Ένα μαζικό κύμα εξεγέρσεων και διαδηλώσεων «πλανιέται στην Ευρώπη» και «όλες οι δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να το κυνηγήσουν». Το «γαλλικό παράδειγμα» λειτουργεί ως καταλύτης. 

Αυτό συμβαίνει στην Ιταλία, όπου στις 16 και 17 Οκτώβρη περίπου 100.000 μαθητές, φοιτητές και γονείς συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις σε περισσότερες από 40 πόλεις. Διαδήλωσαν ενάντια στα διαλυμένα σχολεία, την ακρίβεια και τις στρατιωτικές δαπάνες. Με αυτοσχέδια πλακάτ και παλαιστινιακές σημαίες και με συνθήματα όπως «Περισσότερα σχολεία, λιγότερες βόμβες» και «Διαλέξατε τη λάθος γενιά». Ακολούθησε ένα κύμα καταλήψεων σχολείων σε όλη την Ιταλία. 

Το νεοσύστατο «Movimento 17 Ottobre», που πήρε το όνομά του από τις διαδηλώσεις εκείνης της ημέρας και η Μελόνι το έχει χαρακτηρίσει ήδη «τρομοκρατική οργάνωση», έχει ανακοινώσει 250 συγκεντρώσεις κάθε Σάββατο μέχρι τον Δεκέμβριο.

Είχε προηγηθεί μια ολόκληρη εβδομάδα απεργιών στη νότια Ιταλία. Στην Απουλία, οι χαλυβουργοί στον Τάραντα αγωνίζονται ενάντια στο κλείσιμο του χαλυβουργείου Ilva, το οποίο θα σημάνει έως και 20.000 απολύσεις. Την περασμένη εβδομάδα υποστηρίχθηκαν από οδηγούς φορτηγών και αγρότες, οι οποίοι βοήθησαν στον αποκλεισμό του λιμανιού εμποδίζοντας τα βυτιοφόρα να εισέρχονται και να εξέρχονται από το διυλιστήριο Eni. Ο αγώνας ενάντια στο επικείμενο κλείσιμο του Ilva συνδυάζεται με την οργή για τις υψηλές τιμές των καυσίμων και την διαβίωση των αγροτών.

Οι τιμές της ενέργειας έχουν αυξηθεί κατά 22 έως 26% από τον Φεβρουάριο, ενώ μόνο το ντίζελ κατά 31%. Ο πληθωρισμός έχει σκαρφαλώσει στο 4,2%. Οι πραγματικοί μισθοί έχουν μειωθεί κατά 9,4% από το 2021. Η Ιταλία έχει επίσημα 5,4 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας, συμπεριλαμβανομένων 1,1 εκατομμυρίου παιδιών. Πάρα πολλοί νέοι δεν μπορούν να βρουν μια αξιοπρεπή δουλειά ακόμη και με ένα καλό πανεπιστημιακό πτυχίο. Η κυβέρνηση Μελόνι έχει δεσμευτεί να δαπανήσει το 3,2% του ΑΕΠ της σε όπλα έως το 2028 και το 5% έως το 2035. Αντιθέτως, οι δαπάνες για την υγεία και την εκπαίδευση μειώνονται εδώ και χρόνια.

Η Ένωση Συνδικάτων Βάσης (USB) κάλεσε σε γενική απεργία την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου στην οποία θα συμμετέχουν όλοι οι τομείς του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, με συγκεντρώσεις σε κάθε πόλη. Αυτή η απεργία έχει τεράστια σημασία.  

Η 30 Οκτωβρίου είναι η διεθνής ημέρα δράσης των λιμενεργατών κατά του πολέμου. Μία διεθνής μέρα στο πλευρό της Παλαιστίνης. Είναι η συνέχεια των μεγάλων απεργιών και κινητοποιήσεων στο πλευρό της Παλαιστίνης όλα τα προηγούμενα τρία χρόνια. 

