Οι φοιτητές του Κεμπέκ πανηγυρίζουν για την τεράστια νίκη που πέτυχαν. Μετά από έναν αγώνα που ξεκίνησε τον περασμένο Φλεβάρη, έφτασαν να ρίξουν την κυβέρνηση και πλέον η νέα πρωθυπουργός ανακοίνωσε πως η αύξηση των διδάκτρων καταργείται, όπως καταργείται και ο ειδικός “Νόμος 78” κατά των διαδηλώσεων και των καταλήψεων.
Ο φιλελεύθερος Ζαν Σαρέστ, πρωθυπουργός μέχρι τις αρχές Σεπτέμβρη, αναγκάστηκε να παραιτηθεί 15 μήνες πριν από τη λήξη της θητείας του και να δηλώσει ότι αποσύρεται εντελώς από την πολιτική. Το κεντροαριστερό Parti Quebeqois βγήκε πρώτο, όχι όμως με απόλυτη πλειοψηφία.
Όλοι κάνουν λόγο για ριζοσπαστικοποίηση μιας ολόκληρης γενιάς που επισφραγίζεται με αυτήν την νίκη. Η “Άνοιξη του Κεμπέκ” είχε έναν πολύμηνο συνδυασμό φοιτητικών καταλήψεων, συνελεύσεων στις γειτονιές, σύνδεσης των κινημάτων μεταξύ τους. Οι φοιτητές συμπαραστέκονταν στους εργάτες της πολυεθνικής Ρίο Τίντο που βρίσκονται και αυτοί σε αγώνες, ενώ σε κάθε γειτονιά οργανώνονταν διαδηλώσεις με κατσαρόλες σε συμπαράσταση στους φοιτητές.
Τα μεγάλα συνδικάτα δεν έφτασαν να καλέσουν σε απεργία υπέρ των φοιτητών, όμως ενίσχυαν οικονομικά στη διάρκεια του αγώνα. Τοπικά, οικολογικά και άλλα κινήματα έγιναν μέσα σε αυτούς τους μήνες ένα συνολικό κίνημα με αιχμή τους φοιτητές. Οι δηλώσεις της νέας πρωθυπουργού, Πολίν Μαρουά, ότι υλοποιεί τα δύο βασικά αιτήματα των φοιτητών επιβεβαίωσε στα μάτια όλων ότι το φοιτητικό κίνημα ήταν αυτό που γκρέμισε την κυβέρνηση. Η αριστερή πτέρυγα του φοιτητικού κινήματος “Λα Κλας” (Η Τάξη) στις 22 Σεπτέμβρη προχώρησε σε νέα κινητοποίηση, δίνοντας το μήνυμα προς την κυβέρνηση ότι το φοιτητικό κίνημα θα παραμείνει ενεργό.
Στο Σικάγο
Με νίκη έκλεισαν την απεργία τους και οι εκπαιδευτικοί στο Σικάγο την περασμένη Τετάρτη. Επέστρεψαν στα σχολεία τους μετά από εννέα μέρες απεργίας. Κατάφεραν να εμποδίσουν ένα μεγάλο μέρος της αντιμεταρρύθμισης που προωθούσε ο δήμαρχος, Ραμ Εμάνιουελ. Η απεργός εκπαιδευτικός Κίρστιν Ρόμπερτς, μίλησε στην εφημερίδα Socialist Worker του Λονδίνου:
“Ο Ραμ Εμάνιουελ το πλήρωσε. Σαν μανιακός, είχε εξαρτήσει την καριέρα του από το πόσο θα καταφέρει να τσακίσει τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών. Αλλά τελικά καταφέραμε να αποτρέψουμε σημαντικές επιθέσεις, κάτι που που δεν έχει γίνει σε άλλες πόλεις.
Δεν ήταν μια απλή απεργία, ήταν ένα κοινωνικό κίνημα. Απεργιακές φρουρές κάθε πρωί και μεγάλες συγκεντρώσεις σε διάφορα μέρη του Σικάγο κάθε απόγευμα. Υπήρξαν κινητοποιήσεις που συγκέντρωσαν μέχρι και 40 χιλιάδες κόσμο.
Μας έλεγαν ότι αν οι εκπαιδευτικοί κατέβουν σε απεργία, ο κόσμος θα στραφεί εναντίον τους. Κι όμως, το συνδικάτο απευθύνθηκε στην εργατική τάξη και στους φτωχούς του Σικάγο και εξήγησε ότι παλεύουμε για την Παιδεία. Πήραμε εντυπωσιακή υποστήριξη. Κάθε μέρα είχαμε γονείς που έρχονταν στην απεργιακή φρουρά, φέρνοντάς μας φαγητό από το σπίτι. Ήταν κάτι εκπληκτικό. Ήταν η πρώτη φορά που έκανα απεργία, και το ίδιο ισχύει για τους περισσότερους συναδέλφους μου.
Καταφέραμε να σώσουμε ή να κερδίσουμε πολλά πράγματα. Για παράδειγμα εξασφαλίσαμε ότι όλο το εκπαιδευτικό υλικό θα υπάρχει στην τάξη από την πρώτη μέρα. Μοιάζει μικρό, αλλά η κατάσταση στα σχολεία του Σικάγο είναι τόσο άσχημη που συχνά λείπουν βιβλία και άλλα βασικά υλικά.
Άλλη σημαντική νίκη ήταν ότι εμποδίσαμε την εξάρτηση του μισθού από την “αξιολόγηση”. Ήθελαν να μας κάνουν να πληρωνόμαστε ανάλογα με τις επιδόσεις των μαθητών στις εξετάσεις. Κρατήσαμε επίσης το σύστημα των “ωριμάσεων”, με το οποίο ο μισθός μας αυξάνεται ανάλογα με τα χρόνια.
Υπάρχουν μάχες μπροστά μας. Θέλουν να κλείσουν 80 με 120 δημόσια σχολεία από τα 600 της πόλης. Στη θέση τους σκοπεύουν να βάλουν σχολεία που θα ελέγχονται από ιδιωτικές εταιρείες. Πρόκειται για την αιχμή της επίθεσης στα σωματεία μας. Δεν κερδίσαμε τα πάντα. Αλλά βρισκόμαστε σε πολύ καλύτερη θέση να παλέψουμε ενάντια στα κλεισίματα και στις υπόλοιπες μάχες, λόγω της αυτοπεποίθησης που κερδίσαμε με αυτή την απεργία.”