Στην εποχή της κρίσης και των μνημονίων, η βόρεια Χαλκιδική δυστυχώς έχει το προνόμιο να είναι η πρώτη περιοχή στην οποία επιβάλλεται, με τρόπους που συναντάμε σε τριτοκοσμικές χώρες, ένα μοντέλο «ανάπτυξης» που οδηγεί στην απόλυτη καταστροφή της. Ο λόγος φυσικά για το ξεπούλημα της περιοχής στο ιδιωτικό κεφάλαιο (Καναδική πολυεθνική Eldorado - Μπόμπολας) με σκοπό την εξόρυξη και τη μεταλλουργία χρυσού.
Με τις ευλογίες του κράτους και των μνημονιακών κυβερνήσεων και με πρόσχημα την «ανάπτυξη» και τη δημιουργία 1.200 θέσεων εργασίας, η Χαλκιδική κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα απέραντο ορυχείο και μια βαρέως τύπου βιομηχανική περιοχή, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των πολιτών της που ΠΟΤΕ κανείς δεν θέλησε να τους ακούσει. Η έναρξη των εργασιών στην τοποθεσία Σκουριές, στο βουνό Κάκαβος, 3 χλμ. απόσταση από την κωμόπολη της Μεγάλης Παναγίας, πριν ένα χρόνο, έχει δημιουργήσει πολεμικό κλίμα στην περιοχή.
Χρόνια τώρα οι μαζικές κινητοποιήσεις των κατοίκων της περιοχής αντιμετωπίστηκαν, με καταστολή, τρομοκρατία, συκοφαντίες και φυσικά αποσιωπήθηκαν πλήρως από τα ΜΜΕ. Το όργιο καταστολής που ζούμε όμως τις τελευταίες εβδομάδες, είναι πρωτοφανές και θυμίζει άλλες εποχές. Με αφορμή την εμπρηστική επίθεση που σημειώθηκε στο εργοτάξιο της εταιρίας στις Σκουριές τα ξημερώματα της 18/2, η αστυνομία με εντολές Σαμαρά – Δένδια έχει εξαπολύσει κανονικό πογκρόμ εναντίον του λαού της ΒΑ Χαλκιδικής.
Πογκρόμ
Στοχοποίηση αγωνιστών ως «ηθικών αυτουργών», κλήσεις πολιτών στην ασφάλεια με μόνο κριτήριο τη συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις, πολύωρες εξαφανίσεις ανθρώπων και ανάκριση τους από την αντιτρομοκρατική, αναγκαστική λήψη γενετικού υλικού, απειλές και χρήση βίας αποτελούν πια στοιχεία της καθημερινότητας στην Ιερισσό, τη Μ. Παναγία και τα γύρω χωριά.
Ακόμα και ανήλικα παιδιά, μαθητές του ΓΕΛ Ιερισσού έχουν κληθεί για κατάθεση και μάλιστα τηλεφωνικά στα προσωπικά τους κινητά, εν ώρα σχολείου!
Αποκορύφωμα της κρατικής καταστολής αποτέλεσε η επιχείρηση των ΜΑΤ, που σαν σύγχρονος στρατός κατοχής εισέβαλαν μαζί με ασφαλίτες και ΟΠΚΕ στην Ιερισσό το πρωί της Πέμπτης 7/3 για να κάνουν έρευνες σε σπίτια, προσαγωγές κλπ. Με τη διάδοση της είδησης, οι καμπάνες χτύπησαν και όλο το χωριό κατέβηκε στο δρόμο. Για να διαλύσουν το πλήθος, οι δυνάμεις καταστολής, έκαναν μαζική χρήση χημικών, χωρίς να υπολογίσουν τίποτα.
Κάποια από τα χημικά έπεσαν στις αυλές σπιτιών και στο προαύλιο του σχολείου, με αποτέλεσμα πολλοί μαθητές να πάθουν αναπνευστικά προβλήματα, λιποθυμίες και κρίσεις πανικού. Δύο γιατροί, δύο νοσοκόμες και μία ψυχολόγος μπήκαν στο σχολείο για να δώσουν τις πρώτες βοήθειες στα παιδιά. Ένα βρέφος 10 μηνών χρειάστηκε να μεταφερθεί και να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο, καθώς πνίγηκε από τα χημικά μέσα στο σπίτι του.
Ολόκληρη εκείνη την ημέρα ο λαός της Ιερισσού συγκρούονταν με τα ΜΑΤ, ενώ ιστορία έγραψαν ηλικιωμένες γυναίκες που άφοβα πλησίαζαν τους μπάτσους και τραγουδούσαν «Δεν μας φοβίζουν μάνα μου οι σφαίρες και τα κανόνια...».
Η απάντηση από την πλευρά του κινήματος ήταν άμεση και εντυπωσιακή. Το Σάββατο, 9/3 η Θεσσαλονίκη βούλιαξε από περισσότερους από 20.000 διαδηλωτές, οι οποίοι με απίστευτο παλμό και αποφασιστικότητα, κουρέλιασαν την τρομοκρατία και μετέτρεψαν τη διαδήλωση σε αντικυβερνητικό σεισμό. «Ρίχνουν δακρυγόνα μέσα στα σχολεία, η χούντα δεν τελείωσε το ‘73», «Αν θέλετε χρυσό ανοίξτε τις θυρίδες», «Εμπρός λαέ στην πρώτη τη γραμμή να διώξουμε το Μπόμπολα απ’ την Χαλκιδική» και «Χούντα - ΕΛΑΣ - Αντώνης Σαμαράς» λίγα μόνο από τα δεκάδες συνθήματα που ακούστηκαν, ενώ σοκ θα μπορούσε να προκαλέσει σε οποιοδήποτε ανυποψίαστο η εικόνα «καθωσπρέπει» ανθρώπων να φωνάζουν με πάθος: «Αλήτες είναι τα ΜΑΤ και οι ασφαλίτες»!
Συγκλονιστικές σκηνές
Συγκλονιστικές σκηνές εξελίχθηκαν όταν το Πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο που διοργανώθηκε την ίδια μέρα, συναντήθηκε και ενώθηκε με την πορεία στην Αγ. Σοφίας.
Ο αγώνας συνεχίζεται παρά την καταστολή και την τρομοκρατία και ο λαός της Χαλκιδικής δείχνει πιο αποφασισμένος από ποτέ. Γιατί όπως τονίζει σε ανακοίνωση της και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Χαλκιδικής ένας είναι ο δρόμος: «Ο δρόμος της λαϊκής-ταξικής ενότητας και του αγώνα, αυτός που έχουν πάρει χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι και νέοι της Χαλκιδικής, που περήφανα και με ψηλά το κεφάλι δεν υποκύπτουν στα διλήμματα, τη φτώχεια, την ανεργία και την απίστευτη κρατική καταστολή, αλλά αγωνίζονται για τη γη και την ελευθερία. Ο δρόμος της ρήξης και της ανατροπής, ο μόνος που μπορεί να δώσει τέλος στη σύγχρονη καπιταλιστική βαρβαρότητα που κάποιοι αποκαλούν ανάπτυξη».
Π.Λ.