Η μάχη του ευρώ

Μόνο με την έλευση του Αντίχριστου δεν μας έχουν απειλήσει ακόμα, στην περίπτωση που η Ελλάδα αποφασίσει ή αναγκαστεί να εγκαταλείψει το Ευρώ. Χαρακτηριστικό δείγμα ο πρωτοσέλιδος τίτλος της εφημερίδας Τα Νέα της Δευτέρας: “Δραχμαγεδδών”.

Και Τα Νέα δεν είναι μόνα. Κάθε άλλο. “Οι συνέπειες” (της εξόδου από το Ευρώ) έγραφε, μια μέρα πριν, το Βήμα της Κυριακής, “θα οδηγούσαν σε παράλυση τον δημόσιο τομέα, καθώς δεν θα υπήρχαν χρήματα για τη λειτουργία του, σε κατάρρευση τις τράπεζες, σε υποτίμηση του νέου νομίσματος, σε έκρηξη του πληθωρισμού και σε έλλειψη βασικών αγαθών, όπως καύσιμα, φάρμακα, τρόφιμα, πρώτες ύλες, μηχανήματα”.

Οι λεπτομέρειες είναι, σύμφωνα με το δημοσίευμα, φρικιαστικές: αμέσως μετά την εισαγωγή της “νέας δραχμής” “θα ακολουθήσουν διαδοχικές υποτιμήσεις της, προκειμένου να καλυφθεί το κενό ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, (που) μπορεί να φθάσουν ως και 50%-60%”. Οι υποτιμήσεις αυτές “θα δημιουργήσουν υπερπληθωρισμό, της τάξεως του 25%-30%... Τα επίπεδα του πληθωρισμού θα ακολουθήσουν φυσικά και τα επιτόκια, κάνοντας ουσιαστικά την πίστωση αδύνατη... Οι ισολογισμοί των τραπεζών μετατρέπονται σε δραχμές, ενώ τα χρέη τους προς τις ξένες τράπεζες παραμένουν σε ευρώ. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλές επιχειρήσεις που έχουν συναλλαγές με το εξωτερικό. Θα υπάρξουν διαδοχικές πτωχεύσεις (τραπεζών και επιχειρήσεων) και ραγδαία αύξηση της ανεργίας...”

Τα σενάρια αυτά συμπληρώνονται από ανοιχτές απειλές. Μετά την 6η Μάη και την θεαματική άνοδο της Αριστεράς ο ένας μετά τον άλλο οι ηγέτες της Ευρώπης σηκώνουν το δάκτυλο για να μας προειδοποιήσουν να μην εξαντλήσουμε την υπομονή τους ψηφίζοντας και πάλι “λάθος” στις εκλογές της 17ης Ιούνη. Το αποκορύφωμα αυτών των εκβιασμών ήταν φυσικά οι δηλώσεις της Κριστίν Λαγκάρντ, της πρώην υπουργού Οικονομικών του Σαρκοζί, μέλους του κεντροδεξιού κόμματος UMP της Γαλλίας που κατέχει τώρα την θέση της γενικής διευθύντριας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η Λαγκάρντ (που παίρνει “μισθό” 468 χιλιάδες δολάρια τον χρόνο) απείλησε “εμμέσως πλην σαφώς” να βυθίσει την Ελλάδα σε μια φτώχεια σαν του Νίγηρα, όπου “τα μικρά παιδιά... κάνουν μαθήματα δύο ώρες την ημέρα (και) τρεις μαθητές μοιράζονται μία καρέκλα” αν αρνηθούμε να υποταχθούμε στις δεσμεύσεις που υπέγραψαν, στο όνομά μας, ο Παπανδρέου, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος. Και για τις πολιτικές που κατάφεραν να εξαθλιώσουν τους λαούς της Αφρικής, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι, δίχως αμφιβολία, το πιο ειδικό.

