, για να τελειώνουμε με τις δολοφονίες και την ίδια την κυβέρνηση.

Οι παρεμβάσεις του διασώστη Ιάσονα Αποστολόπουλου και του Γιάννη Μάγγου έδωσαν με εξαιρετική δύναμη την εικόνα της βαρβαρότητας από τα σύνορα μέχρι τα αστυνομικά τμήματα αλλά και της αντίστασης που έχει τη δύναμη να νικήσει.

Ο Πέτρος Κωνσταντίνου, εκ μέρους της ΚΕΕΡΦΑ, κάλεσε σε Ανοιχτή Σύσκεψη το Σάββατο 7 Φλεβάρη στο ΡΟΜΑΝΤΣΟ, Αναξαγόρα 3-5, στις 6μμ. Για να οργανώσουμε τα επόμενα βήματα δράσης με κορύφωση στις 28 Μάρτη, διεθνή μέρα κινητοποίησης κατά του ρατσισμού και του φασισμού. Για να γίνει η δίκη στο Ναυτοδικείο και να πάνε φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου, για την τελεσίδικη καταδίκη των νεοναζί της Χρυσής Αυγής στο Εφετείο, για να τσακίσουμε την προσπάθεια να ανασυντάξουν τα τάγματα εφόδου».

Λένα Βερδέ

Πρώτα απ΄όλα θέλω να πω ότι είναι πολύ συγκινητικό να ακούς τη φωνή του Πάνου Ρούτσι να ενώνεται με τη φωνή των θυμάτων της Πύλου. Γιατί οι άνθρωποι που πνίγηκαν στο αμπάρι έξω από την Πύλο δεν είχαν και αυτοί οξυγόνο, όπως οι νεκροί των Τεμπών, αλλά η φωνή τους δεν ακούστηκε τόσο μακριά.

Για δεκαπέντε ολόκληρες ώρες οι άνθρωποι εκείνοι ζητούσαν βοήθεια από τις ελληνικές αρχές, γιατί βρίσκονταν σε διεθνή ύδατα μεν αλλά στην ελληνική ζώνη έρευνας και διάσωσης δε. 750 άνθρωποι στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες σε ένα σαπιοκάραβο, τους είχε τελειώσει το νερό και έπιναν βενζινόνερο από το σύστημα της μηχανής, είχαν ήδη 2 νεκρούς συνεπιβάτες τους από εξάντληση και εκλιπαρούσαν για βοήθεια συνεχώς. Και το ελληνικό κράτος τι έκανε; Έστειλε μασκοφόρους των ειδικών δυνάμεων από τη βάση της Σούδας, όχι για να τους διασώσουν αλλά για να τους απωθήσουν.

Το ελληνικό λιμενικό πήγε δίπλα τους και δεν έδωσε ούτε ένα σωσίβιο, δεν έκανε ούτε μία ενέργεια διάσωσης. Αντίθετα τους οδηγούσε προς την Ιταλία με σκοπό να τους ξεφορτωθεί. Τους έλεγαν “από δω παιδιά, καλά πάμε, ακολουθήστε μας”. Όταν μετά από λίγο όμως η μηχανή του προσφυγικού σκάφους σταμάτησε, το ελληνικό λιμενικό έριξε ένα σκοινί, ένα μπλε σκοινί που το έχουμε βρει από την έρευνα, και άρχισε να τους ρυμουλκεί προς άγνωστη κατεύθυνση με σκοπό να τους βγάλει έξω από την ελληνική περιοχή. Ως αποτέλεσμα της ρυμούλκησης, το σκάφος ανατράπηκε και 650 άνθρωποι πνίγηκαν εγκλωβισμένοι στα αμπάρια και βρίσκονται μέχρι σήμερα στον πάτο του Ιουνίου πελάγους, στο βαθύτερο σημείο της Μεσογείου.