Μισθοί-Όχι βόμβες

Η USB θεωρεί, και σωστά, τον αγώνα ενάντια στο υψηλό κόστος ζωής και τους χαμηλούς μισθούς στενά συνδεδεμένο με τον αγώνα ενάντια στις πολεμικές δαπάνες: «Οι τεράστιες δημόσιες δαπάνες που διατίθενται για την αγορά και κατασκευή νέων οπλικών συστημάτων -με μια αύξηση δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ στον κρατικό αμυντικό προϋπολογισμό- έρχονται σε έντονη αντίθεση με την απροθυμία της κυβέρνησης να στηρίξει τους μισθούς και τις συντάξεις μας». Οι μαθητές και φοιτητές δίνουν και αυτοί ραντεβού στις διαδηλώσεις εκείνης της ημέρας με πορείες από τα σχολεία και τις σχολές τους.   

Κάτω από αυτή την πίεση, το μεγαλύτερο ιταλικό συνδικάτο CGIL, το οποίο εκπροσωπεί 4,5 εκατομμύρια εργάτες, που ελέγχεται κυρίως από το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα, έχει ανακοινώσει γενική απεργία για τις 20 Νοέμβρη. Πιο πριν, στις 13, 14 και 16 Νοεμβρίου, οι τοπικές συγκοινωνίες σε διάφορες μεγάλες πόλεις πρόκειται να απεργήσουν για 24 ώρες. 

Η κυβέρνηση της φασίστριας Μελόνι είναι αδύναμη και σε φόβο και γι’ αυτό η απάντησή της είναι η εκστρατεία συκοφάντησης του κινήματος για τις «σπασμένες βιτρίνες» και η ωμή καταστολή. Ψήφισε διάταγμα που εισάγει ένα νέο ποινικό αδίκημα, τη «βίαιη συμμετοχή σε διαδήλωση», που επιφέρει ποινή φυλάκισης μεταξύ δύο και πέντε ετών και πρόστιμο 20.000 ευρώ και επιτρέπει την προληπτική κράτηση τόσο κατά τη διάρκεια όσο και εκτός διαδηλώσεων. Επιπλέον, έστειλε 500 στρατιώτες, στα πρότυπα της εθνοφρουράς του Τραμπ, για να περιπολούν τους δρόμους του Μιλάνου. Θα έχει την τύχη του Μακρόν, που έχει επιβάλει ακόμη και απαγόρευση κυκλοφορίας σε ορισμένες περιοχές του Παρισιού αλλά οι διαδηλώσεις κλιμακώθηκαν ακόμη περισσότερο. 

Το πρόβλημα είναι η στάση της ηγεσίας της αντιπολίτευσης. Η Μελόνι απαίτησε από το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα και το Κίνημα Πέντε Αστέρων να «αποστασιοποιηθούν αμέσως από τη βία». Και αυτά ανταποκρίθηκαν. Η Έλι Σλάιν, πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος, καταδίκασε τις συγκρούσεις και εξέφρασε «την αλληλεγγύη της προς τους αστυνομικούς, τους δημοσιογράφους και την πόλη του Μιλάνου». Αυτό το καθήκον πέφτει στις πλάτες της επαναστατικής Αριστεράς στην Ιταλία.  

Και στην Αλβανία η εξέγερση έχει αποκτήσει τον χαρακτήρα μιας συνολικής αμφισβήτησης του πολιτικού κατεστημένου, με τη νεολαία στην πρωτοπορία.

Η αφετηρία ήταν η «Επανάσταση των Φλαμίνγκο», που ξέσπασε τον Μάη και συνεχίστηκε και το καλοκαίρι. Η αφορμή ήταν ένα τουριστικό έργο αξίας περίπου 1,4 δις ευρώ στο νησί Σαζάν και κατά μήκος ενός προστατευόμενου βιότοπου για φλαμίνγκο. Ο κύριος επενδυτής είναι ο Κούσνερ, γαμπρός του προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ. 