Δυο βασικοί φόβοι κρύβονται πίσω από αυτές τις απειλές και τις τρομοκρατίες. Ο πρώτος είναι οικονομικός: η Ευρωζώνη βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Ολόκληρος ο Ευρωπαϊκός “νότος” έχει μετατραπεί σε ένα ηφαίστειο, έτοιμο να εκραγεί. Οι επενδυτές εγκαταλείπουν το Ευρώ, κυνηγώντας “ασφαλή καταφύγια” για τα κεφάλαιά τους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το Ευρώ έχει πάρει την κατηφόρα, τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια έχουν αρχίσει να θυμίζουν “Σοφοκλέους” και η “ημιζωή” των μέτρων που σκαρφίζονται τα επιτελεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει περιοριστεί πια στους δυο με τρεις μήνες. Η έξοδος της Ελλάδας κινδυνεύει πράγματι να μετατραπεί σε “Αρμαγεδδώνα” για ολόκληρο το οικοδόμημα της ευρωπαϊκής “ενοποίησης”.

Ο δεύτερος λόγος είναι πολιτικός. Όλοι, από τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο μέχρι τον Κάμερον και τον Ομπάμα (που έτρεξαν αυτές τις μέρες να μας προειδοποιήσουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο για το θανάσιμο αμάρτημα που ετοιμαζόμαστε να διαπράξουμε στις 17 Ιούνη) ξέρουν ότι η άνοδος της Αριστεράς στις εκλογές της 6 Μάη είναι έκφραση του κινήματος, είναι προϊόν της ριζοσπαστικοποίησης που έφεραν οι μαζικές αντιστάσεις των τελευταίων (και όχι μόνο) χρόνων. Και αυτό είναι κάτι που καμιά άρχουσα τάξη δεν μπορεί να το αποδεχτεί. Οι απειλές και οι εκβιασμοί έχουν σαν στόχο να σπρώξουν την ηγεσία της Αριστεράς στον συμβιβασμό και να ξεθωριάσουν τις ελπίδες που γέννησαν οι αγώνες, καλύπτοντάς τες με ένα πέπλο “ρεαλισμού”.

Η Αριστερά δεν πρέπει να υποχωρήσει σε αυτές τις πιέσεις. Ναι, είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στα πλαίσια του συστήματος. Η κρίση έχει πάρει στην Ελλάδα σήμερα διαστάσεις ανάλογες με τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930 και τα χειρότερα βρίσκονται ακόμα μπροστά μας, όποια “τεχνική” λύση και αν επιλέξουν οι από πάνω. Ούτε η έξοδος από το Ευρώ, από μόνη της είναι πανάκεια: ίσα-ίσα, μια έξοδος με τους όρους της Μέρκελ, του Ντράγκι και του Μπαρόζο κινδυνεύει πραγματικά να μετατραπεί σε “Αρμαγεδδώνα” για την εργατική τάξη και τους φτωχούς.

Μόνο έξω από τα πλαίσια του συστήματος υπάρχει εναλλακτική λύση. Μόνο με την αμφισβήτηση του χρέους, την αμφισβήτηση της κυριαρχίας των αγορών πάνω στην κοινωνία, την αμφισβήτηση της προτεραιότητας του κέρδους πάνω στις ζωές μας μπορούμε να βρούμε διέξοδο από την σημερινή καταστροφή. Και αυτή η λύση περνάει, υποχρεωτικά, από την αμφισβήτηση της κυριαρχίας του Ευρώ -του “κοινού” νομίσματος των κερδοσκόπων, των “επενδυτών” και των κάθε λογής τρωκτικών του ανθρώπινου μόχθου.

Αυτή την λύση αντιπροσωπεύει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και αυτό είναι το “μήνυμα” με το οποίο κατεβαίνει στις εκλογές.

Διαβάστε επίσης

Σωσίβιο ή Τιτανικός

Μια παγίδα για την Αριστερά

Ανοιχτές εκδηλώσεις: "Είναι δυνατή η ρήξη με το ευρώ;"