Δεν έχει γίνει ποτέ ξανά στην ιστορία ένα λιμενικό να πνίγει 650 ανθρώπους. Είναι το μεγαλύτερο έγκλημα εις βάρος προσφύγων στην ιστορία της μεταπολεμικής Ευρώπης. Όμως παρά το μέγεθος του εγκλήματος, μετά από ένα μεγάλο και επίπονο αγώνα από τους επιζώντες τους ίδιους, από τους δικηγόρους τους και από τους αλληλέγγυους, καταφέραμε το Ναυτοδικείο Πειραιά να ασκήσει ποινική δίωξη σε 21 στελέχη του λιμενικού, ανάμεσά τους και στον Αρχηγό του ελληνικού λιμενικού, για βαριά κακουργήματα για το ναυάγιο της Πύλου.

«Όλα είναι εφικτά»

Αυτό είναι μία μεγάλη νίκη, που αποδεικνύει ότι όλα είναι εφικτά όταν υπάρχει κοινωνική κινητοποίηση. Όλα είναι εφικτά όταν παλεύουμε συλλογικά για το δίκιο, όπως έδειξε ο αγώνας και του Πάνου Ρούτσι και του Γιάννη Μάγγου που κατάφεραν να ανατρέψουν κορυφαίες αποφάσεις συγκάλυψης κρατικών εγκλημάτων. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση, εκτός από το έγκλημα των Τεμπών πασχίζει να μπαζώσει, να συγκαλύψει και το έγκλημα της Πύλου με παρόμοιο τρόπο.

Γι' αυτό εξαφάνισαν τα κινητά των προσφύγων, γι' αυτό εξαφάνισαν όλο το υλικό από τις κάμερες του λιμενικού εκείνο το βράδυ, γι' αυτό εξαφάνισαν όλες τις συνομιλίες 2,5 ώρες πριν το ναυάγιο. Απέκρυψαν τα αίτια του ναυαγίου και συνέλαβαν εννιά αθώους ανθρώπους, εννιά επιζώντες Αιγύπτιους, τους βάφτισαν διακινητές και υπαίτιους του ναυαγίου με σκοπό να αθωώσουν τις ελληνικές αρχές. Αυτό αποδεικνύει ότι είναι οι ίδιες ακριβώς πολιτικές που δολοφονούν και συγκαλύπτουν και στη στεριά και στη θάλασσα. Οι ίδιες ακριβώς πολιτικές δολοφονούν και συγκαλύπτουν και τους έλληνες και τους ξένους.

Γι' αυτό ακριβώς τον λόγο η απάντηση πρέπει να είναι ανάλογη, πρέπει να είναι ενιαία. Παλεύουμε σε πολύ δύσκολες συνθήκες αλλά δεν θα αφήσουμε τον σύγχρονο φασισμό να περάσει. Γιατί αν η κοινωνία είχε αντιδράσει όταν δολοφονούσαν τον Σαχζάτ Λουκμάν, δεν θα είχε σκοτωθεί ο Παύλος Φύσσας. Αν η κοινωνία είχε αντιδράσει απέναντι στους κεφαλοκηνυγούς της ICE του Τραμπ, δεν θα είχαν σκοτώσει την Ρενέ Γκουντ. Αν η κοινωνία αντιστεκόταν πιο έμπρακτα στα pushbacks, δεν θα σκότωναν τον Αντώνη Καρυώτη στο λιμάνι του Πειραιά, που τον πέρασαν για “Πακιστανό” είπαν και τον έριξαν στη θάλασσα.

Γι' αυτό ακριβώς το λόγο οφείλουμε να αντισταθούμε και μπορούμε να αντισταθούμε. Γιατί ο φασισμός στην αρχή έρχεται για τους άλλους, μετά όμως έρχεται για όλους. Όσο αυτό το σύστημα πνίγει ανθρώπους, εμείς θα είμαστε η θάλασσα που τους διασώζει, η θάλασσα της αλληλεγγύης. Ποτέ ξανά Πύλος. Ποτέ ξανά Τέμπη. Στο πλευρό των επιζώντων μέχρι την οριστική δικαίωσή τους. Η αλληλεγγύη θα νικήσει.

