Την Κυριακή το απόγευμα, η αστυνομία απαγόρευσε πορεία μουσουλμάνων στην Αμερικάνικη Πρεσβεία για να διαμαρτυρηθούν για μια αμερικάνικη ταινία που είναι γεμάτη χυδαίες, ρατσιστικές προσβολές για την θρησκεία τους. Οι κλούβες των ΜΑΤ έφραξαν την Ομόνοια και οι διμοιρίες τους χτύπησαν τους διαδηλωτές.
Οι δεξιές φυλλάδες έσπευσαν την επόμενη μέρα να βάλουν στο πρωτοσέλιδά τους τα «επεισόδια»: οι μουσουλμάνοι, έγραφαν, πήγαν να κάψουν το κέντρο της πόλης. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει τέτοια αντιμετώπιση. Αν περνούσε από το χέρι τους, όχι μόνο μουσουλμάνοι αλλά κανένας δεν θα επιτρεπόταν να φτάνει στην Πρεσβεία. Όσο για την ρατσιστική ελληνική αστυνομία, πάλι τα πράγματα είναι απλά. Είναι η ίδια αστυνομία που δεν «βρίσκει» όσους φασίστες καίνε τζαμιά και μαχαιρώνουν μετανάστες αλλά ξέρει πολύ καλά να σχίζει Κοράνια, όπως έκαναν οι «ειδικοί φρουροί» στον Αγ. Παντελεήμονα τον Μάη του 2009.
Η κυβέρνηση του Σαμαρά (με τις θλιβερές «κεντροαριστερές» τσόντες της) θέλει να ξαναζωντανέψει τις «δόξες» του Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών. Τρέχει να ικανοποιήσει τους βουλευτές των ναζί που έκαναν σχετική ερώτηση συλλαμβάνοντας και στέλνοντας στα δικαστήρια έναν μπλόγκερ που έκανε χοντροκομμένο χιούμορ για τον γέροντα-Παΐσιο, αλλά η ευσέβειά της δεν επεκτείνεται στους «μελαψούς» που έχουν τη «λάθος» θρησκεία. Πιο ρατσιστής, πεθαίνεις…
Η δυσάρεστη έκπληξη είναι η στάση μιας σειράς σχολιαστών από το χώρο της Αριστεράς και των αναρχικού χώρου. Λίγο-πολύ αντιμετωπίζουν τα γεγονότα της Κυριακής στην Αθήνα και κατ’ επέκταση το κύμα των διαδηλώσεων που συγκλονίζουν τον αραβικό κόσμο και τις χώρες όπου επικρατούσα θρησκεία είναι το Ισλάμ σαν έκρηξη ανορθολογισμού και σκοταδισμού. Υποτίθεται ότι κρατάνε ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους φασίστες και τους «ισλαμοφασίστες», τι χρυσαυγίτες τι «τρελοί μουλάδες».
Τέτοιου τύπου «ίσες αποστάσεις» είναι φύλλο συκής για την πιο βαθιά υπόκλιση στον πιο χυδαίο ρατσισμό. Την τελευταία δεκαετία, για να μην πάμε πιο πίσω, η ισλαμοφοβία είναι η ιδεολογική σημαία των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων από το Αφγανιστάν και το Ιράκ μέχρι την Αφρική. Οι βόμβες του Μπους που ισοπέδωσαν ό,τι είχε μείνει όρθιο στο Αφγανιστάν είχαν γραμμένες πάνω τους υποκριτικές διακηρύξεις για την απελευθέρωση των γυναικών από τη καταπίεση του τσαντόρ. Τα μη-επανδρωμένα βομβαρδιστικά του Ομπάμα ξεκληρίζουν ολόκληρα χωριά στο Πακιστάν, πάλι για να προστατέψουν τάχατες την πολιτισμένη Δύση από το φανατικό Ισλάμ. Δεν ξεχνάμε τους υποστηρικτές του πολέμου που εξαπέλυσε το Ισραήλ στο Λίβανο το 2006, που επιστράτευσαν τον Διαφωτισμό, την κοσμικότητα και δημοκρατία για να χειροκροτήσουν το έργο των χασάπηδων.
Ρατσισμός
Σε αυτόν τον «επικαιροποιημένο» ρατσισμό των κυρίαρχων τάξεων και των κρατών τους έχουν σπεύσει να προσαρμοστούν οι φασίστες. Οι Σαρκοζί και οι Σαμαράδες τούς ανοίγουν τον δρόμο και οι ναζί τον βαδίζουν, όχι με λόγια μόνο αλλά και με έργα. Ο Νορβηγός ναζί εγκληματίας Μπρέιβικ δολοφόνησε εν ψυχρώ δεκάδες νέα παιδιά στη «σταυροφορία» του ενάντια στον «ισλαμομαρξισμό». Οι ντόπιοι ομοϊδεάτες του μαχαιρώνουν νύχτα.
Τέτοιοι σχολιαστές που ανασηκώνουν περιφρονητικά το φρύδι για τους «καθυστερημένους», αρέσκονται να κάνουν αναφορές όχι μόνο στις αξίες του Διαφωτισμού αλλά και στον Μαρξ και το «όπιο του λαού». Μόνο τις προκαταλήψεις τους αποδεικνύουν έτσι (όπως και την άγνοιά τους για τον Διαφωτισμό και τον Μαρξ). Στην πραγματικότητα καταπίνουν αμάσητα τα ρατσιστικά κλισέ των δυτικών ΜΜΕ για τον κόσμο που εξεγείρεται στη Μέση Ανατολή και τους δίνουν μια αριστερή χροιά.
Δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή πάλη ενάντια στον φασισμό σήμερα χωρίς αποφασιστική αναμέτρηση με τις ρατσιστικές εκστρατείες της κυβέρνησης. Αυτές οι εκστρατείες δεν είναι μόνο η γυμνή βία του «Ξένιου Δία» είναι και ο ιδεολογικός της μανδύας. Ρατσισμός στις μέρες μας σημαίνει ισλαμοφοβία. Όποιος δεν κόβει κάθε γέφυρα με αυτή τη χυδαιότητα μόνο παράλυση μπορεί να προσφέρει στο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα, αν δεν είναι ήδη στην απέναντι μεριά. Ή με το κράτος ή με τους καταπιεσμένους. Ίσες αποστάσεις δεν υπάρχουν.