Στις 13 Οκτώβρη, οι φοιτητές επέστρεψαν στους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για τα υψηλά δίδακτρα, τις άθλιες πανεπιστημιακές υποδομές, τα ενοίκια και την ανεργία. Μέσα σε λίγες ημέρες οι κινητοποιήσεις εξαπλώθηκαν από τα Τίρανα σε όλες τις πόλεις με τη συμμετοχή μαθητών και εκπαιδευτικών. Οι διαδηλωτές απορρίπτουν τόσο τον Ράμα όσο και τον δεξιό ηγέτη της αντιπολίτευσης, Σαλί Μπερίσα. Τα συνθήματα που κυριαρχούν είναι «Ράμα στη φυλακή, Μπερίσα στη φυλακή» και «Η Αλβανία θέλει επανάσταση». 

Η κυβέρνηση Ράμα απάντησε, και εδώ, με δακρυγόνα, κανόνια νερού, μαζικές συλλήψεις και συκοφάντηση του κινήματος. 

Στις 19 Οκτωβρίου, ο Ράμα πραγματοποίησε συνέντευξη Τύπου με ανώτερους αξιωματούχους της αστυνομίας, όπου ανακοίνωσε ότι για την «αντίσταση, τη θυσία και το θάρρος» που έχουν επιδείξει, οι μηνιαίοι μισθοί των αστυνομικών θα αυξηθούν στα 2.500 ευρώ το επόμενο έτος.

Αλλά αυτή η δήλωση έριξε περισσότερο λάδι στη φωτιά. Οι Αλβανοί εργάτες έχουν από τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη. Το ένα πέμπτο του πληθυσμού χαρακτηρίζεται επίσημα ως φτωχό. Οι διαδηλωτές αναγνωρίζουν ότι αυτό δεν είναι ένδειξη δύναμης αλλά αδυναμίας από το κράτος. 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στηρίζει την κυβέρνηση Ράμα, μεταξύ άλλων και εξαιτίας της συνεργασίας του με τη Μελόνι για τη δημιουργία κέντρων κράτησης προσφύγων σε αλβανικό έδαφος.

Η εξέγερση στην Αλβανία δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία μίας επαναστατικής αριστεράς που θα βάζει τις ανάγκες των εργατών και της νεολαίας πάνω από τα συμφέροντα και τα κέρδη της ντόπιας άρχουσας τάξης και των διεθνών συμμάχων της. Που θα βάζει την σύγκρουση με το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο μαζί με την αμφισβήτηση του ίδιου του συστήματος. 

Σερβία

Το κίνημα της νεολαίας και των απλών ανθρώπων στη Σερβία κατάφερε μία συντριπτική νίκη. Οι φοιτητές κατάφεραν να δώσουν πολιτική έκφραση στο κίνημα που συντάραξε τη χώρα για δύο χρόνια και να οδηγήσουν στην έξοδο τον Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Το δυστύχημα της 1ης Νοεμβρίου του 2024 στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Νόβι Σαντ που στοίχισε τη ζωή σε 16 ανθρώπους, όταν κατέρρευσε το στέγαστρο ανακαινισμένου κτιρίου, αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για το ξέσπασμα ενός κινήματος ενάντια στη συγκάλυψη και τη διαφθορά με πρωταγωνιστές τους φοιτητές.

Έκτοτε οι μαζικές διαμαρτυρίες κλιμακώθηκαν, και απέκτησαν αντικυβερνητικό χαρακτήρα με ένα κίνημα αυτό αναφέρεται συχνά ως «Τέμπη της Σερβίας». Με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων δεκάδες χιλιάδες βγήκαν στον δρόμο για να γιορτάσουν τη «νίκη του λαού» με τους πανηγυρισμούς να κρατούν όλο το βράδυ.

Οι εκλογές στη Σερβία που συνέπεσαν με τις εκλογές στη Βραζιλία, όπου η κεντροαριστερά κατάφερε μία σημαντική νίκη ενάντια στην ακροδεξιά, είναι σημάδι των καιρών, είναι ένα αποτέλεσμα της πόλωσης που αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό των καιρών μας.