Ιάσονας Αποστολόπουλος

Θέλω να ευχαριστήσω την ΚΕΕΡΦΑ για την πρόσκληση και το έργο της. Να χαιρετίσω όλους τους καλλιτέχνες που με τον στίχο και τις νότες παίρνουν θέση σε όσα συμβαίνουν γύρω μας, μας εμπνέουν, μας ενώνουν, μας ανεβάζουν το ηθικό και μας πείθουν ότι τίποτα δεν πάει χαμένο. Να χαιρετίσω όλους εσάς που είστε εδώ απόψε. Θέλω να σας προτρέψω σύντροφοι και φίλοι να μην χάσουμε την αισιοδοξία μας, να μην το βάλουμε κάτω. Η μόνη επιλογή μας είναι η αντίσταση και ο αγώνας ενάντια στη δυστοπία που μας τριγυρίζει.

Η αμφισβήτηση της εξουσίας, η ανατροπή της, το να θέλουμε έναν κόσμο καλύτερο είναι το καθαρό αποτύπωμά μας απέναντι στη σαπίλα που αποπνέει αυτό το σύστημα. Δεν γνωρίζω αν έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τον κόσμο, θέλουμε όμως και ελπίζουμε ότι θα τον αλλάξουμε. Δεν θα γίνουμε απαθείς ούτε αδιάφοροι. Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Η μόνη προοπτική είναι ο αγώνας, ο συλλογικός αγώνας στο δρόμο.

Η ρατσιστική στοχοποίηση μεταναστών και προσφύγων είναι άκρως ανησυχητικό φαινόμενο. Η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής με δόλο απ’όπου κι αν επιχειρείται είναι αδιανόητη. Η ανθρώπινη ζωή είναι ό,τι πολυτιμότερο υπάρχει. Η απώλεια ανθρώπινων ζωών από βασανιστήρια είναι κάτι το αδιανόητο. Οι δολοφονίες του Σαχζάτ Λουκμάν και του Παύλου Φύσσα ήταν εν ψυχρώ εγκλήματα που επιβάλουν την τελεσίδικη καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης. Οι 650 πρόσφυγες που πνίγηκαν ανοιχτά της Πύλου είναι τεράστιο ρατσιστικό έγκλημα. Η δολοφονία του Μοχάμεντ Καμράν είναι ειδεχθές ρατσιστικό έγκλημα. Δεν υπήρχε μέρος του κορμιού του που να μην είχε σημάδια από τα βασανιστήρια που υπέστη.

Μετά τον θάνατο του Καμράν επιχειρήθηκε αυτό που γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις. Συγκάλυψη του εγκλήματος. Το να βιάζουν, να βασανίζουν, να σκοτώνουν αστυνομικοί ανθρώπους χωρίς λόγο δεν είναι κατάχρηση εξουσίας οργάνου της τάξης, είναι δολοφονίες. Ο παράλογος και χωρίς λόγο σωματικός και ψυχικός βιασμός που υπέστη ο Βασίλης Μάγγος από αστυνομικούς είναι τα αίτια του θανάτου του. Και να υπενθυμίσω ότι κατά πάσα πιθανότητα η δίκη του μετά από τέσσερις αναβολές θα αρχίσει στις 5 Φλεβάρη στην Καρδίτσα.

Είναι ανησυχητικό και προκαλεί ερωτήματα ότι δεν λαμβάνονται από την πολιτεία προληπτικά μέτρα ώστε να αποτρέπονται αυτές οι εγκληματικές πράξεις. Αντίθετα, αντί να τιμωρούνται άμεσα οι εγκληματίες σε όλες τις περιπτώσεις, επιχειρείται μεθοδευμένα συγκάλυψη που σκοπό έχει την ατιμωρησία των φυσικών αυτουργών. Η ατιμωρησία όμως οδηγεί σε νέες αυθαιρεσίες, σε νέες απώλειες ζωών. Και η πεποίθησή μας δυναμώνει ότι όλα αυτά δεν απλά ενέργειες αστυνομικών ή λιμενικών που λειτουργούν εγκληματικά αλλά ότι υπάρχουν εντολές από ανώτερους. Τα ντοκουμέντα είναι συντριπτικά εις βάρος τους σε όλες τις υποθέσεις.

«Δεν ξεχνάμε κανέναν»

Εμείς δεν ζητάμε παρά το αυτονόητο. Η δικαστική εξουσία να λειτουργεί ανεπηρέαστα και να στέκεται στο ύψος της. Επίσης ας μη μας διαφεύγει ότι, ενώ οι οικείοι των θυμάτων, εμείς δηλαδή οι γονείς τους, προσπαθούμε να διαχειριστούμε το πένθος μας, σκόπιμα πάντα επιχειρείται η απαξίωση, ο εξευτελισμός, η κοινωνική και οικονομική εξόντωση των οικογενειών μας καθώς και η προσβολή της μνήμης των δολοφονημένων παιδιών μας. Όμως δεν θα το βάλουμε κάτω. Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους μας, τα παιδιά μας που έχασαν άδικα τη ζωή τους από ρατσιστικά κίνητρα, από αστυνομική, έμφυλη ή άλλης μορφής βία. Είμαστε εδώ για να δηλώσουμε ότι δεν ξεχνάμε κανέναν και τιμάμε τη μνήμη όλων. 

Δεν θα ξεχάσουμε τον Μοχάμεντ Καμράν, τον Σαχζάτ Λουκμάν, τον Παύλο Φύσσα, τον Ζακ/Zackie Κωστόπουλο, την Ελένη Τοπαλούδη, τον Βασίλη Μάγγο, τον Νίκο Σαμπάνη, την Κυριακή Γρίβα, τον Κωστή Μανιουδάκη, τον Σιράζ Σαφτάρ, το Χασίρ Αλί και τόσους άλλους. Δεν θα ξεχάσουμε τους 57 των Τεμπών και τους 650 της Πύλου και όλους όσους έπνιξαν στα νερά του Αιγαίου ή οπουδήποτε αλλού και που ποτέ δεν είδαμε το χαμόγελό τους και που ποτέ δεν πρόκειται να μάθουμε τα ονόματά τους. Δεν θα σταματήσουμε να κραυγάζουμε για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, για αυτό που συμβαίνει στη Βενεζουέλα, για τα πογκρόμ της ICE. Δεν θα σταματήσουμε να φωνάζουμε να αφήσουν τους λαούς στην ησυχία τους.

Υπερασπιζόμαστε την μνήμη των παιδιών μας και όλων των αδικοχαμένων. Απαιτούμε το αυτονόητο, ανεξάρτητη δικαστική εξουσία, δικαιοσύνη, καταδίκη των δολοφόνων. Οι γονείς αναπτύσσουμε μεταξύ μας ισχυρούς δεσμούς, μας το επιβάλει αυτό η απώλεια των παιδιών μας. Θα μας βρίσκουν πάντοτε απέναντί τους σε τέτοιες πρακτικές. Είμαστε ανάχωμα σε κάθε μορφή βίας, ανάχωμα στο άδικο. Για να μην ξαναχάσουν άδικα τη ζωή τους κι άλλοι νέοι άνθρωποι. Το πένθος μας μεταβλήθηκε πια όχι απλά σε κραυγή διαμαρτυρίας, αλλά σε αντίσταση, σε σφιχτή γροθιά, σε αγώνα για δικαιοσύνη και για μια δίκαιη κοινωνία. Θα αντέξουμε. Σύμμαχός μας το δίκιο και η αλληλεγγύη της κοινωνίας, η αλληλεγγύη η δική σας. Και ας μην νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα! Βασίλης Μάγγος, παρών!